Naam Bericht
Jack Minneboo

26/5/2004
20:53:12  De Laatste reis van een goede vriend
Eerst moet ik die ouwe nog even voorstellen,
Kapitein Willem Hofman had een lange loopbaan achter de rug, na eerst jaren bij de KJCPL gevaren te hebben is hij later op sleepboten en suppliiers gaan varen, eerst bij Smit-Lloyd en daarna als freelance .
Ik kwam hem voor het eerst tegen op de Nederland van Willem Muller Terneuzen, en al gauw ontstond er een hechte vriendschap. we kwamen op ongeregelde tijden bij elkaar aan huis, en onze jongste zoons zaten nog een tijdje bij elkaar op de zeevaartschool.
Later (toen Muller ter ziele was gegaan) kwamen we elkaar weer tegen bij de firma Kooren uit Rotterdam, ik op de "rooie monsters"hij op de Sea Truck.
Op een gegeven moment vroeg hij via het kantoor om mij, voor een reisje naar Angola, zo voeren we weer samen, later ook op een ingehuurde ankerhandler de Italia, en dat was gelijk mijn laatste reis voor Kooren en op zee ( dacht ik)
Enfin, Willem zat dus op de Viking, een bootje waar hij voor Jan Koerts al menig reisje op gevaren had, enhad een man nodig die wat van slepen afwist , en hoe het op dek reilde en zeilde. Zijn boots was met een stel gekneusde ribben afgevoerd en ze zaten zonder.
Ik zat in de Freelace business (nog steeds) en had effe niks omhanden.
(telefoongesprek uit spanje:)
Sjaak, met willem, heb jij nog wat te doen de komende dagen?
Nee, hoezo?
We hebben een leuk sleepreisje, maar komen een bootsman tekort, is dat wat voor jou?
Waneer moet ik vliegen?
Morgen liggen je ticket op schiphol, je wordt afgehaald op het vliegveld,
OK zie ik je morgen willem,(einde gesprek)

Dus zo zat ik na minstens 10 jaar weer op een sleper(tje)
Ik had een fles Glenn Fiddich meegenomen, die we 'savonds met z'n tweeen soldaat maakten onder het uitwisselen van de laatste nieuwtjes.
De volgende dag stores aan boord, een paar nieuwe rekkers (Mocht ik zelf in elkaar freubelen)nog een paar kousen geritseld op een andere boot, en toen konden we gaan.
Tussen het eten koken, schoonmakenetc door de rekker gesplitst, en de rest van het sleepgerei aan dek gebracht, en klaar gelegd.
De dardanellen zee van marmora, de bosporus, en toen de zwarte zee, tijden van weleer herleefden in mijn gedachten, ik zat weer op de zwarte zee! hoewel die toch gesloopt was!!
In Constaza aangekomen konden we beginnen met sleepklaar maken, kettingen door de kluisgaten, op een bolder beleggen, voorloop erop, rekker en dan de sleepdraad. Gasflessen lichtjes, en niet te vergeten het reserve gerei, een 120 m 8"Polyprop, op een ketting, door een fairlead, naar achteren gebendeld langs de railing, hier een 100 m 1"polyprop op met een boeitje, en klaar! De reis kon beginnen.
Bij het naderen van de Bosporus kregen we geen toestemming om erdoor te gaan, teveel wind. Na 24 uur mochten we dan eindelijk toch door, en gingen we op naar het eerste bunkerstation, Malta. Hier gooiden we hem buitengaats tjokvol, zodat we de volgende haven konden halen, Almeria.
Dit veranderde echter, en er kwam een bootje van de rederij met bunkers naar buiten, met net voldoende bunkers om Vigo te halen.
Hier werd de sleep overgenomen door een lokale sleepboot, die hem gaande zou houden in de baai van Vigo, terwijl wij even snel bunkers innamen. We zouden de sleep daarna weer van hem overnemen, en onze reis voortzetten naar Rotterdam of Delfzijl, dat was nog niet zeker.
Bij het terug overnemen ging het echter totaal mis! De spanjool maakte een U bocht, en kwam over zijn eigen nylon terecht, zodat die in de schroef schoot, Hierdoor brak de ze en ging de sleep op drift.
En bij de windkracht 7-8 die er stond ging dat ook nog eens bijzonder snel!
Wij als een speer op zoek naar het boeitje, en al gauw hadden we het te pakken. het was inmiddels al een uur of elf, en pikkedonker.
Gauw belegd op de dichtsbijzijnde bolder, en de nylon van zijn sjorringen getrokken zodat we wat meer speelruimte hadden, het was tenslotte maar een enkelschroevertje! Later de reserverekker scheep gehaald en die op de sleepdraad ingesloten. We hadden hem vast!! JOB SECURE!!
intussen dreigde de spanjool op de kust te raken, maar daar was al hulp voor onderweg, en ook deze kwam er (behalve een geschonden ego) dan ook zonder verdere kleerscheuren vanaf.
"s Nachts hielden we hem gaande, en de volgende ochtend kwamen er een paar moderne sleepbootjes langszij de kuster om hem voor de wal te brengen. Hiervan vond er een spontaan de afgebroken tros van de spanjool terug, dus die kon ook een duiker laten komen. De rest van de dag waren we bezig om met een mobiele kraan de hele boel weer netjes op te tuigen zodat we weer konden vertrekken. Maar Willem vond dat we genoeg gedaan hadden, en stelde het vertrek uit tot de volgende morgen 10 uur.
Hierna verliep alles vrij vlotjes, op een vuile koeler na, zodat we steeds langzamer moesten gaan varen. Maar daar had onze Ghanese WTK snel wat op gevonden, De dekwas als extra koelwater op de warmtewisselaar cvan de CV, en bollen maar!
na een week of wat kwamen we aan in Delfzijl, waar we al tussen de eilanden escorte kregen van de vorige eigenaar.
Sleep afeleverd, bootje netjes, naar huis!
De zoon van de eigenaar bracht ons persoonlijk naar huis, in zij oldtimer Mercedes.




Jack Minneboo

26/5/2004
21:43:42  De Laatste reis van een goede vriend
Een paar dagen later zat ik 's morgens om half zeven in vlissingen bij die ouwe, en zijn vrouw Lia, aan de keukentafel aan een bakkie.
We zouden een paar sleepbootjes op gaan halen in Archangelsk, voor weer Delfzijl.
Dat alles anders zou lopen wisten we toen nog niet.
Het was inmiddels eind september, en het weer zou er niet beter op worden, dus haast was geboden!
Met losse boot gingen we de noord in, hetgeen af en toe geen pretje was. een paar weken later waren we terplaatse, en kon de inspectie en het zeeklaarmaken beginnen. Ditkeer was het een dubbele sleep, dus was het nog meer zaak dat we het boeltje goed voorbereidden!
We lieten nog wat extra modificaties aanbrengen, en na een paar dagen konden we opweg.
we zagen nog de nodige onderzeeers in de witte zee, en konden opweg richting Noordkaap,
Gaandeweg werd willem steeds moeilijker ter been, en klaagde over pijn. Hij liet het mij zien, en het zag behoorlijk rood, en dik.
Ik wou hem ontstekingsremmers geven, naar die wou hij niet, hij hield het bij zijn eigen "vitaminen".
Hoe dichter we de noordkaap naderden hoe meer wind er kwm, en hoe meer zee. De sleepjes hielden zich goed, en gedroegen zich voorbeeldig, Toch besloten we in Hammerfest te gaan schuilen, en vandaaruit binnendoor te gaan, als het mocht van de autoriteiten.
Eenmaal binnen hadden se de verste pishoek die ze hadden aan ons toebedeeld. We meerden daar de twee sleepboten af langszij een russische trawler die daar opgelegd leg met halve bemanning, en voeren naar de bunkerpier om te gaan bunkeren.
Tijdens deze manouevres kon ik merken dat Willem niet zichzelf was, hij maakte foutjes.
Na vol gebunkerd te hebben gingen we terug naar de sleepjes, om daar opzij te gaan en het weer af te wachten.
De russen waren bijzonder vriendelijk en behulpzaam, en we hadden algauw vriendschap gesloten, mede dankzij onze Estoonse stuurman.
Het was een takkeeind lopen voor we in de bewoonde wereld zouden komen voor een taxi, dus we sloegen een invitatie van de russische kapitein om een sauna te komen doen, niet af,
Een paar flessen wodka een een doosje bier slechtten de taalbarriere in no time.
We waren net klaar met de laatste saunagang en zaten gezellig te keuvelen toe onze Ghaneese matroos in paniek de deur binnen kwam, De kapitein wa sgevallen en kon niet meer overeind komen! Iedereen sprong op en kleedde zich snel aan, en als een speer naar boord, over de twee sleepboten.
Aan boord gekomen zag ik al snel dat het goed mis zat met Willem, ik liet de agent bellen om onmiddelijk een ambulance te laten komen, en begon zelf om hem zuurstof toe te dienen.
De ambulance was er binnen 10 minuten, maar we konden daar Willem niet van boord af krijgen, te nauw, glad, en over drie boten, niet te doen.
Dan maar naar de bunkerkade, er sprongen direkt vier of vijf russen aan boord om te helpen, en we gingen opweg naar de bunkerkade, waar we tien minuten later aankwamen. de ambulance was er inmiddels, en hier konden we Willem gemakkelijk van boord af krijgen.
Ik kon met de agent meerijden achter de ambulance aan.
Onderweg belde ik met mijn mobiel de reder op, en die zou Lia inlichten, maar dat deed ik zelf, ik kende haar beter, en ze zou het liever van mij horen.
In het ziekenhuis werd hij direct naar de intensive care gebracht, en er werd geconstateerd, dat de ontsteking in zijn been zich had uitgebreid naar zijnlichaam, an daar de lever en de nieren aangetast.
Het zag er zeer zorgwekkend uit.
Willem was nog bij, en ik mocht hem even spreken. Ik vertelde dat ik Lia had gebeld
en dat zij onderweg was naar hammerfest, en dat ook hun zoons onderweg waren.+
Toen hi dit gehoord had, vielen zijn ogen dicht, ik pakte zijn hand, en kneep erin, hij kneep zachtjes terug.
Ik kreeg een kamertje toebedeeld, en mocht zo vaak gaan kijken als ik wou, wat ik ook regelmatig deed. Om een uur of vier kon ik eindelijk een beetje slapen, en om zes uur werd ik weer wakker. Ik kwam bij de kamer van Willem, en zag dat de gordijnen naar de gang dicht waren.
direct stond er een dokter naast me die me vertelde dat willem net tien minuten eerder was overleden.Rustig, in zijn slaap.
Hierna restte mij niets dan de nodige zaken te gaan regelen, zodat Lia daar niet mee geconfronteerd zou worden als ze die middag aankwam.
Ik kreeg werkelijk alle hulp die je je wensen kon van het ziekenhuis, de agent en noem maar op.
Om drei uur kwam Lia met haar jongste zoon op het vliegveld aan, en ik moest haar de moeilijke boodschap mededelen dat ze helaas te laat was.
de zoon van de reder, Jouco, was ook meegekomen,en die nam de taken van mij over. Ik liet weten dat ik de reis niet verder mee zou maken, omdat ik Lia en de jongens bij wou staan bij de repatriering en de begrafenis.
Zo kwam aan deze reis een droevig en vervroegd einde.
Toen de Viking met de vlag halfstok in Dort aankwam stond ik op de kade te wachten, en heb nog met de jongens gesproken. Ze waren nog steeds de klap niet echt te boven,en we hebben op zijn nagedachtenis nog een borrel genomen, wetend dat hij vanuit zijn stuurstoel boven goedkeuren toekeek.
Proost Willem


Jos Komen

26/5/2004
22:00:04  De Laatste reis van een goede vriend

Jack, ook dit hoort bij de herinneringen aan de scheepvaart.
Je hebt het mooi beschreven.
Ik had dit ook wel eens: iets van je af schrijven.
Lucht ontzettend op als je ermee klaar bent, een soort eerbetoon aan een goede vriend.
All the best
Jos



Jos Komen

26/5/2004
22:26:54  De Laatste reis van een goede vriend

Van Jack

Willem















TON VAN DER TOORN

27/5/2004
10:00:07  De Laatste reis van een goede vriend
MY EERBETOON GAAN UIT NAAR KAPT WILLEM EN FAMILY,STOER EN DAPPER IS HET WOORD,DEZE KAPT KRIJG JE NIET OVERAL,ZEER SPECIAAL.

GR
TON

Built by Text2Html