Naam Bericht
Theo Horsten

30/3/2004
17:05:57  De Klaas 1 story  
Als ik tijd van leven heb, verwerk ik bepaalde gebeurtenissen van die reis nog wel eens in een verhaal. Maar ja, er is nog zo veel te schrijven.

Ik had al eerder een soortgelijke lading gedaan voor die agent in Hamburg, met de "Louise", ex-"Gouweborg", toen herdoopt in "Louise Joan", van Hamburg, Zeebrugge en Setubal naar Sant Martha, Colombia en Puerto Cabello, Venezuela.
Dat was wéér een heel andere reis waar ook heel veel over te vertellen is.
Maar Buenaventura is toch weer heel anders, dan Santa Martha, wat ook al geen vredig dorpje is.
"Pistole mitnehmen," zei die lolbroek in Hamburg en daar had hij wel gelijk in.

Curaçao was een extraatje. We hadden problemen met een hulpmotor, maar vooral met de stuurautomaat en die heb je toch wel nodig als je met vier man vaart. Op de hand sturen en intussen proberen om een paar sterren te schieten, valt verdomd niet mee, maar het lukt wel.
En dus wilden we naar Willemstad, maar daar mochten we met onze bommen en granaten en ander pyrotechnisch materiaal niet naar binnen en daarom werden we naar Fuik Baai verbannen. Als die ouwe klerezooi daar in de lucht zou vliegen, was dat niet zo erg, zeiden ze.
Die stuurautomaat was van een vreemd fabrikaat, Tryge of Trygve, ik weet het verdomd niet meer. Gewoon met zo'n ring op het stuurkompas met een fluxgate, maar dan anders - bleek later. Het kompas was op aanraden van de stuurman in Kiel aan de wal geweest om eens goed na te laten kijken, maar zoals later bleek, stuurde het dus van geen kanten. Of we in Las Palmas hebben geprobeerd om het gerepareerd te krijgen, weet ik echt niet meer, maar we kwamen dus in Fuik Baai.
Komt er een zeer enthousiaste monteur van Radio Holland aan boord die nog maar net vanuit Holland op Curaçao was gedetacheerd, het stuurhuis binnen stappen, een en al smiles. Ik zie hem nóg voor me.
"Nou, u boft!" riep hij. "Ik heb een speciale cursus voor deze stuurautomaat gevolgd."
Waarop Bert zei: "En waar ben je toen eigenlijk op gezakt?"
Enfin, ik weet niet hoe lang hij er mee aan het klooien is geweest, maar hij bakte er niets van.
Tot bleek dat ze er in Kiel een vloeistof van verkeerde samenstelling in hadden gedaan. Dat stak bij dit type heel nauw vanwege de elektrische weerstand. Gelukkig vonden we in Willemstad iemand die van wanten wist en in staat was die vloeistof zelf te maken. Maar daar moest hij dan wel de juiste chemicaliën voor bestellen, wat ons de tijd gaf om in Willemstad wat beschaafde ontspanning te zoeken.

Dat soort reizen is een zéér ontspannende bezigheid. Heel belangrijk is om aan dek op de juiste plaats een tafel te plaatsen - of speciaal daarvoor te maken - van waaraf je alles goed in de gaten kunt houden tijdens de dagelijkse stafbesprekingen. Ook moet je in Las Palmas de juiste dranken en delicatessen bestellen om die stafbesprekingen in een goede en vooral ontspannen sfeer te laten verlopen. Ook dat steekt heel nauw. Kwestie van ervaring.

't Is een leven vol plezieren
't is een leven van stavast,
zo de wereld rond te zwieren,
in het topje van dse mast!

Ach ja... those were the days, my friend.






compass

30/3/2004
17:07:03  De Klaas 1 story
Tja, waar die techneut op gezakt was hebben we dus zelf uitgevonden. Maar op het moment dat ik het vroeg zag ik de grijns al snel van zijn gezicht afrollen. Ik denk dat hij later de humor er wel van voelde dan wel de waarheid manmoedig onder ogen zag.

Maar al met al is het al weer 24 jaar geleden en dan staat niet alles meer als gëetst in het geheugen. Dit geld zowel voor Theo als voor mij denk ik want bij mijn weten zijn we destijds uit Kiel vertrokken waar het schip tijdelijk met maschineschade had gelegen.
We werden gebracht door Trijko Nap, al net zo'n Noordelijke Kustvaart factotum als Pa Meijer van het Zeemanshuis en Dhr. Metzlar van de Zeevaartschool om er maar een paar willekeurig te noemen.

Tjokval plof en boem zat die boot. Als je er nu wéér mee langs de Spaanse kust zou varen denk ik dat de kans groot was om ter plekke tot zinken gebracht te worden door de overheid dan wel gekaapt door de ETA. Maar ook toen werd er in de Duitse bocht al een serieuze poging in die richting ondernomen waarover aanstonds meer.

In het ruim ongeveer 400 ton "kunstmest" ; de juiste naam weet ik niet meer maar het was wel een zuurstofdrager van de eerste orde. Achter op het luikhoofd een paar containers met munitie en andere "minder gevaarlijke" explosieven. Maar dan "veilig ver weg", 20 meter dus, vóór op het luikhoofd tegen de bak, gelukkig figuurlijk gesproken als klap op de vuurpijl, een 6 voetertje met een "onschuldige" vorm van nitroglycerine. Onschuldig in dié zin dat nitro alleen maar geschud hoeft te worden om tot explosie te komen en dit spul moest je toch minimaal stevig tegenaan trappen!!

De Duitse Bocht.
===============
Zoals gezegd werd er hier een serieuze poging ondernomen om ons de grond in te varen.
Ik had 's nachts de wacht en om een uur of twee kwam aan SB achteruit op 5 mijl een oplopende bulkfiets van zo'n 25.000 ton in zicht. Nu is dat niet iets om je zo druk over te maken; de passeerafstand zou naar mijn schatting ongeveer 1/2 mijl aan sb zijn; in de Duitse boeienroute geen bijzonderheid, dus gewoon koers en vaart handhaven om de zaak niet in verwarring te brengen.

Zo tegen 3 uur echter was hij tot op ongeveer een mijltje genaderd en begon hij een beetje zoekerig gedrag te vertonen; dan weer een streekje naar BB, dan opeens weer naar SB.
Opgeroepen op de VHF; geen sjoege. Op nog maar 3/4 mijl begon hij toch serieus naar BB te komen en met onveranderde peiling onze kont op te zoeken.
Dit werd mij toch een beetje te parmantig en dus gaf ik zelf maar een streekje of drie SB om hem duidelijk te maken dat ik op zo'n ontmoeting geen prijs stelde.
En toen begon het gedonder pas goed; onmiddelijk ging hij ook SB uit en opnieuw op aanvaringskoers terwijl de afstand al minder dan 1/2 mijl was!! Nu had ik dus nog maar een paar minuten om zelf te zorgen in horizontale richting uit zijn buurt te komen want anders zou het weleens in verticale richting kunnen zijn; hetzij naar beneden dan wel naar boven en waarschijnlijk allebei!!
Eerst nog een brul in het trapgat om (hopelijk) Theo te wekken en tegelijk gaf ik nog maar een riedel SB roer, maar nog vóór de zwaai er in kwam zag ik hém ook naar SB in beweging komen en de afstand was nog hooguit 1/4 mijl. Ik was er nu van overtuigd dat hij het met opzet deed. Op dat moment schoot het door mijn gedachten dat het hem waarschijnlijk moeite zou kosten om nu nog te stutten en naar BB te komen terwijl wij als klein bootje als een drol in een pispot konden draaien. Dus roer overgedraaid BB aan boord en toen, figuurlijk, bija tegen het schot gaan staan drukken om de draai er in te krijgen. Theo was nog net op tijd boven om er getuige van te zijn dat dit bakbeest ons op een meter of 50 uit de kont mis peilde.
Wie heeft nog nooit gehoord hoe bij iemand het hart in de keel klopte? Als je goed luistert kun je het bij mij nu nóg horen. Goeie Genade.
En toen kwam die hufter ineens wél op de VHF "what for Christ sake are you doing?"
Wij hebben hem toen uitgelegd dat hij zichzelf zojuist bijna een enkeltje naar diezelfde "Christ" bezorgd had door 50 meter vrij te varen van 500 ton vuur en vernietiging.
Toen bleek echter dat hij ons had aangezien voor een visserman. Wat was n.l. het geval? In het Kielerkanaal en ook op de Elbe moesten we met onze explosieven een rondomschijnend rood licht voeren;.........en wij hadden dus een klein beetje vergeten deze uit te doen op zee!

Dit is dan één van die "allemachtig" dingen waar echter geen derden in voorkomen dus leuk verhaal.

Zal even in het foto archief duiken; de belangrijke tafel met de stafvergadering heb ik nog wel.

Bert de Boer




Anoniem

30/3/2004
17:27:48  De Klaas 1 story
"Pistole mitnehmen," zei die lolbroek in Hamburg en daar had hij wel gelijk in.

Het pistool lag op de kaartentafel gereed met een fors kalliber signaal patronen...





Maar ook niet "ohne gewähr"..





De staftafel in gebruik...





Met zo'n etiket vlak voor je neus een shagje paffend ..

Bert de Boer



pete

30/3/2004
17:34:11  De Klaas 1 story
op de bovenste foto, dat geweer is 'n Garant M1.
één van de beste geweren die ooit gemaakt zijn, in die tijd althans,
ik heb er heel ruim ervaring mee,
pete


compass

30/3/2004
21:14:24  De Klaas 1 story


In "Duitse Bocht" heb ik eigenlijk al een voorschot genomen op de reis en de conclusie dat een goed begin het halve werk is gaat daar niet echt op.
Maar ook met een verhaal hoor je bij het begin te beginnen dus bij deze:


De Aanloop
==========

Ja, hoe is het eigenlijk begonnen? Nu ik min of meer gedwongen word er over na te denken komt de grijze massa langzaam maar zeker in beweging.

Eerst eens Theo Horsten. Hem kwam ik voor het eerst tegen in het centrale zenuwknooppunt van de Noordelijke Kustvaart in die jaren te weten het Zeemanshuis van Pa Meijer in Delfzijl.

Soms zag ik hem dagelijks op zijn plekje aan de ronde stamtafel en dan weer weken achter elkaar niet. Ik zou hem willen betitelen als een opvallend onopvallend persoon, evenals ik wat ouder dan de gemiddelde zeevaartscholier en beide al het nodige zout achter de oren. Hij kennelijk geen scholier en ik ondanks mijn leeftijd juist wél.
Nog niet zo lang geleden was ik geslaagd voor S III en aangezien ik nog niet aan het einde van mijn financiële en intellectuele Latijn was had ik dus besloten door te stoten naar S II.

Nu was het zeemanshuis in Delfzijl niet direct een plek waar je ter meditatie in seclusie zou kunnen gaan want Pa Meijer deed er alles aan om iedereen bij het dagelijks gebeuren te betrekken en dat is hem bij mijn weten nog nooit mislukt. Het zou dan ook onvermijdelijk geweest zijn om, zittend aan de stamtafel niet in gesprek te raken met de overige stamgasten en dus vroeg of laat ook met Theo.
De gesprekken verliepen altijd geanimeerd en ik voelde dat we beide veel punten van overeenkomst hadden. Toen hij me dan ook na enige tijd polste of ik wellicht zin en tijd had een reisje te doen om een bootje uit te brengen hoefde ik niet lang na te denken. Met die S II studie had ik niet direct een vliegende haast en bovendien trok het avontuur en het geld nét even meer dan de schoolbanken dus waren we het als snel eens. De Klaas I van Kiel via Kielerkanaal, Atlantic, Bunkerhaven in de Caraieb, Panama Kanaal, Colombia, Panama Kanaal terug naar Great Abaco. Betaling was goed en ging per dag dus more days, more dollars. Even samen naar Rotterdam aan de Veerhaven bij Intershitra alles op papier vastgelegd en toen dus op naar Kiel.

Aan boord aangekomen bleek het zo'n echt Duits "Haren/Ems bootje" te zijn, niet al te veel uitwatering, weinig bak en achterop het sloependek alleen het stuurhuis en de entree naar benedendeks.
We waren slechts met een minimale bemanning voor deze reis te weten Theo als het gezag, de ongediplomeerde (en alléén daarom mijn aanwezigheid noodzakelijk makende) stuurman en een machinist.
Niet al te veel maar zoals de oude Chinezen al zeiden ; CanDo.
De andere stuurman had zich tevens belast met de verzorging van de inwendige mens en daarin is hij uitstekend geslaagd! Als deze taak op mijn gediplomeerde schouders was gelegd dan zou Theo nu waarschijnlijk niet meer onder ons zijn geweest!

Na de zaken in Kiel te hebben afgerond met provianderen, bunkeren met ook de nodige drums aan dek en water laden waren we "Gereed en in staat de voorgenomen reis te aanvaarden alsook te volbrengen"

Bert de Boer


Theo Horsten

30/3/2004
23:51:53  De Klaas 1 story

In die container aan dek zat Pentrite. Dat is van zichzelf al een springstof, maar het wordt ook weer gebruikt om anders springstoffen te maken of met andere springstoffen te vermengen. Gemengd met Semtex levert het een spectaculair explosief op. De springstof die die vent in dat vliegtuig in zijn schoenen had zitten, dat was ook Pentrite. Nu was dat maar iets van een onsje, maar wij hadden dus een container vol. Dat is echt gevaarlijke troep. Tik het maar eens in op Google en zie wat je krijgt.
Het zit verpakt in fiber vaatjes met daarin een plastic zak met 25 kilo van dat spul. Het wordt nogal snel instabiel en moet daarom met respect en omzichtigheid worden behandeld. De container was in Hamburg aan dek gezet, maar het spul zelf wordt ergens in een bocht van de Elbe geladen, ver van het normale vaarwater en vlakbij eindeloze weilanden met alleen maar koeien. Daar ga je even ten anker en dan komt het spul langszij waarna het door mannen in oranje ketelpakken snel wordt geladen. Op de plaats van bestemming moet het er ook als eerste weer uit en bij voorkeur ook op de rede. Voor mij was het de tweede keer dat ik een container met Pentrite aan dek had staan en ik had zowel bij het laden als bij het lossen gehoord wat voor spul dat was.

Verder kregen we nog wat kratten aan dek waarvan eentje met een roestvrij stalen tank erin.
In het Engels Kanaal kregen we al wat slecht weer en nogal wat water over en toen begon die tank in dat krat te drijven. We zijn toen bij Brixham ten anker gegaan om de zaak beter te sjorren.
Daarvandaan belde ik het KNMI, de routering, wat ik wel meer deed op dat soort reizen. Het is geen echte routering en kost je dus alleen de telefoonkosten, maar je krijgt dus wel een metereoloog die van wanten weet wat scheepvaart betreft. Ik vertelde hem wat voor schip ik had, wat voor lading en deklading en vroeg wat de vooruitzichten waren van Brixham naar Villano.
"Nou, er komt een vuiltje aan," zei hij. Als u negen mijl kunt maken en nú vertrekt, bent u voor de bui door de Golf heen en trekt het boven u langs. Tenzij... de depressie harder loopt dan verwacht, of iets zuidelijker komt dan het nu lijkt. Maar als u blijft liggen, ligt u misschien wel een week."
De "Klaas I" wilde best lopen, dus wij weg.
Of die depressie nu harder heeft gelopen of een meer zuidelijke baan heeft gevolgd, dat weet ik niet, maar we kregen de volle mep.

Terwijl we in Hamburg lagen te laden, kwam de agent/verlader bij me en vroeg of ik nog een extra container met zwart kruit aan dek kon zetten. Ook dat is troep. Dat wordt als laatste geladen en dan moet je direct wegwezen.
"Ik geef je 1000 dollar cash in je hand als je hem meeneemt," zei hij.
"En als ik er 5000 dollar voor wil hebben?" vroeg ik.
"Da's ook goed," zei hij.
Nu had ik hem gerust gratis en voor niks mee willen nemen als we van Hamburg naar Holland of Frankrijk of Engeland waren gegaan, maar met dat kleine schip op zo'n reis en dan zo veel aan dek, dat leek me niks en dus heb ik hem bedankt, maar nee, dank u.
Wat was ik blij dat ik dat had gedaan toen we in dat bereslechte weer terecht kwamen.
Onze container met Pentrite wilde aan de haal gaan en ik heb toen werkelijk overwogen om, zolang het nog kon, die vaatjes eruit te halen en overboord te gooien. Dat liever dan dat de container los zou raken en kapot zou slaan waarna de vaatjes over het dek zouden rollen.
Maar, in gezamenlijk overleg hebben we toen toch besloten om het nog een poosje aan te kijken en we zijn met container en al veilig in Colombia gekomen.




compass

31/3/2004
11:33:09  De Klaas 1 story

Sy-High op Curacao
==================

Wat een zeldzaam geluk dat een paar dagen vóór dit fraaie oord de automaat de geest moest geven. Het ding had de hele oversteek al problemen gegeven maar met wat improvisatie en dank zij het goede weer konden we het redden maar om de rest van de reis op handsturen af te moeten leggen was geen goed optie gezien de beschikbare mankracht.

Zoals Theo al memoreerde heeft het een paar dagen geduurd voor het een en ander geregeld was en daar hebben we op gepaste wijze gebruik van gemaakt. Een kennismaking met het eiland, zijn bewoners en bewoonsters en alle geneugten die daar geboden worden.

Op een avond werd besloten tot een bezoek aan het cassino. Nu was ik in Nedeland tamelijk goed
geïntroduceerd in de Paardensport dus het gokken was mij niet geheel vreemd! Zoals een goed gokker betaamd hanteerde ik een strak systeem, systeem 1, waarvan ik onder geen beding afweek. Na enige uren stond ik op een tamelijk acceptabele winst en ging dus over op systeem 2 ; dubbel of quitte. Ook dat pakte perfect uit; quitte en alle poen weer naar de kloten dus! Hartverscheurend om mee te maken maar ja het leven gaat nu eenmaal niet van een leien rozenpaadje of zoiets dergelijks.

Ondertussen had ik al eens met een expert zitten praten over het genezen van dergelijke zielenkwalen en had, via via, een volgens zeggen perfecte medicijn daarvoor op de kop getikt.
Terug aan boord heb ik het eens bekeken en kwam al rap tot de conclusie dat dit niet rechtstreeks ingeslikt kon worden. Goede raad was duur want een bijsluiter ontbrak toevalligerwijs. Dus de dosering bleef voor mij giswerk maar de manier van innemen kwam via een alcoholische brain-wave toch nog aan het licht.
Eerst dan maar op de voorzichtige en zuinige toer. Nou, dan had ik net zo goed een aspirientje kunnen slikken. Dus een nieuw sjekkie gedraaid en de dosis verveelvoudigd. (volgens mij zat er helemaal geen shag meer in !) En toen begon ik te merken dat het werkte.....
Plotseling zag de wereld er heel vriendelijk uit met vooral veel rose tinten. Plichtsgetrouw als ik was kwam ik tot de conclusie dat het tijd werd het schip af te sluiten en me naar de kooi te begeven.
Op ongeveer 20cm vlieghoogte ben ik over de vloer van het stuurhuis gezweeefd, heb beide deuren
afgesloten en kwam tot de conclusie dat medicijn dit toch ideaal zou zijn om pas geschilderde vloeren en dekken voor vernieling te behoeden. Dat niemand toch nooit op dit idee gekomen was!
Langzaam ben ik naar beneden gezweefd en onderaan de trap wist ik met grote zekerheid dat ook die best geschilderd had kunnen worden want ik had naar mijn gevoel geen tree geraakt! Achteraf moet dit toch zeker wél het geval geweest zijn anders zouden blauwe plekken daarvan zéker getuigenis afgelegd hebben.
Mijn kooi omsloot mij als een pak watten en mijn pogingen om te slapen liepen haakstuk op een wirwar van beelden, beelden en nog eens beelden... ; heden, verleden, toekomst, realiteit en fictie vermengden zich tot een pandemonium van de meest waanzinnige gebeurtenissen die ik echter allemaal wél interessant maar niet angstaanjagend vond.
Naar mijn gevoel (voor wat het toen waard was) heeft dit ongeveer een half uur geduurd waarna ik vredig ben ingeslapen.

's Morgens om acht uur zat ik weer kiplekker aan het ontbijt; géén koppijn of andere
medicinale bijwerkingen; niks van dat alles.
Dit was dan mijn eerste én laatste kennismaking met "geneesmiddelen uit den vreemde". Later in
Colombia werd me nog aangeboden om dáár de plaatselijke nieuwe oogst maar eens te proberen maar mijn geest was nu ruim genoeg en mijn nieuwsgierigheid voorgoed bevredigd!

Zo zie je maar weer dat je ook zónder explosieven toch Sky-High kunt gaan


Bert de Boer






Huug

31/3/2004
13:49:00  De Klaas 1 story
Ben een en al oor. Een verhaal uit het (zee)leven gegrepen.

gr. Huug


Wrijfhout

31/3/2004
14:33:16  De Klaas 1 story
Ben wel even benieuwd welke Klaas I en in welk jaar dat was want in Deutsche Kustenmotorschiffe zie ik dat er twee keer een Klaas I die kant op is gegaan.

Harry



Theo Horsten

31/3/2004
15:07:49  De Klaas 1 story

Dit was de vroegere Duitse "Windhund" en het moet in 1980 zijn geweest. Vreemd, maar in die tijd hield ik dat niet zo bij. Vanaf 1983 kan ik alles in mijn agenda's terugvinden, onverschillig waar ik was, wat ik deed, wat voor weer het was, alles.

Ik heb zelfs niet één foto van de "Klaas I" of van die reis.

Nu ben ik even buiten bezig - kwam even binnen om een bak thee te halen - maar vanavond zal ik er een vervolg aan breien.




Huib

31/3/2004
15:12:01  De Klaas 1 story
Theo, Bert, prachtig dit verhaal. Ga zo door. Gr, Huib


Wrijfhout

31/3/2004
16:10:17  De Klaas 1 story
Met het schip weer in herinnering komen misschien nog meer details naar boven. Blijft spannend....




groeten Harry


Theo Horsten

31/3/2004
23:46:56  De Klaas 1 story

Bedankt voor die mooie foto! Zo fraai zag Klaas er toen niet meer uit, maar toch was het een goed scheepje, dat bleek wel in dat bar slechte weer. Als ik het wel heb was dit type speciaal bedoeld om ver de Elbe op te kunnen varen, onder bruggen door. Ik ben daar nooit geweest, maar dat werd me verteld.

Nog even terugkomend op dat “Pistole mitnehmen!”
Zoals ik al zei had ik met de “Louise” een soortgelijke reis gemaakt. Die was gekocht door een zekere Bill B., een dierenarts uit Florida. Dat wil zeggen: op papier. Later bleek dat de Canadese maffia er in werkelijkheid achter zat, maar daar hadden wij dus niets mee te maken.
Bill B was een heel sympathieke vent. Hij kwam in Delfzijl, bij Sander, even aan boord en we waren het al gauw eens. Bill keek niet op een paar centen en ik kreeg alles wat ik wilde hebben, waaronder een mooie Skanti, want goede communicatie gaat op dergelijke reizen bij mij voor alles.
Maar, Bill wilde ook weten wat voor vuurwapens ik aan boord had. Nou, dat was vrij eenvoudig: niks dus.
“I want my captain to carry a handgun,” zei Bill.
“Okay, Bill,” zei ik. “Ik zal er voor zorgen.”
Nu bleek dat in Delfzijl niet zomaar een twee drie geregeld te kunnen worden en dus dacht ik: ik wacht wel tot Hamburg. Maar toen ik daar direct bij aankomst aan de Wasserschutzpolizei vroeg waar ik een handig, beetje flink automatisch pistool zou kunnen kopen, kwamen die ook met allerlei bezwaren. Dat kon wel, maar dat duurde langer dan ik tijd had.
“Je kunt vanavond beter de stad in gaan en zo hier en daar in de kroeg informeren,” zei de Wasserschutz. “Dat is eenvoudiger en voordeliger.”
Nu zag ik dat ook niet zo zitten en dus dacht ik: ik wacht wel tot Zeebrugge, want daar moesten we ook allerlei tuig gaan laden.
In Zeebrugge van hetzelfde laken een pak: dat kon wel, maar dat duurde even en zoveel tijd had ik niet.
Het kwam er dus op neer dat ik wel met een schip vol met tuig mocht varen – 75 ton 7,62mm NATO, 50 ton handgranaten in stalen kistjes, voor onmiddellijk gebruik gereed, pen eruit en gooien maar, landmijnen, raketkoppen, complete raketten, 20mm lichtspoor, een container vol met Pentrite en weet ik niet wat al meer – maar dat een simpel automatisch pistool echt te veel gevraagd was.
We moesten nog even Setubal binnen om 5 ton TNT in mooie houten kistjes te laden, wat ook binnen een uur bekeken was, dus daar heb ik maar niet gevraagd.

Wat ik daar wel deed, was een telex sturen naar Las Palmas met mijn bestelling voor proviand en stores. Daar heb ik toen gewoon onderaan gezet, na de uien, de sla, de salami en de flessen Banda Azul:

1 pcs Llama automatic pistol, type “Standard Auto” Blue finish 9mm
200 rounds of ammunition for same
1 pcs cleaning kit for same

Tja, ik dacht: gewoon proberen en dan maar om een Spaans pistool vragen, die zullen ze daar allicht hebben. Ik had de “Shooter’s Bible” meegenomen, dat was makkelijk met uitzoeken.

We komen in Las Palmas, agent komt aan boord met nog een vent en zegt: “Kunt u gelijk even met deze man meegaan naar het politiebureau? Daar moet u tekenen voor dat pistool dat u besteld hebt en dan komt er een agent mee om het aan boord te brengen.”
Zo simpel was dat. Alleen vonden ze 200 patronen wel wat veel. Ik kreeg er maar honderd. Mooi pistool, hoor. We hebben er later, toen we rustig voor de NO passaat aan voeren, allemaal een rondje mee geschoten. Toen mooi schoongemaakt en weggelegd.

Dus toen we met de “Klaas I” naar Buenaventura moesten, dacht ik: even weer een Llama 9mm bestellen in Las Palmas. Maar dat pakte anders uit. Door de Baskische toestanden was de verkoop van vuurwapens ook daar aan strenge regels gebonden en ik kreeg mooi niks. Op Barbados noch op Curaçao wilden ze me iets te schieten verkopen, maar gelukkig hadden we dat signaalpistool met een ruime hoeveelheid patronen en daar zijn we toen maar gericht schieten mee gaan oefenen. Dat komt vast hard aan, als je een lichtkogel in je maag krijgt en zo’n vuurbal in een bootje dat langszij wil schieten, zo eentje met een grote buitenboordmotor en een losse benzinetank, werkt vast ook wel.
Ik heb in Cristobal nog gevraagd en daar was iemand, een Amerikaan, die me wel een machinepistool wilde verkopen. “Breng maar,” zei ik, maar die vent heb ik ook nooit teruggezien.

Toch was het in die buurt met een klein schip geen overbodige luxe. Zelf heb ik nooit ellende gehad, maar anderen wel.
Genoeg voor vanavond.



Theo Horsten

01/4/2004
08:09:56  De Klaas 1 story

In diezelfde tijd werd me gevraagd een ander schip die kant op te brengen. Ik zal de naam hier niet noemen.
Dat was al helemaal rond en geregeld, toen de opdrachtgever bij nader inzien toch niet bereid bleek om er een nieuwe zender op te zetten.
Het was net in de tijd van de omschakeling naar SSB en op veel oude schepen stond nog een simpele middengolfinstallatie met 50 of 100 Watt antennevermogen, een Becker of een Radio Holland Zeemeermin, hoogste frequentie 4 Mc.
Nu had ik dat nog wel willen doen als hij met een gewone lading richting Curaçao of daaromtrent had gemoeten. Ik ben op die route, waar je bijna geen schip ziet, meerdere malen zeilers opgelopen die niets anders aan boord hadden dan een VHF en die maakten dan graag gebruik van mijn aanbod om hun positie door te geven aan het thuisfront en te melden dat alles wel was.
Aanvankelijk was dat ook de bedoeling: een lading chemicaliën voor Willemstad. Maar toen ook dit schip met een lading munitie en springstoffen naar Buenaventura moest, wilde ik een goede SSB zender hebben. Dat kon ook makkelijk, want die ladingen worden dik, heel dik betaald, dus daar kon best een paar centen voor een goede Skanti of iets dergelijks af.
Dat weigerde de opdrachtgever, waarop ik meende voor de eer te moeten bedanken.

De man die het karwei wél ging doen, kende ik. Heel goed zelfs. Het was voor hem de eerste keer en hij was erg enthousiast, maar hij had één gebrek; hij wilde niet naar goede raad luisteren. Vroeger, toen ik hem als stuurman aan boord had, wel, maar nu niet. Dat hij het wél zonder goede communicatie wilde wagen, was nog tot daar aan toe, maar toen ik hem waarschuwde voor de gevaren in die buurt, voor kleine, snelle bootjes die bij nacht dicht onder de kust langszij kunnen schieten en hem aanraade om een wapen mee te nemen, lachte hij me hartelijk uit.
Helemaal beschermen kun je je natuurlijk nooit en als er figuren met vuurwapens aan boord klauteren, kun je je maar beter gedeisd houden en het niet op de "Gunfight at the OK Corral" laten aankomen. Maar iets om jezelf te verdedigen als dat mogelijk is, mag je toch wel hebben.

Hij maakte een keurige, veilige reis en toen ze eenmaal ten anker lagen op de rede, zaten ze gezellig met zijn vijven bij elkaar in de messroom een potje bier te doen. Die messroom had maar één uitgang, dus toen die geblokkeerd werd door een vent met een machete die zei dat ze mooi moesten blijven zitten anders hakte hij ze de kop af, wilden ze wel luisteren.
En terwijl zij daar zaten, werd de hele boel leeg gestolen, hun eigen spullen, geld, paspoorten, alles weg. Maar ook het kompas, sextant, en zelfs die krakkemikkige radio en - nog erger - de VHF, dus toen de rovers tevreden met de buit verdwenen waren, konden ze de wal niet eens waarschuwen.
Kijk, in zo'n geval was het toch wel prettig geweest als je een automatisch pistool in de kontzak had gehad.

Aan een lichtkogelpistool heb je in zo'n geval ook niet veel en dus was ik op de "Klaas I" twee dagen voor aankomst rede Buenaventura bezig de dingen die absoluut niet gestolen mochten worden, te verbergen. Paspoort, deel van mijn contante geld, want helemaal niets gelooft geen rover en zonder contant geld in je zak moet je dergelijke reizen niet maken. Je moet zorgen dat je desnoods op eigen gelegenheid thuis kunt komen.
Ik was juist bezig mijn paspoort in het echolood te stoppen - in de hoop dat ze dat zouden laten hangen - toen ik er opeens strontziek van werd. Ik heb een telegram naar de agent in Buenaventura gestuurd met een kopie naar de agent in Holland waarin ik om bewaking vroeg van het moment dat we op de rede ten anker zouden komen tot het moment dat we weer vertrokken.
Dat werd geregeld.
Nog voordat we goed en wel ten anker lagen, schoot er een boot met militairen langszij en niet zo weinig ook. We moesten op de rede blijven liggen om de container met Pentrite leeg te lossen, want die rommel wilden ze niet in de haven hebben, maar ook binnen bleef de bewaking aan boord. Die jatten maar een klein beetje, zeep, tandpasta, dat soort dingen, maar dat hadden we genoeg.

't Is een leven vol plezieren...





compass

03/4/2004
21:31:29  De Klaas 1 story
Zo, even een paar dagen waar het gevecht om het dagelijks brood ever voorrang had op het spuien van mijn belevenissen maar nu dan nog maar een laatste stukje toevoegen aan de Klaas-1 story.
Meer vertellen zal niet lukken zonder anonieme derden er in te betrekken.

Het enige wat ik nog wil vermelden over de andere bemanningsleden was dat ze, zowel politiek als religieus, op totaal verschillende golflengtes opereerden met als gevolg dat hun overgemoduleerde conversaties vanaf de ankerplaats duidelijk tot aan de wal te horen zullen zijn geweest. Water draagt het geluid nu eenmaal vér mee.
Dit bevestigt eens te meer de regel die de meeste onder ons al kennen en toepassen: Begin aan boord
nooit over geloof of politiek want daar krijg je alleen maar gedonder mee.

Het verblijf in Buenaventura onder zware bewaking van leger, luchtmacht en marine (zo leek het tenminste) heeft niet zo heel lang geduurd en wat ons betreft hoefde dat ook niet zonodig. Na al die weken aan boord keken we nu toch wel een beetje uit naar de oplevering (en afrekening) op Great Abaco.

Bij gebrek aan culturele voorzieningen aan boord wilden we als goede Nederlandse Zeelui eigenlijk wel graag eens even naar een museum, een goed concert of desnoods een lezing maar op dat gebied was helaas tijdelijk even niets beschikbaar.
Het enige wat enigzins in de buurt kwam was "met die vent van de agent naar een hoerentent" ergens midden in de bush dus daar hebben we ons maar in geschikt. Daar veilig en wel aangekomen (de agent had schijnbaar wat in de melk te brokkellen) bleek de drank dus alleen maar per fles verkocht te worden maar dit had natuurlijk niets te maken met het feit dat ik al redelijk snel het gevoel voor proporties begon te verliezen en zelfs de terugreis naar boord niet echt bewust heb meegemaakt.
Wel kan ik me nog herinneren dat die Colombianen een heel gastvrij volk moeten zijn geweest want ze hadden in die tent overal logeerkamertjes en zelfs iemand om je uit te kleden! (letterlijk en figuurlijk) Ik heb persoonlijk al die kamertjes geïnspecteerd en constateerde een opvallend gevoel voor hygiëne. De lakens werden er elke paar uur verschoond! Daar kunnen wij in Nederland een puntje aan zuigen! En ik heb ze zelfs zien demonstreren hoe dát moest! Dat puntje aan zuigen bedoel ik.
Na de inspectie van elke kamer heb ik me bij de bewoners keurig verontschuldigd en dat vonden ze
blijkbaar héél beleefd want ze gaven luidkeels blijk van hun bewondering in voor mij onverstaanbare taal. (hoewel.. ook een keer in onvervalst Nederlands).

De agent kan ik me nog herinneren als iemand die alles even "beauautifull" vond of je nu een gedicht declameerde, op je bek viel, tulpen uit Amsterdam zong of over de tafel kotste; alles was even beauautifull!

De reis van Colombia naar Great Abaco is verder zonder veel bijzonderheden verlopen en ook de oplevering ging zonder schokken of stoten.
Na de Dollars in ontvangst genomen te hebben zijn we naar Miami gevlogen en besloten aldaar om er nog maar een paar dagen vakantie aan vast te knopen.
Onze residentie werd het West Palm Beach Hilton Hotel. Vandaar zijn we min of meer elk ons weegs
gegaan. Zelf heb ik daar de tijd doorgebracht met het toch wel forse pak Dollars om te wisselen voor
meer handzame en "diefstal verzekerde" travellercheques, de kroegbazen tot wanhoop brengen door elk rondje steeds weer met een vers 50 of 100 dollar biljet te betalen zodat hij elke keer naar de bank aan de overkant moest om op echtheid te checken (ook toen al..) net zolang tot hij het zat begon te worden om voor die $#@$%^& Dutchmen zijn benen uit zijn reet te lopen, aan het zwembad liggen en ijskoude drankjes slurpen, met een gehuurde auto de omgeving onveilig te maken en alles wat je zoal kunt
bedenken als tijd en geld tot je beschikking staan.

Ps. Ik heb dat bandje van "The Supernatural Family Band" nog steeds Theo.

Bert de Boer




Huug

03/4/2004
22:29:07  De Klaas 1 story
Nu breng ik toch een redelijk aantal uren per dag achter dit beeldscherm door, maar als er nog meer van dit soort verhalen worden neer gezet dan vrees ik dat ik er niet meer achter vandaan kom. Dit is natuurlijk precies zoals het ging en gaat, dat lees je, proef je en ruik je als je dit leest.
Santa Martha het oord der oorden. Pistolen Paultje zou daar verbleken, als je een biertje nam op het heetst van de dag stond je te tetsen omdat het bier in je pit stond te koken.
Ga gerust door met deze verhalen en dan spreek ik namens velen.

Huug


Jos Komen

03/4/2004
22:44:55  De Klaas 1 story

Bert, prachtig verhaal!
Ik denk dat op 22 mei in het Scheveningse hotel meerdere bezoekers van de reunie nog even blijven genieten van de mooie verhalen, want als ze life verteld worden komt het nog beter over.
Joop O.H en Leen Bal blijven er namelijk ook overnachten.
All the best
Jos


Theo Horsten

03/4/2004
23:44:55  De Klaas 1 story

Ja, die tent daar in Buenaventura... Ik was daar nog nooit geweest, dus ik wist alzo de weg niet, maar de agent - dat was de plaatselijke Honda dealer - blijkbaar ook niet, want we namen de loods mee. Die had nog dienst want hij liet zijn portofoon aan staan. Niet dat hij daar iets aan had, want de band maakte zo'n daverend kabaal dat ze op het loodsstation konden roepen wat ze wilden, horen deed hij het toch niet en nog iets later lag hij languit op een paar stoelen. Hoeveel schepen er die nacht op de rede zijn blijven liggen omdat de loods bezopen was en zijn portofoon gestolen, weet ik niet.

De bedienig was prima geregeld in die tent: Bestellen hoefde niet; zodra je ging zitten, verscheen er een bandiet die met een paar doffe klappen een fles Johnnie Walker Black, een fles cola en een ijsemmer op tafel zette en dat was dat. Geen gelul, zuipen met je platte bek. De fles JWB was open en van een geheel andere kwaliteit dan ik gewend was. Als je eraan snoof, begonnen je ogen te tranen.

Er was ook een floorshow, striptease. De mariachi band maakte een hels kabaal en speelde tot mijn niet geringe verbazing muziek van de toen zo populaire Nederlandse meidengroep Luv. Er verschenen een paar stevige tantes op de vloer die op de tonen van "The Trojan Horse" in het rond begonnen te stappen en zo nu en dan achteloos een kledingstuk wegwierpen tot ze uiteindelijk in hun blote kont met alleen nog op een paar grote schoenen aan over de vloer klosten. De muziek was trouwens heel toepasselijk want qua figuur en met hun enorme platvoeten hadden ze zelf wel iets van molenpaarden. Echt een mooie show, maar geen nummer van internationale klasse. Die hele tent staat trouwens vast niet in de reisgidsen.

Hoe het allemaal afgelopen is, kan ik me niet zo goed meer herinneren. Ik weet nog dat we ergens zaten en dat er een Colombiaanse bandiet Marlboro sigaretten op een bepaalde manier zat te prepareren. Ik rookte in die tijd nog vier, soms vijf pakjes Marlboro per dag, dus een paar meer gaf ook niet, alleen waren deze heel anders dan die ik altijd rookte. De hele wereld werd er anders van. Ik zag veel marmer, een prachtig aangelegde tuin met een mooie fontein en allemaal mooie mensen.

En ik wilde eigenlijk helemaal de wal niet op. Maar goed, ook dat hebben we overleefd.

Ergens gaf de Skanti de geest. Ik was juist aan het bellen toen er een daverende knal klonk die het gesprek abrupt beëindigde. We kregen een monteur aan boord, een Amerikaan, die verschrikkelijk scheel keek. Dat bleek heel makkelijk te zijn omdat hij met zijn ene oog in de zender kon kijken en met het andere op zijn multimeter. Hij had de zaak in een ommzien gefikst. Geen wonder, want hij kwam van Lockheed, waar hij aan de elektronica van de F-16 had gewerkt. Zo'n zender was voor hem maar een dom ding. Hij was een soort neurochirurg die slager was geworden.

Dat was dus de Klaas I.




Built by Text2Html