Naam Bericht
Jan Baldé

03/7/2004
17:13:10  Stad Maastricht
In 1955 ben ik voor het eerst gaan varen als ketelbinkie en wel op de Stad Maastricht van de Halcion ljn.
Er was nog een ketelbinkie die kwam uit Den Haag en hette Freddy via deze site ben ik op zoek naar hem.

Jos Komen

03/7/2004
17:36:31  Stad Maastricht

Op Scheepspraat bij ingezonden verhalen staat dit verhaal van Jan en nog veel meer...

Stad maastricht


Jos Komen

03/7/2004
17:44:53  Stad Maastricht

De "Stad Arnhem" waar de vader van Jan op gevaren heeft.
All the best
Jos




Jos Komen

09/7/2004
21:41:11  Stad Maastricht

Nieuw op Ingezonden verhalen.
De Dokter van de "Boissevain" een van de vele mooie verhalen die nog zullen volgen van Dirk van Lopik.
All the best
Jos

Ingezonden
verhalen




Jos Komen

10/7/2004
00:28:00  Stad Maastricht

Zojuist Nieuw bij ingezonden verhalen.

Toen varen nog leuk was
Een mooi nostalgisch hoofdstuk uit het boek van Roel Wassink

All the best
Jos




Jos Komen

10/7/2004
01:00:20  Stad Maastricht

Sorry Roel, heb je naam in de gauwigheid verkeerd gespeld.
Het voorwoord van Roel.

Toen varen nog leuk was
door

Roel Massink

Oorspronkelijk was het helemaal niet m’n bedoeling een zo uitgebreid levensverhaal te schrijven. Ik wilde, gewoon om Word dat ik zojuist geďnstalleerd had een beetje te leren kennen, te hooi en te gras wat leuke herinneringen opschrijven uit de tijd dat ik gevaren heb. Ik kan nu, achteraf, niet meer zo goed definiëren waarom ik dat deed. Vermoedelijk uit nostalgische overwegingen, wellicht een ‘sentimental journey’ van iemand die wat ouder wordt.
Op een gegeven moment echter bleek mijn dochter, toen ik haar tussen neus en lippen door vertelde waar ik mee bezig was, geďnteresseerd te zijn in mijn jeugd.

Zíj moedigde mij aan bij het begin te beginnen. Me realiserend dat er nogal wat veranderd was in het tijdsbestek dat ik op dit ondermaanse rondloop, nam ik de uitdaging aan. Zo kwam van het een het ander, zoals dat dan heet. Voor dat ik het wist, was ik met een heuse autobiografie bezig. De beperking is ik dat m'n levensverhaal eindigt op het moment dat ik stop met varen. Dus in feite omvat het maar een periode van ruim dertig jaar.

Ik heb een poging gedaan alles zo nauwkeurig mogelijk te beschrijven. Waar mogelijk chronologisch, maar soms ook integraal per periode. Dit omdat ik bij drie reizen rond Afrika, of zes keer Singapore, niet meer precies weet bij welke gelegenheid zich het ene en bij welke zich het andere heeft voorgedaan. Het zal lezer niet bevreemden dat er ook hiaten zijn, het gaat ten slotte over een periode die op het moment dat ik ze beschrijf tussen de 60 en 30 jaar achter me ligt. Daar, waar ik echter data noem, zijn deze door schriftelijke getuigen van mezelf, krant of boek bevestigt. Geografische gegevens stammen uit de Encarta Worldatlas 1997 of de Grote Winkler Prins Atlas van 1987. Afgedrukte kaarten komen uit de Encarta. Ook heb ik af en toe Internet te hulp geroepen, wanneer ik bijvoorbeeld plattegronden van steden nodig had. Later heb ik het verhaal aangevuld met foto's en links naar Internet sites.

Wanneer ik namen noem, zijn dat de namen waaronder ik deze mensen heb leren kennen. Waar het vrouwen of meisjes uit ‘de business’ betreft, kan ik op een enkele keer na, niet in staan voor de juistheid. Het kunnen ook pseudoniemen of namen zijn waaronder ze werkten.

Natuurlijk ben ik mij zeer wel bewust van het feit dat ik wellicht niet over voldoende literaire capaciteiten beschik om van de gegeven feiten een boeiend verhaal te maken. In die richting heb ik dan ook geen pretenties. Ik heb gewoon, op mijn eigen manier, opgeschreven wat spontaan omhoog kwam borrelen, aangevuld met zaken die me later bij het nalezen nog te binnen schoten. Ik hoop dan ook op clementie van degene die zich, na het lezen van deze waarschuwing, er toch aan waagt.

Ik weet niet hoeveel mensen dit schrijfsel onder ogen zullen krijgen, maar er zullen er ongetwijfeld bij zijn, die de bij het zeemansleven behorende seksuele escapades afkeuren of op z'n minst de wenkbrauwen zullen fronsen. Het zij zo. Maar omdat het dit heel vaak, afhankelijk van waar we ons bevonden, onze belangrijkste vrijetijdsbesteding was, ontkom ik er niet aan. Bovendien zou het anders een onverantwoord dun boekje zijn geworden.
In verband hiermee ben ik blij dat vandaag de dag, door alom gerespecteerde mensen en in evenzo gerespecteerde praatprogramma's op TV, woorden worden gebruikt, die vroeger alleen maar op schuttingen voorkwamen. Daar waar ik het, vanwege het verhaal, nodig acht expliciet te moeten zijn, doe ik dat dus. Al te preutse lieden kunnen de betreffende bladzijden altijd nog overslaan. Trouwens zij die moeite hebben met mijn gedrag of dat van zeelui in het algemeen, dienen te bedenken dat menig ‘fatsoenlijk’ bankdirecteur of zakenman een zwartere ziel heeft of zou moeten hebben dan de bedrijvers van dit volgens mij relatief onschuldige tijdverdrijf.

Ik heb trouwens nooit kunnen vaststellen dat de moraal, de innerlijke of uiterlijke beschaving van onze ‘business girls’ zoals wij ze eufemistisch noemden, op een lager niveau lagen dan die van andere gemiddelde wereldbewoonsters. In het ‘gewone leven’, heb ik ze slechter meegemaakt. Hetzelfde kan gezegd worden van de tegenspelers, ons dus.
Wanneer ik af en toe geen nachtleven en aanverwante zaken beschrijf, mag lezer er niet van uit gaan dat we ons leven gebeterd hadden. Om te voorkomen dat de eentonigheid toeslaat, doe ik alleen verslag van gebeurtenissen die ik, om welke reden dan ook belangrijk genoeg vindt. Een heleboel belevenissen herinner ik me ook gewoon niet meer. Een andere oorzaak kan zijn dat we in Islamitische landen of landen als China waren, waar voor ons niets te beleven was.

Over het algemeen was het schrijven van dit werkje, waar geen bijzondere herinneringen in het geding waren, een leuke bezigheid. Maar de onvermijdelijke herbeleving van bepaalde episodes kon ook heel emotioneel zijn. Soms kwamen de beelden uit de oorlog, na ruim vijftig jaar verbannen te zijn geweest, weer tot leven. Dat was niet leuk. Maar ook het beschrijven van de tijd zonder bekommeringen met altijd geld, plezier, drank en (vooral sommige) meisjes en vrouwen, deed me wat. Dat was leuk, maar tegelijkertijd ook niet. Want op die momenten realiseer je je pas echt dat sommige zaken voorbij zijn en nooit weer terugkomen. Hoe graag had ik af en toe de klok dertig of vijfendertig jaar terug- én stilgezet, al was het maar voor enkele uren of een halve dag.

Blijkbaar ben ik niet het type dat snel verslaafd raakt aan een bepaalde levenswijze. De alcohol die destijds een prominente plaats innam, heeft geen overmatig drankgebruiker van me gemaakt, eerder het tegendeel. De honderden erotische contacten die ik in die kleine tien jaar heb gehad, hebben er niet voor gezorgd dat ik later een vaste bezoeker van dergelijke gelegenheden ben geworden. Zelfs geen onregelmatige. Ook de behoefte aan reizen en trekken is tot een minimum gedaald. Het gehalte huismus in mij is tegenwoordig schrikbarend hoog. Ik verken de wereld nu vrijwel alleen

Jos Komen

16/7/2004
23:24:20  Stad Maastricht

Bij ingezonden verhalen zojuist een nieuw hoofdstuk van Roel geplaatst.
Veel leesplezier.
Jos

Built by Text2Html