Auteur   Bericht
Reeckel
Nieuwe gebruiker
Nieuwe gebruiker


Geregistreerd op: 23-7-2004
Berichten: 5
Woonplaats: yerseke

BerichtGeplaatst: Ma Nov 08, 2004 1:09 pm    Onderwerp: Herinneringen van een machinist, vervolg.  Reageer met quote
Dit is een relaas van mijn wedervaren na mijn Smitperiode



de Bagger.


Zo kwam het dat ik een paar weken later bij Bos en Kalis in dienst kwam.
Ik werd eerst op de peilboot Christiaan Brunings geplaatst, als tweede machinist.
Dit was meer een jacht dan een werkschip. Eigendom van de Rijkswaterstaat, en bemand door Bos en Kalis. Het had maar een hoofdmotor,en geen boegschroef,maar wel als extra hulpje bij het manoeuvreren een “actief roer”.
Er zat in het roer een extra schroefje, met een straalbuis die het schip op kort bestek heel goed kon laten manoeuvreren. Een gadget die ik nooit eerder was tegen gekomen, en later ook nooit meer zou zien.
De bemanning was erg plezierig om mee te werken.
Zo gauw het een beetje slecht weer werd, lagen we weer aan de steiger in de Hoek.
‘s Maandags om halfnegen voeren we uit om op de Noordzee in de Eurogeul peilingen te gaan verrichten.
We voeren dan naar de opgegeven locatie, en begonnen daar onze “raaien” te varen.
Dat waren denkbeeldige lijnen dwars over de vaarroute, op een afstand van een metertje of tien van elkaar.
Het schip was hiervoor uitgerust met een nauwkeurig navigatie systeem, en computers, die er voor zorgden dat we op de brug konden zien hoe ver we van de gewenste “raai” afwaren.
Er werd tijdens het peilen altijd op de hand gestuurd, een stuurautomaat was niet nauwkeurig genoeg.
Ook was er zeer nauwkeurige peilapparatuur aan boord, en alle gegevens, positie, diepte, en tijd, werden op een computer opgeslagen.
Aan de hand hiervan kon men dan aan de wal uitrekenen, ivm getijden etc hoe het verloop van de bodem was.
Daar konden dan later eventueel weer zandzuigers naartoe gestuurd worden, om evt. ondieptes weer weg te zuigen.
Zo werd de aanloop van Rotterdam nauwkeurig in het oog gehouden, zodat ook de grootste schepen niet aan de grond zouden lopen.
Tijdens dat raaienvaren, kwam het regelmatig voor dat we moesten uitwijken voor de scheepvaart.
Kleine schepen werden gevraagd om voor ons uit te wijken, maar grote schepen konden dat natuurlijk niet.
Het was aan de schipper om te beoordelen of we de raai konden gaan doen, en dan probeerde hij het zo uit te kienen, dat hij niet “uit de raai”moest.
In de meetkamer onder de brug zaten twee mensen van Rijkswaterstaat, de Meetmeesters, die constant hun diepteloden in de gaten hielden, of er een nauwkeurige meting gedaan werd.
Het was n.l. ook zo, dat als het schip over wat hogere golven ging er de mogelijkheid was, dat er lucht onder het schip, en dus de transducer, zeg maar sensor, kwam.
Dit gaf dan een verstoorde meting, en als dit in een raai teveel of te lang voorkwam, moest de raai overgedaan worden.
Dit gebeurde ook als de golven door de wind te hoog werden, waardoor we alleen konden werken met mooi weer.
Als er meer dan een meter deining was, konden we naar binnen.
Ook gingen we om vier uur ’s middags al naar binnen, omdat de heren meetmeesters om vijf uur naar huis moesten!
Al met aldus een luizenbaantje!
Dat duurde echter maar kort, want na drie weken werd ik overgeplaatst naar een Hopperzuiger.
Dat was de “W.D.Gateway”, die in de Europoort de waterweg op diepte hield.
Hier werd ook van ’s maandags morgens zeven uur tot vrijdag middag twee uur gewerkt, en dat in een twee ploegen stelsel van acht uur op en acht uur af.
Het was een groot schip, met voor zowel als achter een machinekamer.
In de achter machinekamer waren de hoofdmotoren en de aggregaten geplaatst, en daar was ook de controlekamer, vanwaar alle techniek gestuurd werd.
In de voorste machinekamer waren de zandpompen en de aandrijf aggregaten hiervoor geplaatst.
Het ruim van het schip was dubbelwandig uitgevoerd, en de bodem hiervan kon openklappen.
Door een grote zuigmond werd het zand, vermengd met water aangezogen, en in het ruim geperst. Het zand zonk naar de bodem, en het water liep over de rand van het ruim weer overboord.
Was het ruim vol (dat kon men aflezen aan de elektronische diepgang meting), dan werd de Zuigbuis gelicht.
We voeren dan de Noordzee op, naar een positie ergens 8 mijl uit de kust van Scheveningen, en de kleppen werden geopend,zodat het zand uit het ruim viel.
De dikte van de “specie” zoals het zand-watermengsel genoemd werd op de brug in de gaten gehouden door de zuigbaas
Werd het te dik, dan kon de zuigbuis verstopt raken, was het te dun, dan zogen we alleen water op.
De schipper hield het schip met de twee schroeven en een boegstraal nauwkeurig in positie, maar mocht nooit achteruit, omdat dan de zuigbuis in het zand kon steken en dubbel buigen, of breken.
De Zuigbaas regelde dan met behulp van de dikte van de specie de diepte van de zuigbuis, en bracht zo de vaargeul op de vereiste diepte.
Dit alles was een gecompliceerd samenspel tussen de schipper en de zuigbaas.
Helaas zat ik hier ook maar 5 dagen aan boord, want mijn komst in St Nazaire in Frankrijk was de week erop gewenst.
Dus weer met het vliegtuig naar het werk!
De “W.D. Seaway” was een veel oudere, en kleinere uitgave van de Gateway, maar ook hier was de Lay-out een eind hetzelfde.
Alleen was hier een groot deel van de bemanning Frans. Dit resulteerde erin, dat ook de keuken Frans was, en er bij alle maaltijden wijn op tafel stond!
Dit was eens een welkome afwisseling.
Een minpunt was de Nederlandse bemanning, die waren grotendeels afkomstig uit Sliedrecht, en zagen mij als een indringer.
Er werd me weinig of niets van het reilen en zeilen op de hoppers uitgelegd, en ik werd meestal aan mijn lot overgelaten.
Als er eens iets te doen viel, en ik wilde helpen werd ik ergens anders heen gestuurd, en als dat gebeurde buiten mijn wacht, werd ik er niet bijgeroepen, ondanks dat ik daarom gevraagd had.
Na twee weken zat de torn er weer op, en vlogen we weer naar huis.
Ik werd gebeld door het kantoor, en mij werd meegedeeld dat ik niet langer nodig was!
Het scheen dat ze alleen maar iemand met papieren nodig hadden om vakantiegangers te vervangen!
Ze voerden als excuus aan dat ik te weinig initiatief zou tonen, maar dat werd door de manschappen van de Christiaan Brunings weerlegd. Maar het werd toch tijd om verder te gaan kijken, en zo kwam ik in het uitzendwerk terecht.
_________________
het beste bier maak je zelf
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail    
Gast







BerichtGeplaatst: Do Nov 11, 2004 5:33 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Hoofdstuk 13 De Nautilus.

Het eerste bootje waar ik op kwam, was de coaster Nautilus, van Rederij Nautilus.
Een uit Denemarken afkomstig schip, de ex Lindinger Gold, die in de vaart was gebracht door een trio Gereformeerde geloofsgenoten uit Urk, Groningen, en Tholen.
Ik moest in Harlingen aan boord stappen, waar zij aan de werf lag. De eerste machinist, een voormalig garantiemachinist van Werkspoor, was al aan boord, en in de machinekamer bezig.
Op een of andere manier kon hij de hoofdmotor niet gestart krijgen, hij was al een paar uur bezig, en had al een paar keer de luchtvaten leeg gestart.
Gelukkig had ik al eerder zoiets aan de hand gehad, en na een knopje achter op de regulateur ge-reset te hebben, was het probleem opgelost.
Er was het een en ander aan verbouwd, waardoor ik een mooie grote hut had.
Het eerste stuk van reis ging van Harlingen in ballast naar Rotterdam, waar stukgoed werd geladen voor de Afrikaanse westkust.
Mooi even de tijd om schip en bemanning te leren kennen.
De Ouwe was net als de Stuur mede-eigenaar van het schip, en dit waren geschikte gasten.
Verder was alleen de kok een Hollander. De matrozen waren allemaal Spaans, gelukkig uit de kanten van Vigo, want dat zijn de meest kundige, en die kon ik tenminste een beetje verstaan.
In Rotterdam laadden we zoals gezegd stukgoed, en natuurlijk proviand en bunkers, en zo konden we op weg naar Conakri.
Het werd een leuke reis, maar ik moest wel wennen aan de zeer strikte leefregels van de beide eigenaren. Zo moest er voor het eerst aan tafel gebeden worden, mocht er op zondag geen onderhoud, of wat voor werk ook gedaan worden. Zelfs de wasmachine werden de zekeringen uit gehaald!
En bij de ouwe in de hut werd er (jawel! Voor twee man!) een kerkdienst gehouden, en zaten beiden uit volle borst te zingen bij het elektrisch orgel!
Nou ja, ik had al vaker met vreemde gewoontes kennis gemaakt, dus dit kon er ook nog wel bij!
Er waren gelukkig genoeg boeken aan boord, dus ik vermaakte mezelf wel.
Op zaterdag kwamen we in Conakri aan, en voor alle documenten afgehandeld waren, was het avond.
Op zondag werd niet gewerkt, dus op maandag werd pas met lossen begonnen. Die zaterdag zijn de kok, de eerste machinist en ik de wal op geweest, en hebben daar de omgeving bekeken. We gingen met een taxi, en na een paar kilometer door de modder en bush gereden te hebben kwamen we op en vierbaans snelweg.
Niet via een oprit, maar de weg ging dus gewoon over van een bospad in een snelweg!
Hier was dus gewoon het geld opgeraakt voor de aanleg van een asfaltweg!
De stad zelf was een en al armoede, en na een tijdje rondgelopen te hebben, en een paar biertjes, hielden we het voor gezien, en pakten maar een taxi terug naar boord
Dit temeer omdat het na zonsondergang niet bepaald veilig was voor blanken.
Die zondag gingen we naar het kamp van de Hollanders die daar werkten, en konden daar gezellig aanschuiven bij een barbecue, en een baantje trekken in het zwembad.
Na een paar biertjes werden we door een van de gastheren terug naar boord gebracht, en de dag erop werd het schip gelost.
Dit zou bijna twee weken in beslag gaan nemen. De Afrikanen staan niet bekend om hun snelle manier van werken, maar hier kregen we toch de indruk dat de boel gesaboteerd werd.
De Hollanders verzekerden ons dat dit echter gewoon was, dus namen we dat maar aan.
Toen we dan uiteindelijk toch gelost waren, konden we de rivier af, terug naar Holland!
Amper waren we weer op zee, toen de Ouwe bericht kreeg, dat er lading voor ons was in Takoradi, Ghana.
Takoradi lag op de terugweg, en een goeie dag later waren we daar op de rede.
We moesten in de haven op de boeien gaan liggen, en kregen de eerste lichters met boomstammen langszij.
Het laden werd door lokale mensen gedaan, en het was leuk om te zien, hoe dat allemaal in zijn werk ging.
In het onderruim werden de zware stammen hardhout geladen, in het tussenruim de wat lichtere houtsoorten, en aan dek de lichtste stammen.
Het lichtere hout werd niet in lichters aangevoerd, maar gewoon door slepertjes drijvend aangevlet.
De dokwerkers moesten dan op die stammen lopen om de stroppen te bevestigen, en dat was niet helemaal zonder risico. Het gebeurde regelmatig dat er een in het water viel. En dan was er grote paniek! Gelukkig vielen er behalve wat schrammen en builen geen gewonden bij, en het was vermakelijk om te zien.
Aangezien het land op de rand van het faillissement balanceerde, was er een groot gebrek aan deviezen. Dat resulteerde erin, dat er voor de dollar op de zwarte markt hoge bedragen betaald werden.
Er kwamen dan ook regelmatig mensen aan boord,die voor een dollar of twee een hele dag wilden werken.
We hadden dan ook al snel allemaal iemand “in dienst”om voor ons te bikken en te schilderen, terwijl wij op ons gemak toekeken hoe zij aan het werk waren.
Een van de jongens die wij ingehuurd hadden sprak heel goed engels, hij had dan ook een hogere opleiding genoten dan de rest.
Hij zou het liefst met ons mee naar Holland gaan om daar een opleiding voor stuurman te gaan doen, en vroeg ons of dit mogelijk was.
We werden bij hem thuis uitgenodigd, en maakten kennis met zijn vader die directeur was van het treinstation in Takoradi. Deze was getrouwd met twee vrouwen, wat ons vreemd overkwam.
Het werd een gezellige middag, en we maakten kennis met het lokale eten dat niet onverdienstelijk was, maar wel erg gekruid!
De volgende dag mochten we de Landrover lenen en kregen we een “excursie”naar het binnenland.
We kwamen in een dorpje terecht, zoals je die wel ziet in documentaires. Honden, varkens en kippen scharrelden door de “straten” en kleine kinderen, vaak naakt, speelden in het stof.
Halfnaakte vrouwen stonden Maniok te stampen, zoals op de flesjes van “de oosterse keuken thuis” maar sloegen gauw een doek om zodra ze ons in ’t snotje kregen!
We werden ontvangen door een soort stamoudste, die een oom was van onze “studentwerknemer”, en die leidde ons rond door het dorp.
Na een uurtje, waarbij we ook nog een onbestemd drankje dronken dat aanmerkelijk sterker was dan onze eigen jenever, gingen we weer terug naar Takoradi.
Die avond nam hij ons mee naar een lokale nachtclub en hier leerden we de lokale dames van lichte zeden kennen.
Zodra zij doorhadden dat wij dollars hadden, werden we erdoor omspoeld! We gaven een paar drankjes weg, en al gauw werden zij steeds vrijpostiger in hun pogingen om in onze gunst te komen! En dit ging zeer ver!!
Om een uur of elf gingen we weer terug naar boord, maar de kok had een vriendinnetje mee!
De volgende ochtend moesten we ons ontbijt zelf klaarmaken, en ook het middageten schoot er bijna bij in!
Het laden nam veel tijd in beslag, omdat, zodra het begon te regenen de dokwerkers ermee ophielden, omdat de boomstammen dan veel te glad werden.
Alles bij elkaar duurde het bijna drie weken, waarin we ons best vermaakten.
Het laatste weekend kreeg de kok het idee om met de sloep te gaan zeilen. We raadden het hem af, maar hij zette toch zijn zin door.
Een tijdje zagen we hem in de haven heen en weer varen, maar daar ging schijnbaar de lol snel af. Na een uurtje stak hij het zeegat uit. Dat was een verkeerde inschatting van hem, aangezien de sloep geen echte kiel of zwaard had ging het algauw dwars uit.
Zo verdaagde hij een paar kilometer verder op het strand.
Hier kwam hij in moeilijkheden, toen de sloep bij het door de branding gaan half vol sloeg.
Terug zeilen ging niet meer, en de enige manier om de sloepweer naar boord te krijgen, was een stel roeiers inhuren, en terug te laten roeien!
Nou waren die lokale mensen misschien niet erg geleerd, maar ze hadden al snel door dat hij van hen afhankelijk was!
Ze roeiden hem eerst voor niet al te veel dollars terug door de branding de zee op, en hier gingen ze opnieuw onderhandelen.
Het resulteerde erin, dat hij een klein vermogen kwijt was om de sloep weer behouden aan boord te krijgen!
De rest van de reis had hij niet veelmeer te besteden!
Nadat de laatste boomstammen aan dek waren gesjord, konden we dan eindelijk vertrekken richting Emden.
Hier aangekomen, was het net de dag voor kerst, en besloten werd om een auto te huren en naar huis te rijden.
Ik mocht rijden, en we vertrokken met z’n vijven.
De eerste die uitstapte was de stuurman die moest in Groningen wezen. De volgende passagier die eruit ging was de kok, die moest in de buurt van Assen zijn.
De derde was de eerste machinist, die we in Amersfoort op het station afzetten, vanwaar hij de trein verder naar huis nam, en de Kapitein was de laatste, die werd naar Tholen gebracht.
Hier vandaan was het nog maar een klein stukje naar Kapelle, waar ik woonde.
Na op die manier de kerstdagen gezellig thuis te hebben doorgebracht, ging het de dag na kerst allemaal in omgekeerde volgorde, en kwamen we ‘s middags weer in Emden aan.
In anderhalve dag waren we gelost, en vertrokken we richting Rotterdam, om zgn.Turnings ofwel draaikrullen, zeg maar afval van machinefabrieken te laden voor Bilbao in Noord Spanje.
Dit was snel geladen, maar we konden toch nog oud en nieuw thuis doormaken.
De tweede Januari vertrokken we.
Dit werd een reisje met veel slecht weer, in de Golf van Biscaye aangekomen begon de wind op te steken. Naarmate we verder vorderden richting de Spaanse kust werd het erger.
Eenmaal bij Bilbao gekomen stond er een volwassen storm, en konden we onmogelijk naar binnen. We hielden een mijl of 15 buiten de kust gaande, tot het de volgende dag afnam en we naar binnen konden. We moesten lossen aan een kade een kilometer of 15 buiten de stad, en de enige manier om in de stad te komen was met een taxi. De rest van de bemanning ging de stad in. Hier had ik niet veel zin in, en ging daarom op m’n eentje een beetje rondwandelen.
Na een minuutje of tien kwam ik bij een kroegje, dat later een nachtclub bleek te zijn.
Aangezien het een doordeweekse dag was, was het er erg stil. Ik had dan ook binnen de kortste keren een drom dames om me heen.
Ik vertelde ze in m’n beste spaans dat ik maar een paar dollars bij me had, dat ze niet op gratis drankjes moesten rekenen. Als bewijs legde ik m’n portemonnee op de bar.
Er zaten misschien nog 25 dollar in, over van de reis naar Takoradi. Ze deden er niet moeilijk over, en zetten een glas bier voor me neer.
Later werden er ook nog Flamenco’s voor me gedanst, en al met al hadden we een gezellige avond. Ook toen er later op de avond nog een paar andere heren kwamen, die wel geld te verteren hadden, bleef ik gezellig meedoen.
Om een uur of twee ging de tent dicht, en ging ik weer naar boord. M’n portemonnee was leeg, maar ik had een heel gezellige avond achter de rug.
Bij aankomst aan boord kwam ik de rest van de bemanning tegen, die hadden ook een gezellige avond gehad, maar waren alleen aan de taxi al meer besteed dan ik aan de hele avond.
Ze vroegen waar ik vandaan kwam, en toen ik ze het vertelde wilden ze het niet geloven!
Zij waren zo ver gereisd, terwijl de gezelligheid zo dichtbij te vinden was.
Na gelost te zijn vertrokken we in ballast naar Santander. De wind die eerst was afgenomen, begon weer vervaarlijk de koop op te steken, en voor we de korte afstand konden overbruggen, het was minder dan een dag varen, zaten we weer midden in een fikse storm!
Aangezien het scheepje nu leeg was, gingen we een stuk meer tekeer dan een paar dagen eerder toen we nog geladen waren.
We moesten gaan steken, met de kop op de wind gaan liggen, en begonnen flinke paaltjes te pikken!
Halverwege de nacht viel de radar uit,en besloten werd om verder uit de kust te gaan voor de veiligheid.
De volgende morgen vroeg de Ouwe of ik er kans toe zag de radar te repareren.
De antenne van de radar stond op een vier meter hoge mast, op het stuurhuis. Het regende dat het goot, en de wind was nog steeds een stuk of acht!
Ik zei dat ik zou zien wat ik kon doen, en ging met twee matrozen het dak van de stuurhut op.
Daar klom ik in de radarmast, en met een schroevendraaier schroefde ik het deksel er van af.
Door het hevige schudden waren de schroeven die het binnenwerk, op hun plaats hield losgekomen, en dit had een kabel doorgesneden.
Ik haalde het binnenwerk eruit, en liet het voorzichtig naar beneden zakken waar de matrozen het aanpakten.
Ik bracht het gevaarte naar mijn hut, die een stuklager lag, en dus minder tekeer ging, en ging met tang en soldeerbout aan de slag.
Een klein half uurtje later waren de kapotte kabels gerepareerd,en kon de hele operatie in omgekeerde volgorde beginnen.
Het viel niet mee om het spulweer onbeschadigd op zijn plaats te krijgen, maar een uurtje later was het voormekaar.
De stuurman draaide de schakelaar om en een paar minuten later hadden hij weer beeld, en ik een kist bier verdient!
Na in Santander geladen te hebben gingen we richting Antwerpen. Hier kwam mijn vrouw aan boord en mocht meevaren tot Rotterdam, waar ik afmonsterde en we samen naar huis gingen.
Later zou blijken dat ik op dat korte stukje toch nog kans gezien had verder aan de familie uitbreiding te doen!


:215
Naar boven  
 
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1164
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Do Nov 11, 2004 7:37 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Hallo Reeckel,
Hele mooie verhalen!
Je was als gast ingelogd, maar aan het IP-nummer zag ik dat het tweede verhaal ook van jou was.
(een uniek IP nummer heeft iedereen op zijn PC en ik kan van hieruit dat nummer zien)
Ik zag dat het hoofdstuk 13 was, wat mij betreft mogen de andere 12 hoofdstukken er ook bij.
Ik neem aan dat dit de juiste Nautilus is, een paar jaar later was er nog een Nautilus, maar ik herken ergens de Deense stijl.
Vraag me niet waaraan, die Denen hebben iets speciaals.
All the best
Jos



_________________
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Reeckel
Nieuwe gebruiker
Nieuwe gebruiker


Geregistreerd op: 23-7-2004
Berichten: 5
Woonplaats: yerseke

BerichtGeplaatst: Vr Nov 12, 2004 9:51 am    Onderwerp:  Reageer met quote
Hallo Jos , en andere Kombuizers!

Effe een misverstandje uit de weg, Reeckel is dezelfde als Jack Minneboo van de ouwe kombuis, het is een alias, die voortkomt uit de naam van mijn eigen brouwerijtje/tapperijtje. de voorgaande twaalf hoofdstukken waren over mijn smitperiode, en dus eigenlijk een hoofdstuk apart.
het heeft even geduurd voor er weer wat op volgde, want ik heb het erg druk gehad, (niet in de eerste plaats met brouwen Laughing )ik heb nog een hoofdstukje (op voorraad) en dan wordt het weer moeizaam typen, met het monsterboekje erbij, en de schaarse overgebleven brieven ernnast.
Door de eerste 12 hoofdstukken ben ik nog wel een ouwe kennis tegen gekomen , een derde stuurman waarmee ik op de Poolzee gevaren heb, wel leuk, Het (voorlopig) laatste hoofdstuk volgt vandaag nog,
Groetjes, Jack (Den Reeckel) Minneboo
_________________
het beste bier maak je zelf
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail    
Reeckel
Nieuwe gebruiker
Nieuwe gebruiker


Geregistreerd op: 23-7-2004
Berichten: 5
Woonplaats: yerseke

BerichtGeplaatst: Vr Nov 12, 2004 9:55 am    Onderwerp:  Reageer met quote
P.S. Het klopt dat dit de betreff3ende Nautilus is, de ex Lindinger Gold

Gr Jack
_________________
het beste bier maak je zelf
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1164
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Vr Nov 12, 2004 3:54 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Hallo Jack, ik had het natuurlijk aan je schrijfstijl moeten merken inplaats van IP-nummers op te zoeken.
Maar ben benieuwd naar je volgende verhaal.
En dat brouwerijtje/tapperijtje daar ben ik ook wel benieuwd naar.
Is dat alleen voor persoonlijk gebruik of heb je ergens een tapperij waar we een goed glas eigengebrouwd bier kunnen nuttigen?
All the best
Jos
_________________
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Gast







BerichtGeplaatst: Vr Nov 12, 2004 4:26 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Hier is onze Gilde site, http://web.inter.nl.net/users/deltabrouwers/, als je dan kijkt op biertour 2004, zie je onderaan twee fototje's van m'n barretje.
Het is m'n prive kroegje, maar alle kombuizers zijn welkom (als ze maar niet tegelijk komen! )
De naam is als volgt tot stand gekomen, m'n vrouw nam een twaalftal jaren geleden een videotheekje over met de naam 't Vosje.
Toen ik zelf bier ging brouwen moest er ook een naam komen, en ik wou het in die richting zoeken, maar Vos bier bestond al.
Maar aangezien een mannetjes vos een Rekel genoemd wordt, vond ik dat wel passend, dan ook nog in de ouwe stijl gespeld, en voila, Den Reeckel was geboren!
Inmiddels is de capaciteit van 10 liter, in een weckketel, via 35 liter in een paar opengeslepen biervaten, gestegen tot 80 liter, in een speciaal door mij ontworpen brouwketel in een nieuwe door mezelf gebouwde brouwerij.
De bar is in het jaar 2001 opgericht in onze vorige woning, en deze is vorig jaar als eerste bij de verhuizing overgebracht. Ze is voorzien van een spoelbakje met stromend water, en een koelkast om het tapbier (zelfgebrouwen natuurlijk) te koelen. al met al een zeer comfotabel geheel.
Valt nog te melden dat ik na 20 jaar gevaren te hebben, nooit een tatoeage had laten zetten, maar dat nu het logo dat voorop mijn bar staat, ook op mijn bovenarm prijkt, stom he?
Ik brouw nu inmiddels 4 jaar, maar ben er 30 jaar te laat mee begonnen!
In een woord een HEERLIJKE hobby!
Naar boven  
 
Gast







BerichtGeplaatst: Vr Nov 12, 2004 4:32 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
dit is de werkende URL< ik zag dat die andere niet werkte http://www.deltabrouwers.nl.vg/
Naar boven  
 
Reeckel
Nieuwe gebruiker
Nieuwe gebruiker


Geregistreerd op: 23-7-2004
Berichten: 5
Woonplaats: yerseke

BerichtGeplaatst: Vr Nov 12, 2004 4:45 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Hoofdstuk 14 De Sundviken

Tja, en zo rol je langzaam aan in de kustvaart, wat je vroeger gezworen had nooit te zullen doen, sloop er zomaar stiekum in.
De Sundviken , van rederij Holwerda, was dus echt het schoolvoorbeeld van de noordelijke Kuster vaart, met alle kleinburgerlijke fratsen eromheen.
Schijnbare vrijheid, maar elke appel was geteld!!
’s Zondags niet wassen, (de zekering eruit!)
Ik weet me bar weinig van deze reis te herinneren, behalve dat we geladen met rollen ijzer onderweg naar midden zweden rond Jutland voeren, met een krachtje of 8 op de kop.
Het zoete water bevroor spontaan in het tuigage, zodat we binnen de kortste keren eruit zagen als een kerstplaatje.
Nou had het scheepje twee redelijk zware bomen, die in een T mast hingen, dus met gecombineerde geien/topperdraden.
Die bomen lagen naast de luikhoofden in een mik, en normaal gesproken zouden de topperdraden slack moeten hangen.
Dit waren ze bij de voorste boom echter vergeten, zodat door het stampen van het schip, en het krimpen van de draden door de kou, de boom uit de borg trok, en hen en weer begon te zwaaien dat het een lieve lust was!
Dat werd proberen om hem weer terug in de mik te krijgen!
Maar de bediening van die boom was op de bak, verscholen onder een meter ijs, wat ook nog eens ijspegels van tussen de 50 en 100 kg boven hingen te zwaaien. Linke soep dus.
Eerst maar eens een paar sokken over mijn schoenen aangetrokken voor een beetje extra grip, en de Hoofdwerktuigkundige( Ja, hij liet zich echt zo noemen!!) achterna naar de bak.
Hier aangekomen was het eerste wat ik kon doen de HWTK oprapen en weer terug naar achteren brengen, want hij had een ijspegel op zijn kop gekregen, en bloedde als een rund.
Door deze les wijzer geworden, zelf eerst maar ergens een helm opgedoken, en onder m’n jas wat extra vulling gedaan, , en weer terug met een hamer en een brandbijl.
Die ouwe schreeuwde geloof ik nog iets van oppassen voor de verf, maar dat kwam niet goed over.
Nou is het gelukkig zo, dat als zich ijs vormt op mooie gladde oppervlakken, je met een paar welgemikte “technische” klappen veel ijs ineens weg kan krijgen.
Dus even later hadden de matroos en ik de pookjes van de bediening vrij, en lieten we de boom maar zo snel mogelijk zakken naast het luik. (donderen was een beter woord). Dit leverde weer een scheldkanonnade van de brug op, maar door de harde wind bereikte ook die de bak niet.
De hijshaak vastgemaakt met een kettingstrop aan de paal van de mik, de dek puttingen vertrouwde ik niet erg,
Hijsdraad stijf gezet en slack uit de toppers, en zachies brengen.
Zo hadden we een paar minuten later de boom weer keurig in de mik, en konden we terug naar achteren.
Hier kreeg ik op mijn falie van de ouwe, omdat we zoveel schade aan de verf hadden gemaakt, en of ik toch wel wist wat dat kostte!!
Hier zakte mijn broek spontaan van af, temeer omdat ik van de dekzwabbers alleen de Spaanse matroos gezien had, terwijl dit toch duidelijk HUN pakkiean was!
Zonder een woord te zeggen ben ik die ouwe z’n hut uitgelopen, naar m’n hutje gegaan, een douche gepikt, en me klaargemaakt voor m’n wachtje.
Een dag later sprak die ouwe me aan, of ik me soms beledigd voelde?
Toen heb ik gezegd, dat dit waarschijnlijk niet tot zijn bekrompen koopmansgeest zou kunnen doordringen, en gevraagd of ze zo snel mogelijk naar een aflosser voor me konden uitzien, daar ik de eerst volgende Nederlandse haven
m’n koffers naar huis zou brengen.
Het werd al met al nog best een aardig reisje, we gingen van Midden Zweden, (Ik geloof Mariahamn) leeg door de Scheren en Botnische golf helemaal naar Kemi, waarvan een fiks deel achter een ijsbreker, zeer spectaculair!!Dit ging ongeveer al volgt, we voeren door open water tot bij de rand van vastijs, en gingen daarlangs tot zo dicht mogelijk bij de aanvaarroute van Kemi .
Daar aangekomen de motor op volle kracht, en zo met de steven het ijs in, en dan maar zien hoever we kwamen. Dat bleek tot ongeveer midscheeps, en we lagen gelijk keurig vast.
Een dag later kwam de loods aan boord met de snowmobile, en met wat gerommel met ladders over het kapotte ijs langszij kwam hij met droge voeten aan boord
We kwamen ook nogal wat schepen tegen met een beschadigde voor- of achtersteven.het bleek dat als je in konvooi voer, je altijd vrij kort achter je voorganger voer, en als die een klein stuurfoutje maakte, of de ijsbreker kwam plotseling in lichter ijs en die ging ineens een stuk sneller, kon het voorkomen dat je voorganger vastliep. Als je dan net een paar passen te ver van de telegraaf stond, was je te laat met achteruit, en had je de poppen aan het dansen,
Ons is zulk een catastrofe (denk je eens in hoeveel verf dat zou kosten) bespaard gebleven, en inderdaad ben ik de eerst volgende haven afgelost.


Dit was het, wat ik tot dusverre aan de computer had toevertrouwd, (wat is er met het papier gebeurd?) en nu kan het wel effe duren voor er weer een nieuw hoofdstuk komt,
groeten Den Reeckel
_________________
het beste bier maak je zelf
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1164
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Vr Nov 12, 2004 5:22 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Hallo Jack,
Wederom een mooi verteld verhaal, uit het leven gegrepen.
Maar we hebben allemaal wel eens op een "k.t boot" gevaren, dat kan overal gebeuren, zowel op de GHV als op de KHV.
Vaak is de kapitein degene die daar verantwoordlijk voor is en ligt het niet aan de rederij.
Ik heb het altijd goed naar mijn zin gehad, de laatste jaren dat ik op de kustvaart terecht kwam.
Mooi apart schip trouwens..De Sundsviken.
En die tapperij ziet er ook aantrekkelijk uit!
All the best
Jos


_________________
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1164
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Vr Nov 12, 2004 9:39 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
De Sundsviken heette daarvoor Gera Holwerda.
Op deze foto is goed te zien hoe ijs schade aan de verf teweegbrengt.
All the best
Jos


_________________
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1164
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Vr Nov 12, 2004 10:04 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Hier zo te zien in charter voor Spliethoff.
All the best
Jos


_________________
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.


Built by Text2Html