Naam Bericht
jannuh

19/2/2004
06:13:56  De eerste keer  
De eerste keer...
Hij was ontzettend zenuwachtig, het was zijn allereerste keer. De lege maan stond helder aan de inktzwarte hemel en de zomerlucht was dik en zwoel. Hij snoof eens diep, geuren van het pasgemaaide gras drongen zijn neusgaten binnen. Het zenuwzweet parelde van zijn voorhoofd en zocht zich een weg naar beneden. Ongemerkt probeerde hij zijn voorhoofd met zijn rechtermouw af te vegen. Hij kneep zijn oogleden nog eens tot spleetjes, in het duister kon hij haar contouren met moeite onderscheiden. Haar opening was nauw dat wist hij en droop waarschijnlijk van het gladde vocht. Van te voren had hij er enorm tegenop gezien en alle twijfels van - zou hij het wel goed doen - overspoelden hem weer.

"Gaat het wel goed zo?," vroeg hij zachtjes.
"Niet zo, je zit er niet recht voor," was het heesklinkende antwoord.

Heel zachtjes verplaatste hij zich wat met zijn linkerhand. Hij voelde hoe zijn hart in zijn keel bonkte en hij probeerde het gevoel tevergeefs weg te slikken.
"En zo?," vroeg hij weer.
"Zo... is het beter," het klonk een beetje opgelucht.
Heel voorzichtig, durfde hij zich met zijn rechterhand zachtjes wat naar voren te verplaatsen. Hij voelde aan een kant een lichte weerstand, hij schrok ervan. Zijn adem stokte even in zijn keel en het deed hem gelijk een klein beetje van zijn enthousiasme inhouden.

"Gaat het nog?," vroeg hij schor, terwijl hij voelde hoe het zenuwzweet in straaltjes van zijn rug afgutste.
"Ja joh, je zit er al bijna in," klonk het hese commentaar van zijn partner.

Hij keek eens vlug op zijn horloge. De wijzerplaat gaf een flauw zachtgroen licht in het donker. Al zo'n 20 min. lagen ze zo samen in het donker te stuntelen. In zijn herinnering leken het wel uren. Hij vroeg zich af of het iedereen zo verging, wat nu als hij het niet goed deed. Alle twijfels kwamen gelijk weer bovendrijven; deed hij het wel zachtjes genoeg, ging hij niet te snel en wekte hij wel een zelfverzekerde indruk.

"Kom nou maar, het gaat echt hartstikke lekker," was het commentaar.
Heel voorzichtig... schoof hij nog een heel klein stukje verder naar binnen...en nog een stukje... en nog een stukje. Weer was daar aan één kant wat weerstand, nog voorzichtiger schoof hij verder de duistere diepte in, de weerstand bleef. In zijn beleving leek de gladde, vochtige opening nog nauwer te worden. Hij hield zijn adem even in... zijn lichaam trilde van inspanning. Daarna kneep hij zijn oogleden heel eventjes stijf dicht, om zich zo voor even af te sluiten voor de gevolgen. Ongemerkt gleed hij verder en voor zijn gevoel verdween hij helemaal in de luchtledige. Toen kwam ineens het verlossende antwoord: "Het is ons gelukt! Je bent binnen!"

Hij keek eens om zich heen, achter hem werd het licht aangedaan, van schrik kneep hij zijn ogen weer samen.


"Da's niet gek joh! Voor..., 'Voor de eerste keer', de kleine sluis van Kostheim in het donker met een 11.40!"
Het lovende commentaar van zijn schipper, klonk hem als muziek in zijn oren.

Bron: Sofa Binnenvaart Ezine


Built by Text2Html