Auteur   Bericht
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 09, 2004 12:38 pm    Onderwerp: Jean Fromage on Voyage, verhalen van Dirk van Lopik  Reageer met quote
De eerste 30 verhalen staan op Scheepspraat.nl

http://www.scheepspraat.nl/ingezonden%20verhalen.htm

Het vervolg komt hier te staan.
Heel veel leesplezier!
Jos
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 09, 2004 12:51 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Jean Fromage on Voyage, verhalen van Dirk van Lopik

Overplaatsing

Aan het einde van het eerste jaar kwam ook voor mij het moment van overplaatsing.
Ik had er in kaapstad precies 365 dagen opzitten en mijn memoriaal werd afgesloten door een handtekening van Jaap, die mij de 14 dagen als leerling-stuurman schonk mij vertelde, dat ik hem veel grijze haren extra had bezorgd en ontroerd afscheid van mij nam, nog steeds er van overtuigd dat het met mij nooit iets zou worden.
Maar blijkbaar had ik toch veel van hem opgestoken, want op mijn nieuwe schip de "Straat Cook", liep het van het begin af van een "leien dakje" en werd ik volledig geaccepteerd als een volwaardig lid van de machinekamerploeg; de nieuwe 5e wtk.
De "Cook" was een berucht schip, een werkschip, met een van de eerste "stork-hotlo" motoren en mede daardoor een prima sfeer.
De lijndienst die het schip voer leende er zich ook uitstekend voor, rond de wereld, lang op zee, maar dan kwam je ten minste ook ergens, Australië, Zuid-Afrika, Zuid-Amerika en weer terug naar Australië, via de straat van Magelhaen (kaap hoorn).
Wie droomt daar niet van?.
In Rio Grande ging de tweede wtk, een kortverbander, voorgoed met verlof, we hadden die dag met de hele ploeg kleppen getrokken, een zuiger vernieuwd en andere ingewikkelde toeren uitgehaald in het inwendige van onze "hotlo".
Toen we ‘s avonds tegen negenen, moe maar voldaan, boven kwamen,
zagen we er derhalve uit als beesten.
Geheel tegen de principes in, werd er besloten eerst een "vuile" pot bier te drinken.
Dat werden er twee en vervolgens liep het geheel uit de hand.
De volgende morgen om zes uur, zat het hele "dronkezakke" koor, de stuurlieden incluis, nog volop te zingen op het tampatje.
De "braz"-agent zal wel raar hebben opgekeken, toen hij onze jan nog in zijn overall aantrof.
Vliegensvlug werden de laatste uniformen en overalls van Jan in zijn koffers gepropt,alles wat er uitstak, werd met een pakkingschaar netjes weggeknipt,(je kunt ten slotte niet voor schut over straat!) En met zes taxi's brachten wij Jan weg.
Het laatste wat wij van Jan zagen, was dat hij schoppend tegen de banden van het vliegtuig, in overall en voorzien van bahco, zaklamp en wachtboekje onder het vliegtuig doorliep, met in zijn rechterhand een plastic tasje, om zich in Rio de Janeiro te kunnen omkleden.
Later bleek daar overigens de vuile overall van de derde wtk.te hebben ingezeten, wat Jan eigenlijk niet had verdiend.
Maar ja als de wijn is in de man!.
Dat moet ongetwijfeld ook het geval geweest zijn, tijdens een feestje met Australische dames, in de hut van de derde stuurman
op een der vorige reizen van de "Cook".
Volgens overlevering had de leukst uitziende dame, aangegeven best aan boord te willen blijven voor de nacht.
Er was een drietal gegadigden, maar de dame in kwestie kon moeilijk kiezen en besloot zich te geven aan degene met het langste mannelijk lid.
Om beurten meldde het trio zich in de hut ernaast, die van de 4e stuurman, met haar als enig "jury-lid".
Bij gebrek aan een "meet-lat", werden de "lijdend?" voorwerpen, gestrekt op het bureau gehouden,waarbij zij,met een scherp voorwerp een diepe kras in het bovenblad gaf.
De krassen waren nog steeds te bezichtigen, de namen stonden er niet bij.
Het verhaal wilde ook, dat een der slachtoffers tijdens het meten alvast een voorproefje had genomen, bang om uitgeloot te worden zeker?.
Als zij hun klassieken hadden gekend, hadden ze zich al deze moeite kunnen getroosten, want zei vader Cats niet reeds; "de neus
van de man en de mond van het wijf, is een maat voor het onderlijf?!!"
_________________
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 09, 2004 1:11 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Afscheid

De laatste reis van de "Boissevain", hoe kan het ook anders, stond in het teken van het afscheid.
In iedere haven waar we voor de laatste keer kwamen, was er wel iets georganiseerd; spuitende sleepboten, doedelzakbands enz.
Ook de laatste "roundtrippers" hadden maanden van te voren geboekt om het afscheid te mogen meemaken.
Zo sprak ik op de kade in Eastlondon een oudere heer, die me mistroostig vertelde dat hij er helaas niet in geslaagd was om een boeking te bemachtigen en dat, terwijl hij in totaal al zes reizen met de "b.r.t.'s" had gemaakt.
In Hong Kong kregen we een oud-directielid compleet met zijn rolls-royce aan boord,dat ging overigens ogenblikkelijk fout,daar de uitlaat van de auto, bij het aan boord hijsen,achter de railing bleef haken en terug viel in de jonk.
Later is dat door een bankwerker van Herman weer allemaal keurig hersteld.
Maar toch rustte er een vloek op de laatste reis.
Het directielid werd ondergebracht in een van de suites,de: "Cerry Blossom Room" en had derhalve zijn eigen bediende.
Boze tongen beweerden overigens dat hij evenals een aantal andere topfunctionarissen van het Hongkong kantoor homofiel zou zijn.
"wat geeft het", zei herman, "zolang als het maar niet verplicht wordt, want dan ga ik emigreren!".
Ik was intussen verhuisd naar de 4-8 wacht, wat o.a.inhield dat er 's morgens vanaf 9 uur vaak overwerk diende te worden gemaakt.
Meestal als assistent van de, zoals herman het noemde,"schijthuis-ontstop-ploeg", voorzien van blindflenzen en luchtslangen.
"niet beknijsde"-passagiers hebben de nijging om de meest vreemde dingen door het toilet te spoelen, met alle nare gevolgen vandien.
Zo ook die morgen, net na vertrek Hongkong.
Er was een verstopping gemeld, niet ver van de "Cherry Blossom Room", waar ons ex-directielid rustig zijn krant zat te lezen.
Tijdens onze werkzaamheden had hij wel wat lawaai gehoord in zijn eigen toilet, maar had er geen aandacht aan geschonken.
Hij was er waarschijnlijk van uitgegaan dat zijn bediende er aan het rommelen of schoonmaken was.
Tot er een verdacht geurtje in zijn suite was gaan hangen en hij hoogstpersoonlijk een onderzoek had ingesteld.
De oorzaak en de rest van het verhaal laat zich raden, op een gegeven moment telde ik wel zeventien (maal twee!) Gouden strepen.
Ook Herman, op het rumoer afgekomen en vanwege zijn geringe lengte op zijn tenen staand om over al dat goud heen te kunnen kijken, nam op zijn eigen manier afscheid met de woorden; "dat.. Lijkt wel stront!", sprak hij opmerkzaam als altijd.
"Koks", een ex-marinier en opvolger van "mike hammer", nam in Jpan ook op eigen wijze afscheid en misbruikte drie, niets vermoedende, Amerikanen die rustig achter hun lunchpilsje zaten, om "Club-Robin" in Yokohama te verbouwen.
De aanleiding was, dat Albert, de jongste 4e wtk de avond tevoren was wezen wandelen en 's morgens tijdens "pikheet" met een blauw oog, zat te vertellen dat een paar yankees in de "Club Robin" daar verantwoordelijk voor waren geweest.
We hadden "Koks" tussen de middag wel gemist, maar er verder geen aandacht aan geschonken, hij ging wel vaker tussen de middag achteruit bij "compradore" mr.Yip Pak wat eten.
's Avonds toen we zelf toevallig in de gerenommeerde zaak "Club Robin" moesten zijn, vonden we de deur op slot.
Nu was ons bekend, dat de mammasan van deze club ook eigenaresse was van een aantal andere barretjes met vogelnamen.
We troffen haar bij toeval in de "Club Lark" en hoorden daar het restant van het voor ons nog onbekende verhaal.
In haar bewoordingen :"oh this moning big horranda-san come joh!, he asku three peoper,you american?...,all speak yes!,..then him make prenty trober joh!,..him throw all american out! ...now inside bar ebrithing broken desjo!..oh big horranda-san...him big trober,..joh!,..berry bed neh?"
Zo nam iedereen op eigen wijze afscheid.
Ook de oude nukkige dame zelf, door in dichte mist in de Japanse (haar erfvijand)-binnenzee een Japse coaster te rammen.
Wonder boven wonder werden de tien opvarenden gered, want het scheepje verdween binnen een paar minuten naar de diepte.
In Japan zagen we onze opvolger, de "Straat Holland", pas van de werf en we wisten, dit wat we nu hebben, komt nooit meer terug.
Gelukkig hoefde ik de laatste gang naar de sloper in Kaohshung niet meer mee te maken,maar werd ik in Hongkong overgeplaatst, naar het ss "Tjipondok".
Ik nam afscheid van het schip en de mensen waar ik ruim een jaar mee had samengewerkt.
Afscheid ook van Sam en Max,de vaste "carter"-ratten van het zuigertrekken, door herman ook wel eens in de r.i.l-stijl "yu fuck him" en "fuck him too" genoemd, die evenals vele anderen, na jaren van trouwe dienst zonder werk kwamen.
De mooiste herinneringvan deze reis, vastgelegd in een fotoreportage, is de ontmoeting op volle zee met het zusje de "Ruys".
De slechtste, de aanvaring in de Japanse binnenzee.
Deze aanvaring,kostte onze gezagvoerder overigens zijn carrière bij de R.I.L.
Jaren later,liep ik hem in Vlissingen nog eens tegen het lijf, als gezagvoerder bijde "Ethiopian Steamship Company"; ook niet helemaal terecht!.

SS "tjipondok"


_________________
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 09, 2004 1:18 pm    Onderwerp: Tropen, verhaal van Dirk van Lopik  Reageer met quote
Tropen

Dit was echt "tropen"-varen.
Op zee was het in de opbouw goed uit te houden en zo ook in de machinekamer, ten minste als je de weg wist.
Ik liep de 4-8 wacht met de 4e wtk, een aardige vent met een brede horizon.
Zo had hij een volwassen piano in zijn hut staan, waar hij bij bovenkomst even een "boogie woogie" op speelde, om aan te geven dat hij weer thuis was.
Soms ook werd het gevaarte met man en macht naar buiten gerold
Om een avondje op het "tampatje" luister bij te zetten.
Ook had hij in een van zijn kisten, een toen normaal verschijnsel, een paar ouderwetse Hollandse rolschaatsen, waar hij veel bekijks mee trok op de kade in mombasa (daar,een toen nog onbekend verschijnsel!).
Op wacht maakte hij zich echter absoluut niet druk.
Ik was natuurlijk nieuw en probeerde zo snel mogelijk, ook op stoomgebied, de "beknijsde" vijfde te worden, die ik was op de "Boissevain".
Ik kwam er echter al snel achter, dat het bedrijf, qua klaarmaken voor vertrek en aankomst en tijdens manoeuvreren erg ingewikkeld was vergeleken met een motorschip, zelfs een met drie motoren.
Maar gecoached door de 4e en een leerling die er zijn eerste jaar bijna had opzitten, lukte dat allengs beter.
Als het "bedrijfje", een keer draaide, dan was er ook geen omkijken meer naar.
Dan waren er maar twee "meters" van belang, de wachtklok en de "vacuümmeter" van de condensor.
Dit nu had onze vierde zich tot taak gesteld.
Hij had zich daartoe geïnstalleerd op een stoel, in de verlengde luchtkoker boven de lessenaar.
In de wand van de luchtkoker zat een sleuf, waardoor je vanuit je gekoelde positie de beide "klokken" in de smiezen kon houden.
Daarnaast was dit keurig wit geschilderde luchtkoker-paleisje, voorzien van een plankje met pocketboeken, waar je ook je kopje koffie op kwijt kon en een bedleeslampje, om het lezen te vergemakkelijken.
Op de "Boissevain" was een dergelijke installatie aanwezig in de lift naar de machinekamer, omdat het nogal eens voorkwam, dat de lift weigerde, de persoon in kwestie dan opgesloten zat en geduld moest hebben tot men de liftkooi weer met de hand naar boven had getakeld.
De wachtwerkzaamheden werden gedaan door de leerling en mezelf.
Ze namen met het aflezen der slagentellers meegeteld (de vierde keek hiervoor intensief op de wachtklok en floot op het hele uur!!!),ongeveer een uur in beslag.
De rest van de wacht bracht de leerling door in een soortgelijke luchtkoker boven de draaibank in de werkplaats.
Zo voeren wij naar Singapore.
Op de rede van Singapore, genietend van het onweer boven Sumatra en gezeten achter een potje bier op het tampatje, vond ik mezelf al behoorlijk geacclimatiseerd.
Ik was intussen gewend aan slapen zonder AC en het voortdurend transpireren.
Ook was ik overgegaan op "tjebbokken", omdat de temperatuur in de twee boven de machinekamer gelegen toiletten, van dien aard was, dat toiletpapier niet werkte.
Van onze vierde stuurman ging overigens het verhaal, dat hij er op een van zijn eerste dagen aan boord van uit was gegaan, dat het rek met waterflessen er zat om tijdens de grote boodschap in het warme hok, af en toe eens de dorst te kunnen lessen.
Maar ja wat wil je ook als je zo van de "Hollandse vaart" komt?.
Nee het leven was zo slecht nog niet.
De volgende morgen begon het laden.
Op zeker moment zag ik de derde wtk. met een jute zak op zijn rug over het dek sprinten.
In deze zak bevond zich niet 1 "pajong", maar wel een twintigtal.
Bij enige regendreiging ,zoals nu blijkbaar, zette hij boven iedere winch-controller een uitgeklapte pajong in een speciaal voor dit
Doel aangelaste ijzeren koker.
De ervaring had geleerd,dat die pajongs de overvloedige regen van Singapore beter weerstonden dan de bejaarde winch-schakelkasten.
Wel een vrolijk gezicht overigens, zo'n heel voor-en achterdek vol groene oosterse paraplu's.
_________________
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 09, 2004 1:30 pm    Onderwerp: Oost Afrika  Reageer met quote
Oost-afrika

De Oost-Afrika reis begon met het aanlopen van een stukje van het paradijs, de Seychellen, of meer specifiek; Mahe.
Dan bedoel ik niet het eiland van nu, platgelopen door voornamelijk Duitse toeristen (die hebben iets met Ost-Afrika!)
Nee dan bedoel ik de eilandengroep, van voor de landingsbaan.
Het eiland was toen voor al zijn import, zeker die uit het verre oosten, o.a.afhankelijk van de "Tjipondok", een van de twee R.I.L.schepen die, in een vast schema, eens per twee maanden de zeepost brachten, maar ook proviand, bier, machineonderdelen, etc.
Het schip en zijn bemanning waren derhalve welkome gasten op de eilandengroep.
Dat merkte je als je de wal opging, waar iedereen deed alsof men je al jaren kende.
Je kreeg een pilsje aangeboden in de eerste locale kroeg die je zag na het aan land komen ("the pirate's arms) en de weinige auto's, brachten je met plezier naar het strand aan de andere kant van het eiland en weer terug als je uitgezwommen en -gezeild was.
De bootjes van het type; "lark", voorlopers van de"laser", werden verhuurd aan de schaarse toerist die de oversteek van Mombasa had weten te maken met een lokale coaster en aan ons.
Wij huurden overigens tegen een sterk gereduceerd tarief van de Keniaanse ex-planter, die nu ongetwijfeld in goede doen zal zijn.
Mahe was een weldaad, jammer dat we binnen een dag onze lading al gelost hadden.
Zanzibar was intussen socialistisch en er viel weinig meer te beleven, dus die avond brachten we door aan dek in de koele bries.
Jelle bleek een verwoed kruiswoordpuzzelaar ,vroeg in het algemeen tijdens een van zijn hersenbrekers, een vogelnaam, drie letters, eindigend met een "s".
Hub onze Limburgse derde wtk.,riep; "uts", want dat is ten slotte "mus" in het Limburgs en zo ging onze "pajong"-planter voortaan met een bijnaam over de wereldzeeën (weer een vogelnaam erbij!, er werd wat afgevogeld in die dagen!).
Mombasa was onze volgende stop en ik herinner mij het zeemanshuis waar men altijd even binnenwipte voor een pilsje, je kwam er immers langs op weg naar de stad en daar leerde "Joris-Driepinter" zijn eerste woordjes swahili; "jambo bwana", "habari"en "mzuri".
Later op de avond hoorde ik nog iemand "ikku lullu" zeggen ,maar dat bleek een verbastering te zijn van een oud Nederlands scheldwoord.
Ja onvermijdelijk zakte het niveau, onder de enorme slagtanden van
Kilindini-road door, in de richting van de kroegen van mombasa.
Met name de "Sunshine" en "Casablanca" waren erg populair.
We liepen een aantal collega's van het ex-k.p.m schip "Camphuys" tegen het lijf, een ervan kende ik nog uit vlissingen.
Chris had in een parallelklas gezeten en stond net als ik vlak voor zijn verlof, alleen had hij geen liesbreukproblemen gehad, dus hij zou de volgende dag al vliegen.
Trots vertelde hij dat zijn verloving in Nederland nog "aan" was.
Later op de avond bekende hij mij echter, dat hij toch wel onder de
Indruk was van een van de, in de "Casablanca" ruim aanwezige lokale
"schonen".
Met de slechte reputatie van mombasa op het gebied van geslachtsziekten, het verlof en de verloofde zo vlak voor de deur vond hij het echter toch wat te riskant.
Maar er leiden meer wegen naar Rome, dus vermoedelijk heeft hij zijn uitverkorene ook een voorstel gedaan in die richting.
Onmiddellijk kwam aan het licht dat het met de discretie in dergelijke gelegenheden "bar" slecht gesteld is, want de rest van de avond hebben alle aanwezige dames bepaalde obscene gebaren naar hem lopen maken en is Chris, gelukkig zonder verdere amoureuze avonturen, alleen teruggewandeld naar de "Camphuys".
Hierdoor miste hij het hoogtepunt van de avond, dat bestond uit een Stripteaseact van een heuse, wat rijpere, blanke dame.
De meesten van ons, zeker die van de "Camphuys", die heen en weer voer tussen Mombasa en de Perzische golf, hadden in geen jaren een blanke mevrouw gezien, laat staan een van deze omvang en steeds verdergaande staat van ontkleding.
Toch had de dame in kwestie haar beste jaren gehad.
Zodra een aantal van ons, vanuit herinnering, ook tot die conclusie was gekomen, ging het hek van de dam.
Er volgden een paar minder vleiende opmerkingen.
De stripteuse verdween achter het toneeldoek, stopte de daar opgestelde bandrecorder en riep in onvervalst Amsterdams: "stelletje fuile tyfusleiers, kenne jullie een mens niet rustig ze werruk late doen!".
Zoals al eerder gezegd, Nederlanders kom je overal tegen!.
Van chris vertelde men overigens het verhaal, dat hij in zijn eerste week aan boord, als leerling, aanschouwelijk seksueel onderwijs had genoten van de hwtk, een man met de passende bijnaam "vieze willem".
De "Camphuys" vervoerde ook altijd koeien en stieren vanaf Mombasa.
Net na vertrek had men Chris om een nieuwe bezemsteel gestuurd, naar de "gouden kast".
Vervolgens had "Vieze Willem", op het voorschip in het bijzijn van
Chris, de steel een aantal malen door het voortplantingsorgaan van een tochtige koe gehaald.
Daarna mocht Chris de steel weer over de schouders meenemen, in processie achter de hwtk aan naar het achterschip, alwaar een aantal vervaarlijke stieren in "pens" stonden opgesteld.
Een van de forse kratten, werd door de stier bijna verpulverd met
Zijn hoeven, nadat Chris, in opdracht van willem, de steel onder zijn neus had gehouden.
"Niet in je memoriaal vermelden hoor!", kreeg hij nog als raad mee.
_________________
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 09, 2004 1:46 pm    Onderwerp: Verlof, verhaal van Dirk van Lopik  Reageer met quote
Verlof

De dag voor vertrek Nombasa was een bijzonder warme, met een zeer hoge vochtigheid.
De gezagvoerder besloot die avond de salon open te stellen als slaapzaal.
Het was immers de enige plaats met airconditioning op het schip.
Nu was het woord AC iets overdreven, het kwam er op neer, dat er op het dek boven de salon een soort koelkast plat lag die, als je beneden goed voelde en je arm omhoogstak, iets van een koel zuchtje veroorzaakte.
Dus erg veel stelde het niet voor, maar alle beetjes helpen, al wordt alleen de vochtigheid maar iets omlaag gehaald.
's avonds na het eten, werden door de bedienden alle matrassen in de salon op de vloer gelegd, in een tevoren vastgestelde volgorde.
Vooraan de gezagvoerder, dan de hwtk, de 1e stm en zo voort, op rangorde.
Ik lag ergens achter aan, maar wel recht onder die koelkast.
We hebben die nacht ondanks alle lawaai die zo'n snurkende menigte
Veroorzaakt,toch goed geslapen,maar de volgende dag zaten we gelukkig weer op zee.
Zo naderde ook voor mij het einde van de eerste term, na Mombasa volgden nog de havens,Tanga, Mtwara, Dar es Salaam, Beira en Lourenco Marques.
Overal mooie stranden, maar geen vergelijk met Mombasa, waar we nog een middag hadden gesnorkeld op het rif van "Nyali beach" en zeker niet met Mahe.
Ons verblijf in Dar es Salaam viel samen,met het bezoek van kroonprinses Beatrix en Claus von Ambsberg aan Tanzania.
De "wacht te kooi" van die week meldde dat het, ter ere van dit bezoek, langs de weg van het vliegveld naar de hoofdstad, "zwart zag" van de mensen.
Waarschijnlijk een journalistieke vergissing?.
Beira en L.M.waren nog de parels, onder het Portugese bestuur die, jaren later door een burgeroorlog, volledig werden gereduceerd tot kapotte steden in het armste land ter wereld.
Een paradijs voor Zuid-Afrikaanse toeristen en voor ons weer het
Begin van de "bewoonde" wereld,met "L.M-radio"; ("check your time
By the b-b chime, it is now eight o'clock on L-M radio!!!)
(of; rrrradio llllourenco marquessshh, transmittaooooo binte-cinqu metrushh!!.)
Schitterende klanken, met de typische radioecho van Latijnse landen.
Soms ook al hoorbaar; "radio Springbok",met voor ons voor het eerst, Zuid-Afrikaanse reclameboodschappen, in de trend van:
"wil jou plantjie nie groei nie, gebruik verneukpoep, van Dawie
Vandermerwe!!!".
In dit LM. (nu Maputo), nam ik in stijl afscheid van de eerste term, door met een paar man, uitgebreid, "Piri-Piri" te gaan eten.
De volgende morgen vroeg uit de veren en met een Fokker Friendship, van "Air Mozambique", net over de boomtoppen van een ontwakend Afrika naar Jan Smuts airport in Johannesburg.
's Avonds doorvliegen, weer via Brazzaville, Kano en Rome naar Amsterdam.
Naar het nieuwe schiphol inmiddels, een vreemde, semi-vijandige wereld, als je zolang uit Nederland bent weggeweest.
De rust kwam pas weer terug bij aankomst Vlissingen, veel oude bekenden, allemaal een paar jaar ouder geworden, veel meegemaakt,
Dus veel te vertellen en ervaringen uit te wisselen.
Als je niet oppaste, kwam je niet toe aan het doel van de terugkeer naar Vlissingen:
Voor ons als wtk's het diploma-a en voor de collega stuurlieden, de derde-rang.
Ik koos voor de oude wijze spreuk; eerst "het zure", dan "het zoete" en slaagde wonderwel reeds in januari voor dit begeerde papiertje.
Het betekende immers 4e wtk worden en bijbehorend meer "gage".
Maar eerst nog vakantie tot augustus.
Goed besteed; getrouwd, rijbewijs gehaald, autootje gekocht, eerst een "eend", overgespoten in "british racing green"!, mooie tijd kortom.
Dan kwam onverbiddelijk weer het tijdstip van vertrek, met het keuren in Amsterdam.
Ik ging wederom via de trap naar de 4e etage want ik vertrouwde die liften nog steeds niet, ondanks dat ik nu wat meer levenservaring had.
Vervolgens, vliegen naar Singapore, als 4e wtk naar het ms "Sraat Chatham".
Bij het aan boord komen, viel ik meteen met mijn neus in de boter.
"China", die de reis ervoor blijkbaar goede zaken had gedaan, trakteerde op een uitgebreide Chinese maaltijd.
Zo’n echte, met zijn allen buiten aan een grote ronde tafel, in een restaurant in de buurt van "new market road" en "people's park".
Mijn voorganger, "stekel", deed op de heenreis iets waar ik mij mijn hele loopbaan over heb verbaasd, maar wat voor velen een "topic"
Moet zijn geweest...:ruzie maken met de taxichauffeur!
Dat begon al bij het instappen;"..hey on the meter heh!!!".
Als de taxichauffeur dan wat tegenstribbelde, werd dat nog eens met kracht herhaald; "god.....me..on the meter!!!".
Na afloop van de rit kreeg dat nog een vervolg, vaak in de vorm van het zeuren over die laatste dollar.
Voldaan liep men dan weg van een foeterende, hardwerkende zak, die
zijn extra'tje en zijn fooitje door de neus geboord zag.
Later op de avond, zat ik naast "stekel" aan de bar van een andere gelegenheid en was getuige, dat een dame van onbestemde leeftijd, in een Chinese "cheongsam" met lange split, aan hem vroeg:"you buy me a drink?" en hij met een breed gebaar een glas champagne liet aanrukken(of was het mousserend appelsap?) A raison van 25 dollar.
Het is soms raar verdeeld in de wereld!!??.

Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 09, 2004 1:51 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Ik heb bovenstaande verhalen eerst elders geplaatst en daar verwijderd.
Hier de reactie die eronder stond.

shipwis
+10 Berichten geplaatst

Geregistreerd op: 22-7-2004
Berichten: 20
Woonplaats: rotterdam
Geplaatst: 05 Okt 2004 11:39 am Onderwerp:

--------------------------------------------------------------------------------

mooi verhaal,
(drink nooit met mate(n)
pete
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 09, 2004 1:53 pm    Onderwerp: De Chatham van Dirk van Lopik  Reageer met quote
De Chatham

De "Chatham" was een echt R.I.L-schip, weliswaar ontworpen door het K.P.M.-bouwburo, volgens het oerdegelijk concept met de hoge masten, waaraan deze schepen al op grote afstand herkend konden worden.
Met de "Chatham" werd ik als het ware herenigd.
Ik had maandenlang onder haar boeg doorgefietst op weg naar de school van Tukker en zelfs de tewaterlating, toen hij bij "de Merwede" van de helling liep, van een afstandje kunnen volgen.
Dan jaren later hetzelfde schip weer terugzien en er zelfs op mogen varen, dat is een aparte gewaarwording.
Tijdens de dokking in Port Chalmers (NZ), ben ik op mijn koersfietsje, omwille van de foto nog een keer, door het dok, onder die boeg doorgereden.
Gezellige boot, voor het eerst ook kennis maken met het fenomeen alcoholisme onder gezagvoerders.
Het corpus delictus was een intelligente vent, die nogal als woest bekend stond, onder de bijnaam "bliksemsnelle Japie".
Hij dankte die bijnaam nog aan zijn K.P.M.-tijd, toen hij ook al varend als dienstdoend gezagvoerder en overmand door de drank, met een "Si-boot" afgemeerd lag te Tandjong-Priok.
Achter hem lag een zusterschip met aan boord zijn aartsvijand Rinus, eveneens als dienstdoend gezagvoerder, die aan het voorval de bijnaam "Trigger-Happy-Rinus" overhield.
De brugdekken van de beide "Si-schepen" lagen niet ver uiteen, de scheepjes waren gewoon niet langer.
Men kon elkaar dus goed beroepen, dat gebeurde dan ook en de beide kemphanen riepen over en weer wat verwensingen.
Nogmaals ,"als de drank is in de man!".
Uiteindelijk was het "Japie", die als eerste zijn dienstpistool uit de brandkast haalde.
"Rinus", ook niet van gisteren, volgde alras.
Men heeft uiteindelijk op de kade, liggend, achter alles wat dekking gaf een imitatie gehouden van de "gunfight at ok-corral".
Alle koelies waren intussen al lang gaan schuilen in de goedang.
Nadat de munitie ver op was, heeft men de vredespijp gerookt, onder het genot van wat alcoholische versnaperingen.
Maar ja, die bijnamen dragen door in de moderne tijd!!.
Zo ging er ook het verhaal van Jaap, dat hij varend op een "wai-boot" eens een algemene inenting had georganiseerd voor alle mannelijke passagiers tussen de dertig en vijftig jaar.
Samen met zijn "zobat", de hwtk. (bij de k.p.m deed de hwtk. dienst als eerste-hulp-dokter en beheerder van het hospitaal) had hij een grote ketel met ijswater en een koperen oliespuit vanuit de machinekamer naar het ziekenzaaltje laten brengen.
Daar installeerden de beide stafofficieren zich met een borrel achter de behandeltafel, gekleed in een witte jas, stethoscoop rond de hals en doktersspiegel op het voorhoofd.
Het moet een indrukwekkend gezicht zijn geweest, voor de nietsvermoedende pasagier, die keurig op zijn beurt werd binnen geroepen, door James, de Chinese verpleger.
Vervolgens ook gedwee gehoor gaf aan het met handen en voeten gegeven commando: "rok omhoog, broek omlaag en voorover buigen !!".
Als dank kreeg hij dan een ijskoude straal water tegen zijn "noten" gespoten, "next patient please!!!!", (met bijbehorende borrel).
Jaap, was volgens overlevering, ook de ontdekker van een nieuwe tropische ziekte, "buri buri" genaamd. (James, de Chinese verpleger, gaf hierbij zoals altijd zijn vaste commentaar:"nothing to worry sir, i have had this problem many times before!!")
"berri berri!", zult u zeggen, zoals zovelen voor u.
Neen "buri buri"!.
Dit is een ziekte,waarbij een of meer ledematen inkrimpen, volgens Jaap kon je een patiënt zo herkennen.
Als iemand met zijn wijsvinger op zijn kin tikte, was dit een "buri
Buri"-patient, met de ziekte aan een arm, die daardoor zijn voorhoofd niet meer kon bereiken. "Stel je een 'buri buri'-patient voor, met deze vreselijke ziekte aan beide armen en tegelijkertijd jeuk op het hoofd!", eindigde hij.
Zelf maakte ik van Jaap mee, dat hij een verzoek van een passagieresse van onbestemde leeftijd; "ik zou wel eens vliegende vissen willen zien!" inwilligde, door een schaal met nieuwe haring door de salon te keilen.
De tijden zijn veranderd!.
Jaap werd, als dienstdoend gezagvoerder, bij ons trouwens afgelost door zijn inmiddels tot gezagvoerder aangestelde, oude rivaal Rinus.
Jaap sprak heel joviaal: "ha die Rinus!" en kreeg als antwoord, echt van iemand die zijn gezag moest laten gelden;"sinds wanneer is het Rinus?".
_________________
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 09, 2004 1:58 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
De Siberoet, een "Si-boot".
All the best
Jos


_________________
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 09, 2004 2:00 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Reactie van Harry G.Hogeboom overgenomen.

Hallo Dirk
Met bijzonder veel genoegen de bovenstaande verhalen gelezen en in gedachten was ik weer terug in "de Oost"
Mombasa, radio LM, de Torres Straat en parties aan boord

Priceless!! Ik zal ze bewaren!

Bedankt
_________________
mvg hh
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 09, 2004 2:04 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Nieuw zeeland

Het mooiste van de "Chatham", was echter dat zij vanuit de far-east voer, naar een voor mij nog onbekend stukje vaargebied, nl. Nieuw Zeeland en de Fiji-eilanden.
Ook dit werd weer een schitterende reis, op zee bijna voortdurend in de buurt van land.
Vanuit Singapore, door de Indonesische archipel, "Torres Straits" en the "Great barrier reef", naar Littleton op het Zuider-eiland.
Op de terugweg via de Fiji eilanden, langs Nelanesie en Micronesie naar Manila en Hong Kong, wat wil een mens nog meer?.
Nieuw Zeeland beviel me, tegenstanders vinden het een achterlijk land en misschien is dat ook wel zo, maar als je er woont, met de mooiste natuur van de wereld om je heen en geen overbevolking, wat mis je dan?.
Ja juist ja vertier! De kroegen waren maar open van vier tot negen en de restaurants, schonken beperkt alcohol, zij hadden niet allen een "licence".
Op zoek naar dit vertier, werd het schip soms overspoeld door aanvragen voor een "party".
Nu had ik op de "Cook" in Australië wel eens een dergelijk festijn meegemaakt, met dames van de wal, maar dit sloeg alle records. De "Chatham" was erg populair.
Het was op een gegeven moment zo, dat Guus onze 2e stm., incognito, in een lange regenjas, naar de poort werd gestuurd om het gehalte van de diverse aanvraagsters in te schatten.
Hij had daar blijkbaar het meeste verstand van en ik moet toegeven, hij deed zijn werk naar behoren.
Desondanks kwam het toch nog voor, dat halverwege het feestgedruis de reeds aanwezige dames werden versterkt, door een aantal types van ander allooi, die gekleed in korte rokken en hoge laarzen, onaangekondigd door de openstaande salonramen binnenstapten.
Hun enige interesse bestond uit, naar eigen zeggen, twee soorten "Johnny Walker" flessen, volle en vervolgens lege.
Bertus onze 3e wtk. vond party's allemaal maar niets.
Hij was meer van het doortastende type, die vol "charmes" in de borstzak, het liefst zo snel mogelijk "to the point" kwam.
De hele avond praten in het engels en dansen, met het gevaar van een vaste relatie, daar moest hij niet veel van hebben.
In Auckland echter had hij zich door Guus, onze Vlaams georiënteerde 2e stm.(steevast met een petje op: "vlaanderen-vlaams!") laten bepraten.
Halverwege de avond kwam hij binnen, gekleed in boerenkiel op het "stalen ros" van de marconist (waarschijnlijk ooit gejat op de dijk in Hardinxveld!), de fles Bokma onder de snelbinders en door Guus in het Frans aangekondigd; "et alorsss, alberrrt, clitoricaaa".
Dat was een groot succes, die avond namelijk ontmoette onze Bertus zijn grote liefde en was meteen niet meer te houden.
Kobus onze tweede, probeerde Bertus nog wat af te remmen, door te vertellen dat zij hem herinnerde aan een meisje wat hij kende onder de bijnaam "plastic Annie".
Volgens de analen had deze dame een pruik, een glazen oog, een bril, een kunstgebit, een gehoorapparaat, een opgevulde b.h.en een houten been, maar Bertus was niet van zijn stuk te krijgen. Integendeel, onze normaliter goeie lobbes, reageerde op den duur wat "narrig".
Daarvoor hadden wij Bertus slechts een keer uit zijn humeur gezien, dat was toen onze leerling een denigrerende opmerking had gemaakt over kermisklanten, niet wetende dat Bertus uit een oud kermisgeslacht stamde, waar Bertus' vader via de autohandel van was afgeweken en daardoor nu een redelijk optrekje in het Gooi bewoonde.
Bertus reageerde toen als door een wesp gestoken, met de openingszin :"luister eens vriend, je moet onderscheid maken tussen zigeuners, circusartisten, kermisklanten en woonwagenbewoners".
De rest van zijn technische uitleg heb ik toen niet kunnen volgen, omdat de arbeid riep.
Later hoorde ik wel van de overige toehoorders, dat Bertus zijn kwaadheid snel over was geweest, zodra hij had verteld over zijn Ome willem, een broer van zijn vader.
Die zat ook in de autohandel en ging zijn geluk in Amerika beproeven.
Ome Willem was binnen een half jaar berooid weer terug en werd door de vader van Bertus, bij terugkomst, weer wat op poten geholpen.
Hij nam ome Willem in huis en leende hem wat geld.
Binnen een maand stond de hele "chique" straat vol met wrakken (koopjes volgens willem!) En begon het klachten te regenen van de buurtbewoners.
Na een tijdje vond ome Willem zelf weer onderdak met een stuk terrein erbij.
De wrakken bleven echter staan bij Bertus in de straat.
Toen ome Willem daar eens over werd gepolst , luidde zijn antwoord: "die mogen jullie houden, ik ben zo gastvrij ontvangen, dan kan ik ten minste wat terugdoen!!!".
Uiteindelijk heeft de gemeente ze een voor een weggesleept, met de rekening voor de vader van Bertus ,a raison van 100 gulden per stuk; van je familie moet je het maar hebben!.
Maar nu was Bertus verliefd.
Hij verklapte later, dat de dame in kwestie ook naar Nederland zou komen en hij moest bijna met verlof, dus wie weet?.
Normaal was Bertus niet zo'n verlofganger en bleef hij het liefst maar in het vaargebied (dit had overigens niets te maken met zijn ome Willem!).
Dit keer echter begon hij net na vertrek Nieuw Zeeland al met pakken, althans met de voorbereidselen daartoe.
Hij had nogal wat spullen gekocht, muziekinstallatie e.d. dus er moest eerst een kist worden getimmerd.
Daartoe nam hij zorgvuldig de maten van de deur van zijn hut en de buitendeur ,om zeker te zijn dat het "kreng" er in en uit kon.
Parallel daaraan maakte Kobus, die ondertussen ook een beetje "narrig" was, onderdelen voor een replicakist, die alle maten net vijf centimeter groter had.
Tijdens een 0-4 wacht,de wacht van Bertus, werd de originele kist verwijderd en door Kobus vervangen door zijn, ter plekke in elkaar getimmerde, replica die, de volgende dag door Bertus keurig werd volgepakt en van het deksel werd voorzien.
Het duurde lang voordat Bertus, tijdens het uit de hut halen, tot de conclusie kwam dat er met zijn kist was geklooid.
Hoe het hem dat verlof is afgegaan, met zijn "plastic Annie",weten wij niet.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 09, 2004 2:09 pm    Onderwerp: de "Straat Mozambique". van Dirk van Lopik  Reageer met quote
Mozambique

Mijn volgende schip heette de "Straat Mozambique".
Vliegen naar Accra en vandaar door met een dakota van "Air Togo" naar hun hoofdstad Lome.
Ik herinner me nog dat de letter "R" wat vaag op de huid stond en ik las: "Ai! To go", dat gaf niet veel vertrouwen.
De lokale piloot, achter wiens stoel mijn "seat" was, had blijkbaar een zesde zintuig voor mijn vooringenomenheid en angst ,want hij draaide zich om, lachte onder zijn "rayban"-zonnebril een witte rij tanden bloot en stak daarbij, waarschijnlijk om mij een hart onder de riem te steken, zijn duim omhoog.
Ik moet zeggen hij manoeuvreerde het gevaarte keurig tussen de boomtoppen van het oerwoud door en dat was, met een bedrijvige stewardess van het "Afrikaanse 100-kilo type" aan het werk, voorwaar geen sinecure.
Ik kwam aan boord als vierde wtk. en werd later tijdens de reis derde wtk.,wat een snelle promotie in die tijd!
De dag dat ik aan boord kwam, won Feyenoord de Europacup.
Ik was samen met de hwtk, die ik nog kende van de "Cook", de enige
Feyenoord-supporter, dus dat kon niet meer stuk.
Zijn passie was overigens voetbal in het algemeen.
Alleen het woord "Ajax" kon hij bijna niet uit zijn mond krijgen. Toch was hij volgens de analen verantwoordelijk, voor de getallen 5 en 1, geschilderd op de kont van het schip de "Ajax" uit de stad "Liverpool", waarmee het, na die gedenkwaardige wedstrijd in de mist, uit Brisbane vertrok.
Ook de "Straat Mozambique" was een bijzonder schip.
Samen met haar zusje de "Straat Bali", waren het (in 1954) ooit de grootste vrachtschepen ter wereld geweest.
Men had haar om in R.I.L.-stijl te blijven, dus eigenlijk beter de "Ti-Bsar" kunnen dopen. (sommigen zeiden ook de "Tji-Busuk"!)
Volgens overlevering had de "Tji-Besar" ooit bestaan, het was een dermate groot schip geweest, dat de gezagvoerder in zijn badkuip met de "Nieuw Amsterdam" kon spelen.
De schepen hadden een negen-cilinder b&w motor met "rootsblowers" en een "bar", buiten op het tampatje.
Dit was voor mij de eerste keer dat ik met het fenomeen "bar" aan boord werd geconfronteerd en dat er tussen de middag en 's avonds gezamenlijk een alcoholische versnapering werd geconsumeerd, in plaats dat men als groepjes afzonderlijk, ergens in een hutje zat.
Het had beide zijn charme.
Het voordeel van de "bar" was, dat er ook meer "barverhalen" kwamen, met name van de ouderen, die we voordien nauwelijks hoorden, daar de "hoge druk" meestal apart een drankje nuttigde.
Later in Hongkong werd er in de salon nog een officieel maatschappijbarretje geplaatst, zodat we ook een koud-weer-voorziening hadden.
Tijdens een van de eerste plenaire bar-bijeenkomsten, bleek de 1e stuurman Jan, een vaardig dichter.
Hij las een aantal hersenspinsels voor, overigens gesigneerd, met het pseudoniem; j.oos.
Ik heb er slechts een onthouden en dat ging als volgt:
oh bra, oh bra,
oh schone bra!
hoe graag zie ik,
dat een vrouw,
zonder jou ga!. J.oos

Verder werd er een sociale vereniging opgericht en bestuursleden
Gekozen.
Onze rossige 2e stuurman had, op strategische locaties, o.a."het schijthuisplein", posters opgehangen,met het motto "stemt rood!!" hij werd, mede daardoor, gekozen tot voorzitter.
Tot de taak van de vereniging behoorde o.a.ook het op orde brengen van ons werkvletje "moossan", met bijbehorende buitenboordmotor, waar we in West-Afrika veel plezier van hebben gehad.
Daarnaast was de hoofdtaak, het organiseren van feesten en party's met name in Zuid-Afrika.
In ZuidwestAfrika, nu Namibië, vanuit de havenplaats Walvisbaai, organiseerde de vereniging een uitstapje, naar de Namibwoestijn.
We controleerden per "landrover", de snelheid van struisvogels, 65 km/uur!,in een rechte lijn.
We probeerden van de weg af te wijken, maar werden binnen een uur, door een Zuid-Afrikaanse politiejeep, weer terug geleid naar de oorsprong (i.v.m.diamantengebied).
Na enkele uren stopten we in een uitgedroogde rivierbedding, waar de weg doorheenliep, bij een paar "randovals" of "bushmen's huts".
Voor een van de hutten zat een oude uitgemergelde negerin.
De fotografen onder ons, die toch al redelijk aan hun trekken waren gekomen die dag, wilden dit fotogenieke buitenkansje niet laten schieten.
In vier verschillende vreemde talen ,probeerde Rob haar toestemming te vragen een foto te mogen maken.
"ik wil alleen maar een foto van haar maken, maar ze begrijpt me niet!!",sprak hij ten einde raad.
Plotseling lachte ze begrijpend, met haar tandeloze mond, en zei;
"dit es toe estaan baas, vir een pakkie sigarette".
Nogmaals, Nederlanders!.



Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 09, 2004 2:13 pm    Onderwerp: Afrika revisited  Reageer met quote
Afrika revisited

West Afrika had intussen de Biafraoorlog achter zich, Port Harcourt stond niet meer op de lijst van aanloophavens en alle Nigeria lading ging via Lagos-Apapa.
De eerste tekenen van langdurige congesties waren aanwezig.
Alle havens op de kust waren net een stukje minder in kwaliteit, dan ik mij herinnerde, alleen Abidjan bleef Abidjan.
De "handel" van onze Chinese bemanningen nam steeds grotere vormen aan en in een aantal havens, leek het wel een markt aan dek. Alles verkochten ze, van kleding tot radio's, van pruiken tot verrekijkers en horloges.
Van die laatste categorie heb ik er ook eens een geleend, het was een echte "green horse" (swiss movt), uit Sjanghai.
Als ik s'avonds snel in slaap wilde vallen, moest ik hem in een lade stoppen,z o hard tikte hij.
Bijna heel "China" bemoeide zich met de handel, op een na!.
Het was de oudste man aan boord, een matroos, die de zeventig reeds was gepasseerd en door de anderen met zeer veel respect werd behandeld.
"Ah Pa" noemden ze hem, hij was het stadium van "jai" en "kwai" allang vergeten, evenzo het handeldrijven.
In China dicht men dergelijke oude mensen grote wijsheid toe, omdat ze zelden spreken, of juist daardoor?
's morgens in alle vroegte kon je hem op het tampatje aantreffen,
Stram maar toch gracieus zijn Chinese gymnastische oefeningen uitvoerend.
Kijkend naar het boomstammen laden te Sassandra, hoorde ik opeens een stem achter mij in accentloos "oxford-engels", die sprak: "there are still many logs in the water!".
Het was "Ah Pa", die vervolgens met zijn wijze Chinese geduld en zijn bezem het onmetelijke voordek te lijf ging.
Nadien heeft niemand hem ooit weer horen spreken.
Onze marconist Karel, sprak daarentegen veel en wel met hetzelfde nasale geluid en articulatie, als de toen bekende prof.dr.I.A. Diepenhorst.
De scheepshond "Sex" ressorteerde onder Karel en werd regelmatig door hem tot de orde geroepen met het barse stemgeluid: "Sexie kom hierrrr!" (de vrouw van de 2e stuurman had hier wat moeite mee!).
Karel klaagde ook altijd over zijn installatie; "uit het jaarrr null", maar vooral over de telefoniezender, die ze volgens hem,speciaal voor deze "rrreis", om hem te "trrreiterren", uit het museum hadden gehaald.
Maar ja West-Afrika is relatief dicht bij Nederland, als je heen en weer vaart naar de far-east, dus wat denk je dan als leek?; "kom,..laat ik mijn vrouw eens bellen!"
Zo ook onze 2e wtk Bob.
Vanwege de redelijke urgentie stond Karel het toe en deed vervolgens zijn stinkende best.
Volgens hem ging het zo: "nadat ik al wel derrtig keer een slechte verrbinding had gekrregen, op mijn ontelbare malen herrhaalde krreet; hallo scheveningen rradio, hierr 'strraat mozambique', hoorrt u mij..,overr en evenzovele malen het antwoorrd van die dame van rradio scheveningen had geluidt; voorr een telefoniegesprek niet goed genoeg..,overrr, vrraagt die taarrt aan de anderre kant mij de een-en-derrtigste keerr; zoudt u nog even de scheepsnaam kunnen herrhalen....?,ik zeg de 'karrrel doorrrrman' verrrdomme!".

Na enkele maanden, kon ik karel zijn stem nagenoeg foutloos imiteren.op zekere dag zaten we een pilsje te drinken in zijn hut.
Daar Karel zelf net even naar het toilet was, nam ik de telefoon op en voerde het gehele gesprek met onze gezagvoerder,gebruik makende van de stem van Karel.
Blijkbaar heeft iemand hem dat verteld, want de volgende dag, sprak
Hij me aan met: "ik heb gehoorrd, dat je mijn stem imiteerrd, pas op hoorr!, want voorrdat jij van boorrd gaat ,kan ik die van jou ook prrima nadoen, denk err om!".
Communicatie is maar alles.
Onze derde wtk, had ook een communicatieprobleem.
De hele avond aan de bar zitten, vond hij maar niets.
Ook tijdens zijn afscheidsfeestje, zette hij vanaf zes uur een aantal malen de fles bacardi aan de mond, met als resultaat, dat om zeven uur de fles leeg was, de persoon in kwestie niet meer kon lopen en we hem in zijn mandje hebben moeten dragen.
Dit was zijn normale procedure, volgens hem had een hele avond aan de bar hangen hetzelfde eindresultaat, alleen kreeg hij nu meer uren slaap, waardoor hij de volgende morgen weer fit was.
De hwtk. had hierover een andere mening.
Volgens hem kwam de hoofdpijn van de volgende morgen, niet door de drank, maar door het slapen.
Immers als je naar bed gaat,voel je je opperbest, je bent meestal zelfs vrolijk en dan de volgende morgen.....je "kater".
"wat heb je intussen gedaan...?","juist ja....geslapen!","dus het
Komt door het slapen,...niet door de drank!!!",was zijn stelling.
Zelf ging hij derhalve niet naar bed, maar pas de volgende avond!.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 09, 2004 4:25 pm    Onderwerp: Zuid Afrika  Reageer met quote
Zuid-afrika

De "Mozambique" voer in de zgn."Chiwas-dienst", oftewel China-West Afrika inclusief Zuid-Afrika, Far-East en Japan
Best een aardige lijn, behalve dan communistisch China.
Ik was er nog nooit geweest, had er wel veel verhalen over gehoord, maar wilde dat graag zelf ontdekken.
Een van die verhalenvertellers was Billy, de 5e wtk. die met mij wachtliep en die er zijn zakken van vol had.
Billy was van het versierderstype (zie:Toon-"Boissevain"!) en had in Abidjan een getrouwde Française leren kennen, met de nadruk op "Française".
Zij was getrouwd met een "Jean Claude Balzac", die alles goed vond.
Dit nu zag Billy als een prachtige aanleiding om overplaatsing aan te vragen en aldus van China verlost te worden.
Er was immers ook nog een snellere West-Afrika dienst, die niet in China kwam, de "Fwas" genaamd .(zie "straat Franklin")
Blijkbaar was ik toen al een goeie "ouwehoer" op papier en had Billy dat onderkend.
Ten minste vlak voor aankomst kaapstad, vroeg hij mij een brief te schrijven aan onze Hr.Leurs, van vlootpersoneelszaken te Hongkong.
Trots, dat mij een dergelijke eer te beurt viel, schreef ik niet een, maar twee brieven ,een echte en een persiflage, die ik Billy eerst gaf en ongeveer zo begon:
Beste Jan,

"Asdat me verloofde met haar man ,in Abidjan woont, sou ik u graag willen vragen mij op een snellere dienst terug naar Afrika te willen plaatsen, sij ken namelijk niet solang wachte totdat ik weer terug ben uit china".
Je Billy.

Zijn mond viel open en we hebben de andere, echte brief verstuurd.
Zuid-Afrika is tot nu toe wat onderbelicht gebleven, maar Kaapstad en vooral Durban was voor veel R.I.L.-lers ook een thuishaven.een groot aantal woonde er zelfs.
Voor degenen die er niet woonden was er toch ook altijd een beetje dat gevoel van: "He,ik voel me hier ook thuis".
Dat kwam door de taal ,het mooie land en veel Nederlanders.
Daar kwamen er altijd een aantal beroepshalve van aan boord.
In de eerste plaats natuurlijk de mensen van het lokale kantoor, naast agenten, de inspecteur van de technische dienst "Ome Thijs". Voorts diverse vertegenwoordigers van reparatie en classificeerbedrijven, shipchandlers en natuurlijk Maaike.
Maaike verhuurde auto's voor hertz en werd vanwege deze activiteiten, "Maaike-rent-a-car" genoemd.
Daar ze ook wel eens party’s met lokale "schonen" regelde, was er ook nog een minder vleiende bijnaam, waarbij het woord "car", vervangen was door een ander Engels woord wat met een "c" begint.
Billy hield aan een van deze party’s ook een vriendin over, een Rhodesische.
Ze scheurde met een knalgele vw-kever door Durban, met achterop een grote rode sticker ;"If you have never laid a Jew, you don't know how to screw!" (wat zou Golda Meir hiervan hebben gevonden?)
Kortom Durban was voor menigeen een soort van thuishaven.
De apartheid, daar waren de meningen over verdeeld.
Over het algemeen accepteerde men ieder land zoals het was en dat is misschien ook maar het beste.
Politiek is aan boord geen populair gespreksonderwerp, evenals godsdienst trouwens en ik denk dat het goed is, wanneer "passanten" en "globetrotters", zich onthouden van politieke stellingname.
Daarnaast is vrijheid van meningsuiting niet altijd gemeengoed!.
We ontkwamen echter niet altijd aan stellingname.
In Hongkong werden we eigenlijk voor het eerst direct geconfronteerd met de Vietnamoorlog.
Er lag een Amerikaans vlooteskader binnen, met wel dertigduizend man aan boord, een groot aantal van hen:"US.-marine corps", zo van het front.
Grote delen van Hongkong,waaronder "Tim-Chat-Sui",waren "out-of-bounds" voor deze mannen, zodat hun "avonturen in de avonduren", zich voornamelijk afspeelden in "Wanchai", wat om die reden juist door ons werd gemeden.
Toch kwamen we ook in "Tim-chat-sui" overal hun "kreten" tegen, met viltstift geschreven op de toiletten van de "bottoms up" ,de
"yellow submarine", de "red lion" en "ned-kelly's-last stand".:
"like in -nam, the bugs in this place jump three feet high" en;
"fighting for peace, is like fucking for virginity!".
Noodkreten???.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Ma Okt 11, 2004 9:19 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Vlaamse Gaaijin

Mensen die nog sterker met Afrika verbonden zijn geweest dan wij, zijn onze zuiderburen, de Belgen.
Van het varende stuk, of :"de lange omvaart" zoals dat daar zo mooi heet, meer specifiek de Vlamingen.
Zij, voornamelijk van de vloot van de "Compagnie Maritime Belge"
Of kortweg C.M.B, hebben in die jaren de wateren rond Afrika "dun gevaren".
Maar met het verliezen van hun "Kongo" waren ook zij langzamerhand steeds meer op de buitengebieden aangewezen.
In Kobe lag er deze reis een boot van de C.M.B.achter ons.
Een nog conventioneel schip, de "Mobeka", met de bemanning voor het eerst in Japan.
Die avond aan de wal kwamen we ze bij toeval tegen en wat ze er ook over mogen zeggen, het varende stuk van Vlaanderen, Zeeland, Holland en Friesland valt prima te mengen.
Na een paar "pinten" kenden we elkaar redelijk van rang en naam.
Dat zette, na de zoveelste "Kirin", onze 2e wtk aan het denken.
Op een gegeven moment vroeg hij zijn collega, "ik tel zo'n vijf
stuurlieden en zes werktuigkundigen, inclusief de gezagvoerder en de hwtk, wie heeft er bij jullie eigenlijk de wacht aan boord?"
"De wagt, de wagt?" zei de Antwerpenaar, "Oe bedoelde dah?, wai hemme van die negers van den Kongo as bemanning aan boord, ge painst toch nie a ze d'r mee weg zullen varen zeker?".
Later op de avond toen onze wegen zich al gescheiden hadden, zagen we ze nog een keer terug.
Waarschijnlijk waren ze op hun ronde een stuk opgebroken weg tegengekomen, want ze liepen alle elf getooid met een rode pilon van een wegafzetting, luid zingend in de ganzenmars door de "Motomachi".
Ze zongen overigens een eigen bewerking van het Hollandse lied;
"Ughe,ughe ughe ughe ughe" van vader Abraham.
De Vlaamse tekst had als eerste couplet: "Appe, appe, appe, appe, appe, het stikt hier van de Jappen", het tweede couplet, begon met "oere, oere, oere, oere, oere" en het derde met "olle, olle ,olle, olle,olle", hetgeen al met al de avond goed weergaf.
In Ykohama zou, ik zeg met opzet "Zou", ik met onze Limburgse 3e stm. Sjeng de wal opgaan.
Hij had wat tegengesputterd omdat hij, naar eigen zeggen, een bloedhekel had aan Jappen en Japan.
Maar goed, we vertrokken vanaf de gangway, over "Yamashita-pier", in de richting van "chinatown".
Voordat je echter zo ver bent,moet je nog even langs een douanepost, gelegen aan de overzijde van de brede 4-baans-weg.
De Jap wenkte ons, we staken de straat over en toonden onze gele walpasjes.
Vervolgens vroeg hij in zijn beste Engels: "yu habu annithing to decrare?" voor ik antwoord kon geven, zei Sjeng al:
"Yes my frustration!" waarop de ambtenaar in functie vroeg; "prease sho me yore frustresiong".
Nou dat kon Sjeng niet, dus of we maar even "binnen in het hokje" wilde komen.
Daar ging de man bellen, waarschijnlijk met een superieur, we hoorden hem beginnen met:"mossie, mossie", vervolgens veel Japans gesis, dan;"annoh", weer gesis en een aantal malen; "frustretiong", begeleid door het woord "Horranda-san".
We hebben daar verder de hele avond doorgebracht, vele telefoongesprekken aangehoord en mochten uiteindelijk weer vertrekken.
Het was laat geworden en voor "Chinatown" waren we intussen te
Gefrustreerd.


Auteur   Bericht
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Di Okt 12, 2004 8:14 pm    Onderwerp: China verhaal van Dirk van Lopik  Reageer met quote
China

Als we het aan boord over "China" hadden, ging het over de bemanning.
Daarnaast was er nog Taiwan, of nationalistisch China, maar het echte China, zonder het vanzelfsprekende voorvoegsel "communistisch", daar gingen we met onze "Mozambique" na Japan naar toe.
Twee havens deden we aan, allereerst Hsingkang, daarna Shanghai.
Wat ik me vooral herinner is de kou, de onnatuurlijk dreigende houding van de mensen en het fanatieke van de, veelal jonge, ex-Rode gardisten, die nu gewapend met geweer en "het rode boekje" de bewaking van het schip tot taak hadden.
Van verhalen van de tijd der culturele revolutie, ook wel "the year of the hungry tiger", bleek nog een groot stuk te kloppen.
Het was "unheimisch" met veel propagandaboodschappen, afgewisseld
Met Chinese strijdliederen, uit grote luidsprekers op de kade.
Dag en nacht ging dat door, met om de drie songs; "The east is red". :ta-ra-ra-da-da-da-da-daah,ta-ta-ra-ta-da-ra-da-daah.
Onaangekondigd werd er begonnen met laden of juist weer gestopt.
Het ruim met de meeste tonnen van de shift kon je herkennen aan een enorme rode vlag met daarnaast een grote kruik met gekoeld pruimensap, er werd absoluut niet gelachen.
Plotseling het bericht, dat er torretjes waren ontdekt in ruim 2.
Ingewijden wisten wat dat betekende; "uitgassen"!.
Vijf dagen de wal op, in een hotel, soms met verwarming, waar we onze tijd verdeden met "snookeren" op een vooroorlogse tafel, die we hadden gevonden in de kelder van deze voormalige Engelse ambassade.
Je bleef er overdag, als de verwarming uit was, ook wat warm door.
's nachts brandde de verwarming wel en dreef je je bed uit.
Na vijf dagen terug naar een "dood" schip, waar we halsbrekende toeren moesten uithalen, om alles weer aan de praat te krijgen.
Ondanks alle voorzorgsmaatregelen toch nog een paar bevroren leidingen.
Het was al met al geen pretje en de totale periode stond "bol" van de provocaties.
Dit alles overgoten met regelmatig voorgelezen worden, uit het Rode boekje en u zult begrijpen dat ook wij weinig gelachen hebben.
De uitstapjes bestonden uit het bezoeken van de "friendshipstore" en het zeemanshuis, waar je overigens ,als lichtpuntje prima kon eten.
Een aantal "gelukkigen" maakten vanuit Hsingkang nog een tripje naar de "verboden stad" en de "Chinese muur", maar vanwege de "gloomy" atmosfeer, was het animo niet groot en meer een verplichting.
Zeer populair bij de gardisten, waren onze 2e stm en vijfde wtk.,
Marius, maar dat kwam door hun vlammende haardos.
Zij waren beiden niet meegeweest op de tripjes, onder het motto: "te druk,wij moeten werken".
Daar had men het volgende op gevonden; er werd gewoon een dag gestopt met laden en lossen, zodat zij en nog een tweetal "snordrukkers", het tripje met zijn vieren nog eens dunnetjes over konden doen, onder geleide van een tiental "rode" gidsen.
Ter afsluiting lagen we nog een aantal dagen op de boeien in de "Yang Tse Kiang rivier", waarna we Sjanghai en China tot grote opluchting van iedereen weer achter ons lieten.
Bijna was deze reis onze gezagvoerder nog noodlottig geworden
Omdat hij een van de laatste dagen terugkerend met het bootje, overmoedig geworden door de rijkelijk, tijdens de laatste Chinese maaltijd gevloeide Chinese "brandy", riep dat hij de laatste twintig meter tot het "gangwayplatformpje" wel kon springen.
Gelukkig kon Bob hem nog in zijn kuif grijpen,want in zijn in Hsingkang aangeschafte Chinese winterjas,gemaakt uit een soort moltondeken, met haakse mouwen, had hij in het ijskoude water geen schijn van kans gehad.
Over frustratie gesproken!
Toch was onze gezagvoerder blijkbaar vast van plan om rond het schip te zwemmen, in Singapore zag hij zijn kans schoon.
Vooral door het lange verblijf in West-Afrika, was het schip sterk aangegroeid en niet meer vooruit te branden.
Ahmad, van het Singapore kantoor, kende een bedrijf wat: "onderwaterborstelen" propageerde en uitvoerde, toen een nieuw fenomeen.
In overleg met de technische dienst werd besloten, als test, een dergelijke modderwateroperatie uit te laten voeren, met het verzoek aan de gezagvoerder te rapporteren over het resultaat.
Nu was onze sportieve gezagvoerder van mening dat je alleen kunt rapporteren als je iets met eigen ogen hebt gezien.
Wij allen gaven hem daarin gelijk.
De verbouwereerde Singaporechinees en hoofd van de "duikploeg", die de rekening ter ondertekening, kwam presenteren kon dan ook niet anders dan ons gezag een paar persluchtflessen omhangen en hem voorzien van duikbril en zwemvliezen.
Even later, na een korte instructie, verdween het gezag met de "duikmeester" onder water.
Een half uurtje nadien waren ze weer terug.
De kapitein opgetogen over deze nieuwe ervaring, de Chinees nog steeds hoofdschuddend.
Dit had hij blijkbaar nog niet eerder meegemaakt!
De watertemperatuur zal ongetwijfeld aangenamer geweest zijn dan in Shanghai!.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Harry G. Hogeboom
+100 Berichten geplaatst
+100 Berichten geplaatst


Geregistreerd op: 22-7-2004
Berichten: 181
Woonplaats: Canada

BerichtGeplaatst: Di Okt 12, 2004 11:55 pm    Onderwerp: Rooie Boekje van Mao!!  Reageer met quote
Shocked
Hallo Kombuis-Dirk,

Ik heb natuurlijk geen enkele hoop om gelijksoortige flitsende verhalen als Dirk te vertellen, hij brengt allerlei herinneringen boven water, zo OOK het varen met de Chinezen, sommige bijzonder positief (Singapore crew!) andere ook bijzonder negatief, Red China crew via Hong Kong.
Zon ploegje "Rooie Boekjes lezers" heb ik ook eens meegemaakt en als ik er op terugkijk is het natuurlijk TE GEK VOOR WOORDEN, dat je met zo'n bemanning naar zee gaat, maar we deden het. Na eerst eens met behulp van 4e wtk. Piet R. die ZO fors en zwaar was geschapen dat ieder weldenkend mens of dier zich wel drie maal bedacht om teveel tegen Piet te ouwehoeren; "The fear of God" bij een paar van die knakkers te hebben bijgebracht !! Piet sloeg dus ook af en toe een stellingplankie aan barrels op het vuilnisvat in de werkplaats, MET Z'N BLOTE KLAUWTJES!! Die hij dan dus even liet wapperen!! Onze Piet had vroeger wat aan karate gedaan en hij kon er bij gillen als een Chinees speenvarken, heb nog leuke herinneringen aan die scene's.We zetten dat in scene als om 7.30 uur een partijtje van die vogels in de werkplaats stonden om even wat werk in te delen. (Piet ging er even schrap voor zitten en trok een M 36 Chrome Vanadium ringsleutel die op een vastgerotte moer zat KATS af! DUS Piet was ECHT sterk!)

Maar d'r was geen redden an met dit zooitje Rooie Boekjes lezers en na wat episodes van op onverklaarbare wijze dicht gedraaide cylinder koelwater afsluiters, zware-olie-stoom-verwarmingsafsluiters die met de regelmaat van de klok OF te hoog OF te laag werden gedraaid werd het ons duidelijk dat we van deze knakkers af moesten EN RAP. We zijn Colombo op Ceylon (toen heette dat nog zo!!) binnen gelopen en hebben het halve zooitje d'r door de haven politie af laten halen. D'r was daar ook net een of andere revolutie aan de gang, dus plotseling knapte het zooitje ongeregeld aardig op. Het was ook in die dagen dat er op onverklaarbare wijze een lengte hoekstaal tussen de koelers door als een hooivork naast me op de plaat pletterde, NET FF te dicht bij voor het leuke, as je begrijpt wat ik bedoel.
Zoals Leen zegt, "De Herrie in de Mk voorkwam dat onze Lieve Heer me kon horen" dus laten we het daar maar op laten. Een Chinees een paar dekkies hoger brabbelde "Solly Second" en daaaar deden we het dan weer mee! Ik heb eens zo'n mannetje bij z'n flikker gepakt en in goed ouderwets Hollands verteld dat IK Mao was op deze boot en dat ie met dat Rooie Boekje z'n reet af kon vege'n en hem met Boekie en al over de muur zou pleuren, maar ik heb later begrepen dat dit Phychologisch onverantwoord was!
Maaaar we kregen tanker-toeslag toen in die dagen!!! EN ook kregen we tankeritus toendertijd, al of niet van die Chinese knakkers met hun rooie boekjes!
_________________
mvg hh
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Do Okt 14, 2004 3:43 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
In alle verhalen van Dirk zijn de meeste namen van de betrokken personen verzonnen en soms de namen van de schepen verwisseld, verder is het natuurlijk allemaal waar gebeurd.


Pege

Mijn volgende schip was de "Straat Lombok", een zusje van de "Cook", varend tussen Zuid-Afrika, Oost-Afrika en de Perzische- of Arabischegolf, ook wel "Pege".
Voor velen een strafboot vanwege het vaargebied, maar voor mij persoonlijk weer een gebied rijker, omdat ik, voor wat het Pege gedeelte betrof, de weg nog niet kende.
Aan boord was het, net als op de "Cook", hard werken geblazen.
Onder elkaar was het een redelijk vrijgevochten stelletje.
Voor het eerst varen met een Zuid-Afrikaanse Bantu-bemanning.
Daarnaast maakte ik er kennis met een aantal mensen, die mogelijk als een soort van straf op deze lijn waren geplaatst.
Allereerst, de gezagvoerder, een kundig zeeman die samen met de agenten onderweg zijn route door de "Golf" zelf uitstippelde.
Hierdoor boekte hij overal wat tijdwinst en versierde het zo om per reis een paar dagen extra in Durban te liggen.
Dit alles omdat hij zijn bijnaam "Snikkel-Erik" en het bijbehorende "Sexgerichtdenken" altijd wilde waarmaken.
Bij alles wat hij ondernam, betrok hij in eerste instantie "De" gedachte die zijn leven beheerste.
Leeftijd maakte hem niet uit, zelfs de passagieresse van tegen de zestig op het traject Durban-Kaapstad moest er aan geloven.
Onderdeel van zijn plan de campagne was zwemmen in de houten, met zeildoek bekleedde bak, door sommigen chauvinistisch ook wel zwembad genoemd.
Maar zwemmen in de winter op de Zuid-Afrikaanse kust, met water van zestien graden, gooit een "deeltje" van je plan in duigen.
Dus verwarming moest er komen!.
Voor vertrek Durban had hij het me al gevraagd.
Nu stond deze "bak" pal naast de vluchtkoker van de dieptankpompkamer, dus met een uurtje hadden we een stoomslang als spiraal, via de uitlaatslurf van het zeildoek, in zijn "jacuzzi" hangen.
Alleen moet je dan wel regelmatig de watertemperatuur in de gaten houden.
Dit nu, had ik wegens drukke werkzaamheden vergeten.
Toen onze Erik dan ook, na vreselijk te hebben opgeschept tegen zijn aanstaande geliefde, zijn voet in de bak stak en zich daarbij lelijk verbrandde, was er even paniek.
Hij heeft het mij nooit vergeven.
Bij vertrek Mauritius was Erik niet op tijd aan boord.
We lagen al een paar uur ten anker buiten de haven, maar verder durfde onze handenwringende, sokkenbreiende, 1e stm "Sjaan", zonder gezagvoerder niet te varen.
In de snel vallende duisternis verscheen er plots een bootje in de lichtbundel van de gangwayverlichting, op het voordek stond Erik, in kennelijke staat te zwaaien met een b.h.
Nee het "Sex-gericht denken" kon hem niet ontzegd worden!
"Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten", luidt een oud Nederlands spreekwoord.
Derhalve was Erik zeer zuinig op zijn dochters.
Een aantal van de jongeren had al eens met een schuin oog naar deze mooie meiden gekeken...,maar in Durban iemand van het schip bij hem thuis uitnodigen...,dat...was er niet bij!.
Op een dag liet Erik aan de bar, uit zijn mond vallen dat de pomp van zijn zwembad kapot was.
Dit had een drietal "jonge ondernemers" zich in de oren geknoopt.
Binnenliggend te Durban, belden zij onder het pseudoniem, "pompenbedrijf Zu-mo-lo", naar de achternamen van het trio, Erik thuis op met de boodschap; "wij komen de zwembadpomp repareren!".
Ik denk dat Erik meteen nattigheid heeft gevoeld, want toen zij een uurtje later, verkleed als arabier en voorzien van een grote tas gereedschap bij hem aanbelden, hoorden zij hem op de achtergrond roepen; "dat vullis komt er niet in hoor....,moeders!"
Het werd die avond toch gezellig nadat de pomp was gerepareerd.
De terugweg was lastiger, dan de heenweg. De heenwegtaxi had Arabieren blijkbaar als blanken gerangschikt, maar de tweede voor de terugreis dacht daar anders over.
Vooral toen het drietal, vol met Erik zijn bier begon te kraaien: "Arabier no good, Heineken bier goed!", hetgeen de chauffeur in dit tweetalige land goed verstond en begreep, was hij er met zijn taxi als een speer vandoor gegaan.
Gelukkig stond Erik nog te zwaaien in de deuropening, zodat hij ze terug heeft gebracht naar het schip, mopperend dat het tijd werd dat taxichauffeurs een handleiding kregen uitgereikt, wie nu eigenlijk wel zwart en wie nu blank was!.

Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Do Okt 14, 2004 8:55 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Lombok

De volgende vreemde eend in de bijt van de "Lombok" was wel een erg bijzonder exemplaar; een van de drie 5e wtk"s.
Willem was zijn naam, hij deed zijn werk goed, klom overal op en onder en zag er derhalve, als hij uit de machinekamer bovenkwam altijd uit als een beest.
Wij verdachten hem er echter van, dat hij een hekel had aan water en zich niet elke dag waste.
Even kop en voorpoten onder de kraan, dan zijn uniform aan en vlug aan de bar, dat was het wel voor hem.
De plaats waar hij zat aan tafel was te herkennen aan een zwarte halve cirkel op het witte tafelkleed.
Wat daar ook van gezegd werd, Willem beterde zijn leven niet.
Boven de deur van zijn hut was een ruw stuk stuwhout gespijkerd,
Waarop te lezen stond; "Wat Willem niet maken kan, breng dat maar bij de lorreman", dit bord en de onbeschrijfelijke bende in zijn hut, die werd gekenmerkt door een midden in de hut als decoratie aan touwen, cardanisch opgehangen trompet werden hem uiteindelijk noodlottig.
Tijdens een van zijn zaterdagse rondes vond Erik het ook wat te gortig worden en zegde Willem een overplaatsing aan richting hoofdkantoor Hongkong.....,daar had Willem wel oren naar!.
Later vernamen we echter dat hij Hongkong niet had gehaald, omdat hij op zijn volgende schip ook tijdens een zaterdagse inspectieronde apart werd genomen.
De gezagvoerder daar trof zijn machinekamerschoenen, gekoeld in zijn koelkastje aan en maakte daar een minder vleiende opmerking over.
Toen Willem antwoordde dat hij zelf mocht weten wat hij wel of niet koud wilde zetten, kon hij meteen vertrekken en vloog uit Singapore weer terug naar Drente.
Johan onze tweede was de volgende vreemde vogel, maar die had er al heel wat jaren opzitten, dus daar is over het algemeen wat meer begrip voor.
Johan was vrijgezel en kwam met twee koffers aan boord.
De koffers zette hij op de bank in zijn hut, met de deksels open.
Wat hij nodig had haalde hij er uit en wat terugkwam, de schone was bijvoorbeeld, ging er meteen weer terug in.
Na zes maanden deed hij de deksels dicht en ging naar huis.
Het verhaal ging, dat hij thuis bij zijn moeder ook zo'n bank in zijn kamer had staan waar hij zijn koffers op kwijt kon.
Je zult maar een hekel hebben aan koffers pakken!.
Het vierde type hebben we al even aangeroerd, dat was onze sokken breiende 1e stm.
Hij ging uit Durban met verlof en de agent, die hem dat heugelijke nieuws kwam mededelen, beter bekend staand als "Crying Jack", zei uit de grond van zijn hart;"stuurman ,ik ben blij dat u met verlof gaat"..!;
"ik ook"! Zei Sjaan.
Al met al een ideaal schip om je vrouw, voor de eerste keer te laten meevaren (zeker met snikkel-Erik in de buurt!)
Wilco ,die intussen ook getrouwd was en die we in Durban tegenkwamen met zijn vrouw aan boord van een van zijn vaste Asas-schepen, maakte de opmerking: "dat is nu typisch Dirk, wie neemt er zijn vrouw nu mee naar de pege?".
Het lag me voor in de mond om te antwoorden: "nee wat jij doet Wilco, dat is water naar de zee dragen!".
Maar ja met de dames erbij (en intussen zuinig op je horloge), moest je met Wilco altijd oppassen!
Ook de hwtk. was een grappenmaker, eveneens woonachtig te Durban.
Hij had deze reis ook vrouw en kindertjes aan boord.
De jongste was nog geen jaar en kroop op handen en voeten door de opbouw.
Daar de vloeren in de gang niet altijd zo zijn, dat je er van kunt eten, zag het kind er ‘s avonds uit, alsof het in een kolenhok had gebivakkeerd.
Waarschijnlijk had zijn vrouw er iets van gezegd, want vanaf dat moment zorgde hij er voor dat het kind in de hut bleef.
Hij had daar een typische "machinisten"-oplossing voor bedacht.
Het kind werd voorzien van een riempje rond een enkel, met daaraan een lang touw.
Telkens als het ondernemende kereltje richting de gang kroop, werd het door pa, vanachter zijn schrijfmachine, middels dit touw weer tot de orde geroepen....logisch he?.
Ook onze nieuwe tweede, Ed was op zoek naar wat logica.
In het aanvraagboek; "gebruiksartikelen", stonden een paar kreten, waarvan niemand de betekenis kende.
Zo werd er gesproken over "punkah louvres" en over "magnolica's",
-"straight" en-"angle".
Dus werden er van alledrie de onderdelen een aantal aangevraagd.
Een reis later, tijdens het uitpakken van de "stores", kwamen we er achter; "punkah's" zijn de verstelbare ,met een klep afsluitbare blaasmonden, die in oudere installaties gebruikt werden voor de ventilatie van salon en keuken.
"magnolica's" kwamen als lamphouder dan wel "straight", dan wel "angled" voor boven wasbakken en in gangen in de diverse hutten in de accommodatie.
Tijdens het opbergen van deze onderdelen kwamen we er nog een groot aantal tegen in de diverse kasten.
Waarschijnlijk waren er meer nieuwsgierige voorgangers geweest.
Jaren later werd het boek voorzien van afbeeldingen, voor de analfabeten onder ons!!.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Willem Visser
+250 Berichten geplaatst
+250 Berichten geplaatst


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 373
Woonplaats: Amsterdam

BerichtGeplaatst: Do Okt 14, 2004 8:58 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Leuk verhaal, maar kan je de naam Willem niet wijzigen.
_________________
Old sailors never died.

Gr Willem V.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Do Okt 14, 2004 9:08 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Curry

Zoals gezegd voer de "Lombok", met een Bantu bemanning en dat was aangenaam, zolang er geen drank om de hoek kwam kijken.
Ze werkten als leeuwen en lachten veel, ook om zichzelf.
Frans onze tweede stm., was ook betaalmeester voor de bemanning.
Ik vond het altijd interessant te horen met wat voor smoezen ze aankwamen om hem te overtuigen, vooral toch nog wat geld te geven terwijl ze al flink in het krijt stonden bij de firma.
De smoes van "yesterday i ran out of money, so the shopkeeper, only gave me one left-shoe; today i want to go back and buy the right-shoe", sloeg alle records.
Maar ook de bootsman die vertelde dat de laatste reis zijn vrouw zo ontzettend boos was geweest omdat hij geen souvenirs had meegebracht mocht er wezen.
Op de vraag van Frans, of hij soms een "liquid souvenir" in gedachten had, antwoordde hij overigens volmondig met: "ja baas".
Ook smokkelden ze sigaretten om dit soort problemen met Frans te omzeilen.
Toen ik de voorman van de machinekamer echter een keer voorrekende, dat hij zelf meer voor de sigaretten had betaald, dan dat hij er in "de golf" voor had ontvangen, kon hij daar hartelijk om lachen.
Zelfs Hollanders kunnen wel eens lachen, als ze te veel geld uitgeven.
Zo was daar een aantal collega's die in Durban, verkleed als Arabieren met zonnebrillen op naar de bioscoop gingen.
Wederom ,had het Zuid-Afrikaanse publiek moeite in te schatten, nu met blanken, dan wel met kleurlingen van doen te hebben.
Om die reden, bleven de bioscoopstoelen rond het gezelschap onbezet.
Telkens als ze een stoel opschoven, schoof de hele rij op, om toch maar vooral een aantal stoelen vrij te laten tussen die vreemde snoeshanen en zichzelf.
In de pauze liepen ze onder veel bekijks naar de foyer, bestelden drie cola en een zak popcorn, betaalden vervolgens met een biljet van 10 rand (toen vijftig gulden!) En zeiden tegen de verbouwereerde buffetjuffrouw; "keep the change..!".
Ook hier is in het verhalencircuit achteraf veel om gelachen.
De mededeling, dat we van lijn gingen veranderen naar de Oost-afrika/China dienst, had ook voor de bemanning consequenties.
Zij werden vervangen door Lascaren, het zeevarende volkje uit India.
Onze gezagvoerder was intussen "Ome Loek" een groot liefhebber van "heet" eten, zoals de meesten van ons, dus dat zat wel snor met deze Indiamannen.
Maar na twee maanden drie maal per dag curry wil een mens wel eens iets anders.
Zo ook Loek, ingefluisterd door een aantal medestanders.
Daar ome Loek onze kok, met zijn bus curry, absoluut niet vertrouwde, besloot hij zelf als instructeur een zaterdagse "erwtensoep"- maaltijd in elkaar te draaien.
Vrijdag begon hij reeds met het weken van de erwten, voortdurend op de voet gevolgd door onze Indiase "chief-cook".
Zo ook de zaterdagmorgen.
Tegen een uur of half twaalf stonden alle bijgerechten klaar en de soep, met kluif en worst, te pruttelen.
Loek douchte zich snel en wij allen wachtten, onder het genot van een "koele groene rakker", op het "moment supreme".
Dat werd een anti-climax want de erwtensoep smaakte verrukkelijk naar, u raadt het al, Curry!.
Wij hebben ons er maar bij neergelegd.
In Hong Kong, gelukkig net voor China, had ik mijn vaartijd voor diploma-b vol en vlogen mijn vrouw en ik naar huis.
Hongkong was toen de enige plaats waar niet moeilijk werd gedaan over te veel bagage.
Dat kwam omdat je bij het inchecken, met de punt van je schoen onder het plateau van de weegschaal kon komen en zo redelijk in de buurt van de twintig kilo kon blijven.
Twee keer, kort achter elkaar 15 kilo extra omhoog houden bezorgde me toch wel kramp, het was nl.van belang je bagage door te checken tot schiphol en dat duurde wat langer.
Wel zeer belangrijk overigens, want in Bangkok, waar altijd overgestapt moest worden omdat de KLM toen niet vloog vanuit Hongkong,
Stonden die weegschalen achter de balie en daar waren mijn benen te kort voor.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Do Okt 14, 2004 10:52 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
School

Een aangename break was voor een aantal, altijd die paar maanden weer terug naar school.
Vooral als het zoals met "B-2", een praktijkdiploma betrof.
Voor de stuurlieden was het niet anders, even weg uit het werk, wat langer in Nederland en weer veel bekenden terugzien.
De eersten van de "begingroep", begonnen nu ook nijgingen te tonen om af te haken, dit had veelal te maken met het bereiken van de 27-jarige leeftijd, het getrouwd raken en niet te vergeten de grote vraag op de arbeidsmarkt.
Voor mij ging dit nog niet op, ik was nog niet uitgevaren, bovendien had ik me ten doel gesteld de studie volledig af te maken, tot en met diploma-"C".
Maar eerst "B", het was ook opnieuw een weerzien met vertrouwde leraren, Jan v/d Water bijv, die het met "turbines" nog steeds had
over:"de wet van A.van Gadro", alsof deze man een Nederlander zou zijn geweest met de voornaam Arie, in plaats van de Italiaanse natuurkundige "Avogadro".
Ook Gay-Lussac, klonk met zijn Dordtse tongval, van:"hij ga en ik gaat!", als de wet van "Geile Zak".
Of dhr.Drukker, ook een ex-R.I.L.er, die steevast de volgende dag een ander costuum aan had, als iemand in de klas riep: "Pakkie van Hong Kee uit Hongkong aan meneer?".
Of de scheepsbouw leraar, dhr Maaskant, die een rumoerig lokaal altijd binnenkwam met de woorden: "he he he..,'t is hier geen cafe
Hoor,...was 't maar waar!" (overigens ook een oud-K.P.M.-er)
Maar de studie liep.
Je kwam, volgens sommige leraren, ook eigenlijk niet naar school om slimmer te worden, maar om te weten wat je moest weten op het examen.
Voor een van ons, een Surinaamse jongen, heel sterk aanwezig binnen de groep maakte het allemaal niet zoveel uit.
Zijn standaard kreet was; "ik ben de eerste Surinamer die zijn "C" gaat halen, dus ze kunnen het zich toch niet permitteren om mij ooit te laten zakken.
Toen al de eerste tekenen van positieve discriminatie!.
Ook dit keer slaagde hij trouwens, met voor alle vakken precies een zes, maar de rest van de klas ging er stevig tegenaan.
Mijn vaste studiemaat was Gerard, die ik al tot mijn kennissenkring mocht rekenen sinds diploma "A".
Gerard was een naar Zeeland gevluchte Hagenaar, met een zelfde studietempo als ik en toevalligerwijs ook altijd dezelfde examendagen. Dat kwam goed uit, daar zijn ouders nog in den haag woonden, niet ver van de Fruitweg en we daar altijd konden overnachten. Hagenaars hebben sindsdien, mede door hun gevoel voor humor, bij mij een warm plekje ingenomen.
Op weg naar de Fruitweg, wandelend door de Valiantlaan, aan de rand van de schildersbuurt, was er altijd dat kroegje voor het kopje koffie tegen de zenuwen.(op de terugweg dronken we iets anders!).
Een echte Haagse buurtkroeg waarlangs op die morgen in de vroege lentezon een ambulance met loeiende sirene de straat in scheurde en een paar huizen verder tot stilstand kwam.
De bazin kwam achter de tap vandaan en ging buiten kijken wat er aan de hand zou kunnen zijn.
Vervolgens de opmerking van dat oude Haagse baasje, achter zijn borrel en zijn krant vandaan, in het plat Haags: 't wocht mooij weerch vandaag, 't vrahwtsje staat buiteh!".
Dan ga je fluitend examen doen en slaag je derhalve.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Vr Okt 15, 2004 3:06 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Straat Singapore


Met het behalen van het B-diploma, in een tijd dat de R.I.L. volop aan nieuwbouw deed, ging de promotie snel.
Dat gold ook voor mij, want ik werd als broekie van 24 jaar als 2e wtk. aan boord geplaatst, van het ms "Straat Singapore".
Ook dit schip had, net als ik, zijn "roots" in Hardinxveld.
Mijn grootste zorg was: hoe houd ik op een dergelijk goed onderhouden schip voortdurend 15 mensen aan het werk?
Maar dat lukte, mede dank zij de hulp van mijn steun en toeverlaat Max, de 3e wtk en jongstejaars van mij uit Vlissingen.
Max en ik leken wel wat op elkaar, dezelfde lengte, sluik haar, grote neus met daaronder een snor.
De 2e stm. verrgistte zich de eerste dag twee maal en we besloten voortaan als broers door het leven te gaan.
Op het moment dat ik in Singapore aan boord kwam, had het schip geen hwtk deze was in het ziekenhuis beland en het wachten was op de nieuwe hwtk, "Norse Leo" genaamd.
Zoals zo vaak gingen bijnaam en bijzonderheden de man in kwestie al als een mare vooruit, zo ook dit keer.
Van "Norse Leo" was bekend dat hij accordeon studeerde en inderdaad werd er, voor de mens uit al een houten kist in de gang voor zijn hut waargenomen met een intrigerende buitenmodel vormgeving.
Leo zelf kwam tegen het einde van de middag luid kankerend, (hij bleek zeer tegen zijn zin te zijn overgeplaatst) met een flesje "Dimple" onder zijn arm aan boord.
Na het eten vroeg Leo mij of ik die avond, ter kennismaking even een borreltje bij hem wilde komen drinken.
Ik nam de uitnodiging aan en vroeg hem of het goed was, dat mijn broer ook meekwam.
"Je broer?" vroeg hij,"is die ook aan boord dan?".
Ik beaamde dit en hij ging akkoord met Max zijn aanwezigheid.
Tegen achten klopten we op Leo zijn deur en kregen de eerste "groene rakker".
Leo nam een schot uit zijn flesje "Dimple".
"Ja dit heeft zo'n klojo van een hofjood nooit in zijn 'store' natuurlijk, alleen maar die zure 'Johnny Walker' en dan nog niet eens de 'Black Label'!!" begon hij zachtjes kankerend.
Max haakte er meteen op in en vroeg ongegeneerd: "Meneer is het waar, dat ze u bij deze maatschappij, 'Norse Leo' noemen?".
Leo was licht overdonderd door zoveel directheid en antwoordde: "Ik geloof het wel, maar soms noemen ze me ook wel 'Ome Leo”.
Max zei, al proostend: "Laten we dan maar hopen,dat het hier.....'Ome Leo' wordt!".
De avond "kabbelde" voort, maar de intrigerende kist bleef gesloten in de gang staan.
Max en ik waren er intussen al lang achter, dat het "Norse" in Leo zijn bijnaam best meeviel en meer berustte op een "act" van Leo, ingegeven door een cynisch gevoel voor humor.
Zo vroeg hij steevast hoe het ging met dat "stuk sjacherijn" wat op het brugdek woonde, "was daar nog een beetje mee te werken?".
Op zeker moment, na de vijfde "groene rakker", kon Max zijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en vroeg: "Ome Leo, wat zit er toch in die kist in de gang?".
Dit noemt men vragen naar de bekende weg en men hoopt dat de vraag niet retorisch behandeld wordt.
"Daar zit mijn accordeon in!" zei Leo met gepaste trots.
Na wel een minuut aandringen, ging de kist open, middels gereedschap wat Max volgens mij al tevoren, speciaal voor dit doel om de hoek van de deur had klaargelegd.
Uit de kist kwam een prachtige rode "Scandelli" met wel tachtig bassen.
Uiteraard moest er ook gespeeld worden en Leo toverde achtereenvolgens een aantal Hollandse meezingers, waaronder; "Op de sluizen van IJmuiden" uit de trekkast.
Max was zwaar onder de indruk, "ik speel zelf piano, maar dit instrument zou ik ook wel willen kunnen bespelen" zei hij.
"Als je piano kunt spelen, dan kun je ook accordeon spelen",antwoordde Leo;: "het is tenslotte hetzelfde klavier".
"Dat is wel zo", zei Max, "maar dat tegelijkertijd aan die balg trekken en duwen erbij, dat maakt het zo anders!".
Daar werd even over nagedacht en een van de andere, op de muziek afgekomen, aanwezigen had een helder idee.
Even later lag Leo op zijn rug op bed met de trekkast bovenop zich, hij bediende de balg en de bassen, terwijl Max "double mains" speelde op het nu horizontale accordeonklavier.
Wat een inventiviteit toch hé!.



Laatst aangepast door Jos Komen op Vr Okt 15, 2004 7:57 pm, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Vr Okt 15, 2004 7:56 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Norse Leo

Mijn voorganger bleek ook moeite te hebben gehad om de mensen voortdurend zinnig aan het werk te houden.
Het was o.a.de gewoonte om wekelijks de railingen van bordes en trap aan de vooringang van de machinekamer te schuren.
De trap werd in tegenstelling tot andere trappen nooit gebruikt en het geheel roestte daarom snel.
Dit vond ik wat ver gezocht en overlegde met "Ah-Tau", of het niet beter was de leuningen daar ter plekke zwart te schilderen.
Hij was het er mee eens en zo geschiedde.
Niets vermoedend liep ik die morgen beneden de 8-12 tot er plotseling een woedende, luid kankerende "Norse Leo" voor me stond, zijn handen helemaal onder de zwarte verf.
Voor het eerst in jaren iemand die de voortrap gebruikte!.
Maar als je Leo echt in de gordijnen wilde zien gaan, dan moest je bij hem in de buurt zijn als "De Brug" voor de volgende dag het "Gissen" buitenboord aankondigde.
Eerst misschien wat uitleg over het, ook op mij "komisch" overkomende "Gissen".
De voorbereidselen werden meestal gedaan door de jongste stuurman (ll.of 4e) nl: het oranje schilderen van een aantal dozen met lege, "groene rakkers", liefst fabrikaat Heineken.
Een beetje handige leerling zorgde altijd voor een stuk voorraad, want er was soms lastig aan te komen met al die "Dimple" drinkers aan boord!.
Daarna werden op drie strategische plaatsen, dwars op de huid een drietal bezemstelen aan de railing vastgeknoopt, te weten; een op de bak, een op de brugvleugel en een op het "poopdeck".
De volgende morgen, bij redelijk kalme zee was het dan zo ver.
Bij iedere bezemsteel stond een stuurman, in de zelfde rangorde als bij "voor en achter" (manoeuvreren).
De jongste stuurman mocht nu vanaf het uiterste puntje op het voorschip (het wimpelbordesje) zijn eigenhandig geschilderde "oranje rakkers" met sierlijke doch krachtige boog aan de goede zijde ("lij", waar de bezemstelen zaten!) in het water werpen. Tijdens het passeren van de betreffende fles werd deze bij iedere bezemsteel per "walkie talkie" doorgepraaid (volgens Leo het enige moderne aan deze, uit de gouden eeuw daterende meting).
Daar men de onderlinge afstand van de bezemstelen kende, deduceerde men aldus de gemiddelde snelheid van schip ten opzichte van het water.
"Ze schieten tegenwoordig raketten naar de maan! Maar Hier...!!", begon Leo altijd steevast zijn tirade bij het vernemen van de onheilstijding: "We gaan gissen buitenboord!".
Ongetwijfeld zal ook een stukje eigenbelang ten grondslag hebben gelegen aan zijn aversie tegen het "Gissen".
Van ons in de machinekamer werd namelijk tegelijkertijd verwacht dat we vermogensdiagrammen maakten van ons hoofdmachien met de bijbehorende "diagrammenstaat".
Daarna zat er voor Leo nogal wat werk aan het uitrekenen van deze diagrammen met behulp van zijn planimeter.
Meestal trachtte hij daar een leerling voor te strikken, maar desondanks bleef het volgens Leo een antiek geheel.
Deze reis spande overigens de kroon, want de uitkomsten waren niet naar de zin van de gezagvoerder, dus deden we het de volgende dag nog een keer.
Wat Leo toen allemaal zei is niet voor herhaling vatbaar, maar "dat stuk sjacherijn" op het brugdek kwam er een aantal malen prominent in voor. (deed die het om Leo te zieken?).
Achteraf hoorden we van Max dat er de reis voor ons problemen waren gerezen rond een vitaal onderdeel van de stuurinrichting,
De "Telemotor".
Max wist te vertellen dat door olielekkages in de manchetten van de "gever" op de brug de installatie zijn druk niet hield, wat een onrustig stuurbeeld gaf en derhalve extra brandstof kostte.
Mijn voorganger had binnenliggend, zonder alles te slopen, kans gezien een tweetal afdichtingmanchetten te vernieuwen.
Daarna was het een stuk verbeterd.
Vervolgens daalde "Het Zwarte Koor" echter weer in de achting van ons gezag, doordat de "Baas" (Leo zijn voorganger!) de opmerking maakte dat ze op de oversteek naar Singapore het roer maar moesten vastzetten, zodat dan op zee de andere manchetten ook konden worden vernieuwd.
Het gezag had verbouwereerd over zoveel onbegrip vijf minuten lang op zijn tong staan te bijten, met de brandende vraag op de lippen: "Meneer hoe lang vaart u al?".
Dus dit traject: twee keer "Gissen buitenboord".
Navigeren is Anticiperen en Controleren Mijne Heren!!!.

Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Vr Okt 15, 2004 8:21 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Een beetje verwarrend, maar dit is mijn reactie.
All the best
Jos

Ik heb uiteraard toen ik dit verhaal bewerkte regelmatig in een deuk gelegen, want dat gissen buitenboord was inderdaad een lachertje.
Dit gissen buitenboord moest je doen als "Selected Ship".
Dat betekende stroomjournaal bijhouden, een paar keer per dag een meteorapport naar het KNMI sturen, ook de sparks zat te balen als een stekker als hij op een selected Ship zat.
De luchtvochtigheid bepalen, stond je met een hydrometer of is het het hygrometer? met een nat kousje op de vleugel te zwaaien.
De zeewatertemparatuur werd gemeten van de watertemparatuur die je met een zeildoeken puts uit de zon aan dek piekelde. Die zeildoekse puts moest je eerst een aantal keren heen en weer door het water halen om de juiste temperatuur te krijgen.
Maar op een tanker met ballast in slecht weer was de puts al bijna leeg als die aan dek kwam.
Aan het einde van de wacht wisselde je gegevens uit met de vetput o.a. de zeewatertemperatuur. Ik heb het nog nooit meegemaakt dat die overeenkwam met de temperatuur uit de puts, het verschilde regelmatig meer dan 5 graden....
Bij het gissen buitenboord gebruikten wij zelfs geen walkie talkies, maar naast de biergooiende leerling stond ook nog iemand die met een vlag zwaaide als het blikje de bezemsteel passeerde en bij de achterste bezemsteel stond ook iemand met een vlag, vergelijkbaar met de finish van een Formule 1 race.
En op de brug stond iemand met een stopwatch.
Maar ik begin Norse Leo steeds aardiger te vinden en ben zelf ook benieuwd naar het volgende verhaal.
All the best
Jos
_________________
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.

Laatst aangepast door Jos Komen op Za Okt 16, 2004 12:04 am, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Vr Okt 15, 2004 10:16 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
1948-vietnam

De "Begin zeventiger-jaren" kenmerkten zich vooral door de steeds heviger wordende Vietnamoorlog en het ook steeds toenemende aantal anti-Vietnamdemonstraties.
Voornamelijk door jongeren, o.a.in hippiegroeperingen over de gehele wereld ,maar vooral in de USA, omdat het tenslotte hun leeftijdsgenoten waren die de oorlog moesten uitvechten. (ik heb jaren later, ontroerd tijdens een bezoek aan het "Vietnam-Memorial" in Washington, het geboortejaar 1948 vaak geraakt.)
In de redelijk rechts georiënteerde scheepsgemeenschappen van het toch ouderwetse, antieke scheepsbedrijf met zijn strikte hiërarchie zowel aan boord als aan de wal trof je weinig hippies aan, noch andere wereldverbeteraars.
Onze 3e stm., op de "Singapore", was een van de eersten, samen met zijn Australische echtgenote die deze reis ook meevoer.
Zij hadden een uitgesproken mening over het wereldgebeuren en droegen die mening ook uit, zoals het echte idealisten betaamd.
De meeste zeevarenden zijn van het politiek "bewusteloze" type.
Dat is maar beter ook, want discussiëren over politiek en geloof verpest in een kleine gemeenschap over het algemeen de sfeer. Derhalve was het Semiaussie" echtpaar niet populair, hoewel zij het goed bedoelden.
In Surabaya waren zij van de wal teruggekomen met een vondeling. Een jong katje wat nauwelijks de ogen open had. Liefderijk werd het beestje door het echtpaar vertroeteld en verzorgd, geheel in het kader van; "Lief zijn voor elkaar".
's nachts bivakkeerde het beestje in een "hok met een ren", wat ooit aan "Sam", de overboord gevallen scheepsaap had toebehoord.
Het nachthokje werd iedere morgen door het echtpaar grondig schoongemaakt, in een poging het beestje zo snel mogelijk zindelijk te krijgen.
In Brisbane ging de vaste "stapploeg" de wal op en kwam in aanraking met een aantal Amerikaanse "GI’s" leeftijdsgenoten, die even weg uit de hel van Vietnam, in Queensland een periode van R.& R. was gegund.
De avond werd niet gezellig mede door de verhalen van deze gasten en het feit dat wij ons realiseerden, dat als je wieg in de: "States" had gestaan, je nu ook in "-Nam" had kunnen zitten.
"Die klote hippies, dat langharig werkschuw tuig, die waarderen het nog niet eens ook", kankerde onze 4e wtk op de terugweg naar het schip.
Bij thuiskomst ging iedereen meteen slapen, tenminste dat veronderstelde ik.
De volgende morgen werd ik uit bed geklopt door een bloeddorstige
3e stm. die ons, als groep beschuldigde van dierenmishandeling.
Ik begreep eerst dat het poesje een keurige "grote boodschap" had gedaan, buiten het nachthokje in het rennetje.
Maar toen ik met hem meeliep en de "grote boodschap" aanschouwde,
vele malen groter dan het poesje zelf, begreep ik dat er hier iets stonk. De dader hebben we niet kunnen achterhalen.
Ik dacht echter wel meteen aan een verhaal wat de vorige avond was verteld en waarin de aan boord meevarende peuter en zoontje van een hwtk, het slachtoffer van eenzelfde grap was geweest.
Die "boodschap" werd echter door de moeder van het jong, nadat ze hem van het potje had getild, begroet met: "wat een grote jongen!". (letterlijk denk ik!).
Max en ik vonden dat dit voorval eigenlijk niet door de beugel kon, omdat het in negatieve zin reflecteerde op onze machinekamerploeg.
Nu had onze 3e stm in Melbourne in de buurt van "Hollandroad" pas een oud huisje met een tuin gekocht.
We besloten voor in die tuin, geheel volgens de hippiegedachte, een "sculptuur" te gaan maken.
Als je al het schroot in een machinekamer bij elkaar zoekt, dan vind je gauw een "ton" oud ijzer.
Dit werd aan elkaar gelast en het eindresultaat stelde met wat fantasie een soort vogel voor, die we als een echte "Piet Peer", (geen Karel Appel!) met alle in de machinekamer voorkomende kleuren verf besmeurden.
Het eindresultaat mocht er zijn en werd in Melbourne via machinekamer kraan en vervolgens laadbomen op een klein vrachtwagentje van het agentschap geladen. (nog bedankt, Don Elliot!).
"Norse Leo" vond het niks, "echt wtk.-werk, lood-en-lood-zwaar!!" was zijn commentaar.
Zijn schoonvader, die ook machinist was geweest had eens voor een ander muzikaal lid van zijn familie, Leo's dochter, een muziekstandaard gelast.
"Op zeker moment", zo vertelde Leo, "hoorden mijn vrouw en ik boven een grote klap en daarna gegil".
"Het van gaspijp vervaardigde monster was omgevallen en mijn dochter lag eronder", "niet te tillen!!" zo besloot hij.
Maar de derde stuurman was verrukt over het resultaat toen ons werkstuk eenmaal in zijn voortuin stond.
Max en ik hadden het gevoel dat we onze machinekamer-ereschuld, ten aanzien van zijn echtgenote, geheel in stijl hadden ingelost.
Bovendien waren we toch al van plan geweest al die "ouwe troep" eens op te ruimen.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Vr Okt 15, 2004 11:16 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Een beetje verwarrend, maar dit is mijn reactie.
All the best
Jos

Ik ben zelf zoals bekend een kattenliefhebber.
Heb vroeger altijd een of meer katten gehad en vind het ook een beetje vreemd dat de scheepsaap Sam in een kooitje zat.
Op de Bilinga had ik een kat aan boord en in Kaapstad was dat beest vlak voor vertrek natuurlijk in geen velden of wegen te bekennen.
Achter ons lag een Chinees schip en een dokwerker antwoordde op de vraag of hij een grijs gestreepte kat gezien had: waarschijnlijk op die Chinees en adviseerde mij om in de kombuis te gaan kijken.
Een beetje in paniek geloofde ik hem ook nog en ben toen op dat schip naar de kombuis gerend.
Maar daar stonden ze een heerlijk geurende maaltijd klaar te maken en ze hadden geen kat gezien.
Toen ik terug aan boord kwam werd ik door die grijze slettebak hartelijk verwelkomd.

All the best
Jos
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 16, 2004 8:55 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Hoofdstuk 53 van Dirk van Lopik

Nieuw Holland

De "Nieuw Holland" was de opvolger van de "Tjiwangi" op de passagiersdienst, van het land wat oorspronkelijk dezelfde naam had gedragen en nu Australië heet, naar de far-east.
Er was ooit een voorganger geweest met dezelfde naam, gesloopt voor mijn tijd en zuster van de "Nieuw Zeeland", die ten onder was gegaan in de tweede wereldoorlog.
Deze "Nieuw Holland" was van 1958, ongeveer de tijd dat de vorige gesloopt werd en haar oorspronkelijke naam in VNS-dienst luidde: "Randfontein".
Onder die naam en varend op Zuid-Afrika voor diezelfde VNS, was ik haar een aantal malen tegengekomen.
Ik werd in Hongkong aan boord geplaatst voor weer een reis als derde wtk. en de sfeer beviel me vanaf het begin.
Ik loste een oude bekende af, "Brabantse Peer", van de keuring!
Ook de 2e wtk was een oude bekende, Bill van de "Lombok" eveneens een Brabander.
We begonnen deze hernieuwde kennismaking met een lekker biertje op de vrijdagmiddag.
Het schip had nog een "druk op de bel" systeem, wat op vrachtschepen al lang was vervangen door een bar en koelkastjes.
Regelmatig verscheen dan ook de oude bediende "opa" met een vers blad gekoelde "groene rakkers".
Voortdurend druppelden er ook mensen de hut van Bill binnen, waaronder nog meer bekenden, zoals de scheepsarts ex "Boissevain" en een tweede stuurman van de "Singapore".
Uiteindelijk bleven we tegen negenen weer met zijn drieën over.
Peer had ontslag genomen en een walbaan geaccepteerd, dus dat moest eigenlijk worden gevierd.
Nu is de wal opgaan in Hongkong, met het perfecte "wallah wallah"systeem, altijd al eenvoudig geweest, maar langszij de "Oceanterminal" voor passagiersschepen is het nog gemakkelijker.
Na eerst iets gegeten te hebben in "Jack's Steakhouse" belandden we na wat omzwervingen in de kroeg: "Bottoms-Up", ooit in een paar scènes te zien geweest in een "James Bond" film.
Achter ons aan een van de ronde barretjes zaten, zo te horen nog wat Nederlanders, ze spraken zeer bekakt over "Philips".
Maar..dan ook nergens anders over!.
Nu is een beetje "wijgevoel" goed voor het bedrijf en derhalve ook voor de werknemer, maar dit begon op een stapavond terwijl men tracht te genieten van een goed glas bier in aangenaam gezelschap vervelende vormen aan te nemen.
Peer was het als eerste beu.
Hij draaide zich om en vroeg: "zijn jullie ook Hollanders?".
Het antwoord luidde bevestigend "wat doen jullie hier?" ging hij, in alle onschuld naar de bekende weg vragend, verder.
"Wij werken voor 'de !'Philips", zei de bekakte "expat". ..."Philips?";..."Philips?", herhaalde onze Brabander een paar maal en krabde zich daarbij nadenkend op de kruin.
Plotseling toverde hij een lach "van oor tot oor" te voorschijn en sprak: "aha ik wit et al...,Philips!, doar het ons moeder een lamp van!".
Hier werden de heren stil van.
Wij hebben ze genoegzaam ons pilsje verder drinkend, maar niet verteld dat de toekomstige werkgever van onze Peer, "een bekende gloeilampen fabriek uit het zuiden des lands" was, je weet maar nooit!?.
Later op de avond werd ons gezelschap nog versterkt met de 2e. Marconist, een jongeman, die aan het begin van zijn carrière stond en letterlijk zijn ogen uitkeek naar de "topless"dames achter de halfronde barretjes.
Dat was Peer blijkbaar ook opgevallen, "jij bent een heel bijzondere 'sparks', weet je dat wel?" begon Peer.
"Hoezo?" vroeg het jong.
"In al die jaren ben jij de eerste marconist die ik meemaak die geen bril draagt!", ging Peer verder.
"Ja maar, ik heb ketaklenze" antwoordde de kleine Limburger.
"Modern times, ik ben blij dat ik dat straks bij Philips allemaal uit de eerste hand mag meemaken dan is varen toch maar een antiek bedrijf!" eindigde Peer de avond.

Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 16, 2004 10:27 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Purser

Een zeer belangrijk personage aan boord van passagiersschepen is de purser.
Vraagbaak voor passagiers, entertainer en klantvriendelijke hotelmanager, zo kun je hem het beste omschrijven.
Daarnaast is er voor hem ook nog de lastige taak om zichzelf in te passen in het scheepsleven.
Sommige pursers hadden van dat laatste weinig kaas gegeten, of deden er geen moeite voor.
Zij hoorden er derhalve niet altijd echt bij en werden door de rest dan vaak gezien als het hoofd van de "stoffer-en-blikkers".
Zoniet onze purser Roelof, telg uit een oud pursersgeslacht en RasHagenaar (alweer een!).
Een gezellig mens die zeker op avonden dat er geen passagiersdruk op hem rustte goed mee kon doen.
Zo ook op de rustdag in Sydney als het schip even passagiersvrij was en wachtte op de volgende lichting.
Vrijgezellen hadden dan een meer dan matige belangstelling voor de in het purser's office aanwezige passagierslijst, waar achter iedere naam te lezen viel, of het een mr, een mrs, dan wel een miss betrof.
In het laatste geval werd dan ook het geboortejaar nog even gevraagd.(voor sommigen was mrs. ook goed en leeftijd minder belangrijk!).
Roelof speelde daar s'avonds op in en vertelde dat zijn vader als purser aan boord van de "Ophir", ooit samen met de "Plancius" de trots van de KPM, eens het tegenovergestelde had meegemaakt.






Het verhaal speelde nog in de "Indietijd".
Een aantal vrijgezelle onderwijzeressen had het plan opgevat, in hun vakantieperiode een zeereis met de KPM te gaan maken.
Om die reden kwamen zij de reis voor de hunne vast een kijkje nemen terwijl het schip binnen lag te Tandjong Priok.
Zij werden met alle egards door de vader van Roelof ontvangen bij het purser'soffice.
"Hoe de sfeer aan boord was?".
"Oh heel gezellig, allemaal nette mensen, een aantal officieren uit oude geslachten, met een dubbele naam" was zijn antwoord.
"Fantastisch!" en wie is de gezagvoerder?".
"Eveneens een aardige man, ook met een dubbele naam!".
"Wel grappig trouwens, de naam is ;-l'auro oraul- en van achter naar voor gelezen, geeft dat weer dezelfde naam, leuk he?".
Ja dat vonden de dames ook!.
"Zo zit de Nederlandse taal vol met dergelijke grapjes, ging de vader van Roelof verder, maar dat hoef ik u als onderwijzeressen natuurlijk niet uit te leggen!?".
"Bijvoorbeeld?" vroeg een der dames, nieuwsgierig geworden.
"Neem nu het woord 'cremetaartjes', een beetje door elkaar gehutseld levert dat het woord...... 'Tramkaartjes' op...
"Jaaah leuk!"..
"En als u straks de reis met ons gaat meemaken dan heeft u, om in de hutten te mogen waar we nu voorstaan, een 'hutkaartje' nodig! ...een beetje verbasterd, levert dat"..........
"Oh nee!..,Oh nee!"...,riep dezelfde dame, nu verschrikt..uit!.
"Maar dan heeft u...een kale!" besloot onze rondleider.
Die avond onder elkaar werd een groot succes.
Onze die dag aan boord geplaatste 2e stuurman ging tegen elven even plassen, op het "Schijthuisplein".
Rond twaalf uur was hij nog niet terug en zijn we gaan zoeken.
Een der zoekploegen vond hem dolend en intussen weer dorstig aan, in een passagiersgang, op zoek naar de feesthut van Roelof.
Als je nieuw aan boord bent, zo zonder passagierservaring en wat drank op, dan zit zo'n schip best ingewikkeld in elkaar!.
Volgens Roelof had bij de KPM ooit een gezagvoerder gevaren, die in zulke gevallen een andere oplossing had.
Bang om te verdwalen en iets van drank en feestgedruis te missen, deed deze kapitein, met de mooie bijnaam "Boer Bakker" zijn plas in de wasbak van de hut waar toevalligerwijs het feestje plaatsvond,.....een vroege wabapi! (zie fukuoka).
Aan het eind van de avond kwam Piet, de jongste 4e wtk er achter dat hij de sleutel van zijn hut kwijt was.
Overmoedig geworden door de drank besloot hij na een aanloop de houten deur er uit te trappen.
Er volgde veel gekraak en gegil van Piet, maar de deur gaf geen krimp.
Doordat Onno intussen Piet zijn sleutel had opgeduikeld maakten we de deur op reguliere wijze open en werd het gillende slachtoffer met man en macht in zijn bedje getild.
De volgende morgen was Piet niet in de machinekamer.
Onderzoek, in het bijzijn van de scheepsarts wees uit dat hij nog lag te kermen in zijn mandje, met een op twee plaatsen gebroken been naar later bleek.
Dat waren nog eens deuren in die tijd!.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 16, 2004 10:59 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Scheepsarts

De eerste scheepsarts die ik meemaakte was een oude, halfgepensioneerde arts, die al veertig jaar in de tropen werkte.
Zijn aantijging was altijd dat blanken in de tropen over het algemeen te steriel en "clean" leefden.
Daardoor waren zij volgens hem sneller vatbaar voor allerlei tropenkwaaltjes en ziekten
Om meer resistent te worden raadde hij, een ieder die het horen wlde aan per jaar minimaal een kilo "vuil" te eten.
Hij vervolgde dan overigens, dat we niet op 1 januari met een lepel in onze hand langs de kant van de weg moesten gaan zitten.
De arts van de "Nieuw Holland" was dezelfde als van de "Boissevain" daar had hij veel werk gehad aan de gemiddeld driehonderd Koreaanse landverhuizers die de schepen per reis vanaf Pusan naar Santos hadden meegenomen.
Veel verdriet om het vertrek met bijbehorende ellende, maar ook vreugde om geboortes van nieuwe "Oerwoudontginners".
We hebben in de machinekamer zelfs eens een soort van couveuse in elkaar geflanst, waarmee hij door o.a zuurstof in te blazen een nieuwe wereldburger in leven wist te houden.
Op de "Nieuw ]Holland" was zijn taak een geheel andere en hij had daar wel eens moeite mee.
Gedurende de reis was de medische zorg voor passagiers gratis. Maar volgens hem hoefde het "Bookingoffice" in Sydney daar niet zo uitgebreid mee te adverteren.
Het bezorgde hem handen vol werk, vooral net na vertrek Australië.
Het leek volgens hem wel of alle passagiers, echte of ingebeelde kwalen en ziektes hadden opgespaard om hem te verrassen.
Om de bokken van de schapen te scheiden, had hij een afdoende, zeer onorthodoxe methode ontwikkeld.
Voor dit doel had hij zich in Japan een zgn."pojo-stick" aangeschaft.
Het betrof hier een metalen stuk kinderspeelgoed, voorzien van voetsteunen en handvaten, met onderin een zware veer, waar men na wat oefenen en een zekere behendigheid, wel sprongen van een meter ver mee kon maken.
Onze medicus wachtte, tot de wachtkamer goed vol zat en sprong dan, gekleed in witte jas en voorzien van stethoscoop, vanuit de dienstgang met een aantal ferme sprongen op de "pojo-stick" door de wachtkamer naar de deur van de spreekkamer.
Binnen aangekomen dronk hij een kopje koffie en wierp daarna, door de ronde patrijspoort een blik in de wachtkamer.
Het hoeft geen betoog, dat het aantal potentiële patiënten dan al sterk was afgenomen.
Wie er dan nog zat, mankeerde volgens hem echt iets.
Ook op dit schip trof onze dokter het minder goed met de gezagvoerder, de juiste reden van de controverse was niet alom bekend, maar zal ongetwijfeld iets met dames van doen hebben gehad, want als provocatie dreef hij iedere middag een uur in het zwembad, gelegen op een opblaaspop, voorzien van bikini, model: "Jacky Kennedy".
Zo bleek weer eens te meer, dat scheepsbemanningindelers een zeer belangrijke taak hebben.
Over het algemeen deden deze mensen op het hoofdkantoor hun taak naar behoren en waren zij eveneens voorzien van een goed gevoel voor humor.
Hoe verklaar je anders dat de drie leerlingen op de "Nieuw- Holland" resp. Konijn, Haas en Knol heetten?.
Ook andere afdelingen hadden een goed gevoel voor humor: o.a. de Medische dienst.
Na het doorlichten, waarbij je altijd je overhemd mocht aanhouden, werd ik eens door een quasi-bezorgde, fluisterende verpleger (ook ex-zeevarend) op de hoogte gebracht van het feit dat er zich in mijn linker long een "Parker"-balpen bevond.


_________________
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.


Auteur   Bericht
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 16, 2004 11:39 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Sex-gericht-denken


Nadat voor aanvang van de reis de diverse enthousiastelingen een soort van voorselectie hadden gehouden aan de hand van de in het "PursersOffice" aanwezige passagierslijsten, begon de echte selectie pas op de avond na vertrek Sydney.
De kennismaking vond parallel plaats in zowel de "eerste klas"
(door de "hoge-druk") en "toeristenklasse" (door de "lage druk").
Daar de gemiddelde leeftijd in de eerste klas over het algemeen rond de zestig lag, was deze eerste avond op zee daar meestal rond een uur of elf afgelopen en spoedden de heren stafofficieren zich vervolgens met een sneltreinvaart naar de "toeristenklasse", waar laten we het netjes uitdrukken, zich het "huwbare spul" bevond.
Voor de "lage druk" was het dus zaak om voor elf uur het zo te organiseren, dat de meest aantrekkelijke dames niet voor al dat "goud" door de bocht zouden gaan.
Haast was dus geboden.
4e wtk.Onno Klok werd vanwege deze haast omgedoopt tot "One- O'clock" en een moeder, die over haar mooie dochter waakte als een hen over haar kuikens, vervormde zijn naam tot:"Oh-No, Onno,
Oh No!".
Zijn collega 4e wtk, Leo hield van een "direct approach".
Hij vertelde dat hij altijd en overal rechtstreeks "to the point" kwam, met de vraag; "doen we het nu meteen, of wachten we tot straks?" en kon deze vraag in zes talen stellen.
"Zelfs bij binnenkomst in een KLM-toestel vraag ik het aan de eerste de beste stewardess die ik tegenkom, ik wil zo graag lid worden van de 'five-mile-high-club!" "Maar dat kun je toch niet doen, zo maar tegen een wildvreemd vrouwtje waar je nog nooit een woord mee hebt gewisseld dan zul je toch zeker wel eens een draai rond je oren krijgen!!??, vroeg Onno.
"Ja,...maar ik neuk wel eens ook!", zei Leo.
Bij Amerikaanse dames had hij overigens zijn openingszin aangepast, en luidde :"I would like to get into your pants".
Volgens eigen zeggen had een mooi Amerikaans exemplaar wel eens adrem gereageerd met :"I allready have an asshole in my pants!".
Ook deze reis had Leo zijn ogen goed de kost gegeven.
Hij zat op zijn praatstoel en besloot zijn mooie slachtoffer aan een test te onderwerpen; "als ze na dit verhaal niet gaat gillen, zit ik vanavond op rozen" fluisterde hij tegen Onno.
"Do you like to solve riddles? zei hij vervolgens hardop tegen het blondje.
"Sometimes" knikte ze, niet echt geïnteresseerd.
"If there are nuts on the wall, how do you call that? "vroeg hij aan de copie van "Ursula Undress".
Zij bleef het antwoord schuldig.
"Mmm..., niet al te snugger,misschien maar beter ook" sprak hij tussen zijn tanden door tegen een alerte Onno en vervolgens tegen het blondje; "wallnuts, of course!".
"Now if you have nuts on your chest!" ging hij verder "how do you call them?".
Dit keer loste zij het raadseltje zonder problemen op :"Chestnuts!"
"Very good!" probeerde Onno er tussen te komen.
"Now what, if you have nuts on your chin?" ging Leo verder.
"Chin..-nuts....? sprak zij, wat ongelovig kijkend.
"No", hakte Leo er in "Then you have a cock in your mouth!".
Zij bloosde niet, wat voor Leo aanleiding was Onno een vette knipoog te geven.
Om elf uur, toen de "goudvinken" binnenstoven, was Leo met zijn "Ursula" al in geen velden of wegen meer te bekennen.
Deze reis was er blijkbaar voldoende aanbod van vrouwelijk schoon.
Rond middernacht werd er nog een dame van rond de dertig waargenomen in een doorzichtig negligé rond het zwembad fladderend, al roepend: "who is going to take me?...,who is going to take me?.
_________________
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Zo Okt 17, 2004 12:21 am    Onderwerp:  Reageer met quote
Vikingen

Na de "Nieuw Holland" was het voor mij en met mij vele anderen gedaan met de passagiersvaart van de RIL er voeren weliswaar nog een aantal vrachtschepen rond met beperkte passagiersaccommodatie, maar ook dat liep gezien de leeftijd van die schepen op zijn einde.
De moderne tijd deed zijn intrede aan het begin van de jaren zeventig, voor de RIL betekende dit eigenlijk de "N-schepen", als we de "H-'S" en "A-'S" even vergeten omdat de "N-S" de eerste schepen waren met een "onbemande" machinekamer.
Door de werf in Nederland, waar de schepen waren gebouwd vanwege de Engelstalige RIL achtergrond, wel eens foutief vertaald in:
"Unmanned" i.p.v."Unattended".
"Unmanned" hadden deze schepen niet zo lang gevaren.
Mijn eerste kennismaking met deze nieuwe manier van varen vond plaats op de "Straat Nassau".
Ik vloog samen met een oude bekende naar Singapore.
Ik kwam "Norse Leo" pas tegen vlak voor de slurf op schiphol, hij was overigens op weg naar een "F-schip".
"We moeten met zo'n klote-combi-vlucht mee", zei hij monter.
(hij bedoelde met klote overigens niet het vliegveld van Zurich!)
Ook dit keer had hij gelijk, het achterste deel van deze KLM "DC.8" naar Singapore zat vol met vracht en het voorste deel was voorzien van een dertigtal stoelen.
Voldoende voor Leo en mezelf, dacht ik nog.
Vlak voor vertrek kwamen de overige 28 passagiers luid zingend aan boord.
Het betrof de voltallige aflosbemanning van een Noorse tanker, die al een vliegtuig hadden leeggedronken tussen Oslo en Amsterdam en vervolgens vier uur op schiphol in de bar hadden rondgehangen.
De stemming zat er derhalve goed in, een aantal was nog redelijk ter been en droeg de rest naar binnen.
Leo mompelde: "Daar komt geen verstandig woord meer uit!".
Nauwelijks was het toestel van de grond of een der vikingen zag na wat mislukte pogingen kans op "het" belletje te drukken!.
Na korte tijd verscheen de enige op dit soort vluchten aanwezige Stewardess en vroeg met stralende lach aan de beller:"Yes Sir?"
De Noor antwoordde met:"Hoale Kleute Greme Yoele Fleute, Three Beer!"
Waarop onze "barbie-pop zei:"can't you say please, sir?".
Nu hebben Noren de naam nogal redelijk agressief te kunnen worden, als hen in beschonken toestand de brandstof wordt onthouden.
Het was dan ook met enige stemverheffing dat hij zijn eerder uitgesproken verzoek herhaalde!.
......"Yes, but can't you say Please?", was opnieuw haar antwoord.
Leo, wat bleekjes geworden sprong bij met: "Haal in godsnaam drie bier voordat hij hier de tent gaat verbouwen!!!".
Gelukkig begon ook zij nu langzamerhand de ernst van de situatie in te zien en bleef een paar uur heen en weer rennen met alcoholische versnaperingen.
Leo had de tegenwoordigheid van geest om nog vlug een flesje "Dimple" vast te leggen, want ergens boven het middenoosten was alle drank op "We zitten boven Mekka waarschijnlijk", zei Leo.
Langzamerhand vielen alle Vikingen in een diepe slaap, hier en daar onderbroken door wat dronkemans ongerief, wat een zware lucht in het kleine passagierscompartiment deed ontstaan.
Het moment van aankomst Singapore was ook voor onze stewardess een verademing (weinig "glamour" deze reis!) bij het van boord gaan bedankte zij Leo in het bijzonder voor zijn assistentie.
De Noren gingen onmiddellijk op zoek naar de bar van het vliegveld; "zij stikten reeds lang van de dooorst!".

Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Ma Okt 18, 2004 7:31 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Nassau


Zoals gezegd was de "Nassau" het begin van een nieuwe stijl van varen, om niet te spreken van een cruciale ommekeer.
Ondanks alle kinderziektes was het varen op deze schepen best aangenaam, want om het predikaat "onbemande machinekamer" te allen tijde waar te maken, moest er behoorlijk hard gewerkt worden en dat schept over het algemeen een goede sfeer.
Alleen het gezamenlijk na de wacht een glaasje bier drinken was voor de stuurlieden een saaie aangelegenheid geworden.
Een aantal oude ingrediënten was nog geheel of gedeeltelijk aanwezig, de bemanningsreductie had nog niet al te hard toegeslagen,
Alleen was "China", op een fitter, een elektricien (Ting-Tang-Lo) en twee civieledienstmensen na, definitief vervangen door Bantu's.
De Bantu's waren ook wat mondiger dan ik mij herinnerde van de "Lombok", deels had dat te maken met de veranderende politieke situatie in Zuid-Afrika en deels met het andere vaargebied.
De "Nassau" voer immers weer op de "herenlijn", de Asas en daar is voor de gemiddelde stapper meer te beleven dan in de Pege.
Drank was nog altijd het grootste probleem, op zee ging het nog, omdat ze daar slechts het dagelijkse rantsoen van twee geopende flesjes bier per man per dag kregen, maar....binnenliggend!!!.
De tijden dat ze voor twee extra flesjes bier met zijn allen met de kapitein in Kuwait in een bus naar het hospitaal gingen, om daar als donor voor het "Red Crescent" een liter bloed af te staan waren definitief voorbij. (deze kapitein stak overigens de bonus van 100 gulden per donor in zijn eigen zak!).
Nee ook onze Bantu was met zijn goed ontwikkelde gevoel voor humor een stuk vindingrijker en "Outspoken" geworden.
Zo was daar onze bediende Zondo, die volgens mij iedere morgen terwijl hij mijn hut op orde bracht een flinke slok uit mijn "JohnnyWalker" fles nam.
Zelf dronk ik geen whisky, maar de fles stond er voor de komende en gaande man, met name voor mijn "baas", een groot liefhebber.
Maar zelfs op dagen dat ik geen bezoek had gehad, daalde het peil in de fles en ik besloot een onderzoek in te stellen.
De whiskyfles in mijn koelkastdeur werd vervangen door eenzelfde fles van het overbekende model, echter gevuld met een stuurmachinesmeerolie "Shell tellus 11", van exact dezelfde kleur en nagenoeg gelijke viscositeit als het originele, in schotland met veel zorg gestookte vocht.
Die morgen tegen "Yam Chah" kwam ik Zondo in de gang tegen.
"Good morning Zondo!, how are you today?". "Very well sir, however your whisky has got a peculiar taste this morning!".
Zijn Engelse uitspraak en gevoel voor humor waren van een zeer hoog gehalte.
In Japan, maar vooral in Zuid-Amerika waren echter alle remmen los.
In de machinekamer konden we het nog zo organiseren dat het zwaartepunt van de werkzaamheden, vooral aan de hoofdmotor, in Buenos-Aires lag, maar voor de dekdienst was het een "crime".
Iedere dag maar weer afwachten hoeveel bemanning er beschikbaar zou komen en op welk tijdstip.
Vaak sprongen we vanuit de machinekamer bij voor het openen van ruimen en het stellen van kranen, hopende dat de bodem van de individuele Bantu-schatkist snel in zicht zou zijn.
Vaak ook werden de mannen uit medelijden omdat ze onder het Zuid-Afrikaanse apartheidsjuk gebukt gingen door diverse lokale mensen op hun kosten vol drank gegoten.
Als dank werden deze mensen dan aan het einde van de avond door onze, door de drank verblindde, Bantu's in elkaar getikt.
Dus ook zonder geld de wal opgaan betekende vaak de volgende dag
Niet aanwezig zijn.

Laatst aangepast door Jos Komen op Ma Okt 18, 2004 10:51 pm, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Ma Okt 18, 2004 8:39 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Nog eentje van Dirk.
Veel leesplezier
Jos

Kojak

Het personage dat we aan boord wel misten ten opzichte van een Chinese bemanning, was de "Tammelo" of scheepstimmerman.
Zijn deelfunctie het dagelijks peilen van ruimen en tanks was overgenomen door een Bantu "deck-storekeeper", die bij een Chinese bemanning de Maleise naam van "Kassab" had.
De kunde van de "Tammelo" werd echter sterk gemist ,als het ging om het fabriceren van kisten om aangekochte spullen naar Nederland te kunnen verschepen.
In de machinekamer werd regelmatig een niet te tillen, echt wtk-kistje in elkaar getimmerd (waar Leo ongetwijfeld commentaar op zou hebben gehad), maar wat te doen als je gezagvoerder bent?
Onze "ouwe" besloot zelf het timmergereedschap ter hand te nemen
En na vijf dagen ploeteren stond er een houten monster waar de eerste stuurman volgens eigen zeggen, alleen zijn schoonmoeder in durfde te vervoeren.
"Problemen met je schoonmoeder, stuurman?" sprak het gezag en ging verder met: "Ik kan me dat altijd zo moeilijk voorstellen, mijn schoonmoeder..is een Engel!".
"Nou.., de mijne leeft nog!", antwoordde de stuurman.
Hij had vervolgens ook de oplossing en stelde voor, in Mauritius via het agentschap een timmerman aan boord te bestellen met hout, gereedschap, de hele mikmak.
Aldus geschiedde en deze Indiase "timmertovenaar" produceerde in no-time een pronkstuk wat je zo thuis in je salon kon zetten.
Voor het "gedrocht" van onze gezagvoerder wat ongebruikt op het schoorsteendek bleef staan, vond ik net na vertrek Mauritius een andere bestemming.
Ik liep op het voorschip onze "Aspro" tegen het lijf, die me vroeg of ik geen hok had voor zijn kippen die hij, tegen de uitdrukkelijke orders van onze gezagvoerder in, had gekocht op de markt in Mauritius.
Voorlopig had hij ze losgelaten in het kabelgat, maar door vet, olie en andere daar opgeslagen materialen zagen die kippen er intussen al niet meer toonbaar uit.
Een der kippen had zich, in een verwoedde poging zichzelf schoon te maken reeds alle staartveren uitgetrokken, wat hem de bijnaam "Kojak" had bezorgd.
Spontaan bood ik hem de kist van het schoorsteendek aan, waarvan ik intussen, na een gulle geste van onze gezagvoerder eigenaar was geworden.
Onze aankomende leerling keek nogal bedenkelijk en sputterde lange tijd tegen, het was ten slotte altijd nog een beetje de kist van de kapitein en dan met dat kippenverbod!.
De zielige aanblik van "Kojak" deed hem uiteindelijk overstag gaan en met man en macht werden alle kippen gevangen en onder de trap naar de bak, in hun nieuwe onderkomen gezet.
Die zaterdag maakte onze gezagvoerder zijn laatste inspectieronde een uitgebreide, omdat hij de volgende dag moest overdragen aan zijn opvolger.
Zo kwamen wij ook met zijn vieren, in uniform, incl.pet, op de bak.
"He, heb je mijn kist hier neergezet secund?", vroeg het gezag mij.
Op dat moment dacht "Kojak" blijkbaar dat hij een haan was en gilde iets onverstaanbaars.
"En je schoonmoeder zit er ook al in...hoor ik, stuurman!".
Wat is gevoel voor humor toch een mooi iets!.
De kippen bleken overigens niet te eten, vooral "Kojak" bleek meer vlieguren te hebben dan menig KLM-toestel en dat wil heel wat zeggen voor een kip.
Onze weinig geliefde leerling wtk Karel brak er een tand op, wat meteen een oude popsong "Oh Carrol" weer actueel maakte.
De iets gewijzigde tekst, werd spontaan verzonnen tijdens dit kippen-met drank-festival;
"Oho Karel, raad eens wat ik voehoel"
"twee rotte kiezen, achter in je smoel"
"Karel there will never be another,
With a smoel like youhoe"
"ohoo Karel, klap 'm gauw weer toe".

Je moet er maar op komen!.
_________________
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Di Okt 19, 2004 2:33 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Verhaal van Dirk van Lopik

Argentina

Buenos Aires is voor mij altijd een stad geweest met een zekere allure, in goede en in slechte tijden (of luchten?).
Blijkbaar vonden onze machinekamer-bantu's dat ook, want die prefereerden de havens van Brazilië boven Buenos Aires.
Veelal terecht, omdat de prijzen er lager lagen en "BA" toch
In verhouding met Brazilië (behalve de kroegen in de "Vingte Cinque de Mayo"),meer geciviliseerd en Europees aandoet.
Voor wat betreft de prijzen was het dit keer voor ons Hollanders een buitenkansje.
President Peron en Isabellita keerden terug uit hun Spaanse ballingschap en werden democratisch herkozen.
Dit zorgde om een of andere reden voor een enorme devaluatie van
De Argentijnse peso waardoor onze dollars ineens het tienvoudige waard waren.
Dan kun je als "Jan Kaas op reis" nog eens een deur intrappen. Die week werd er dan ook veel buiten de deur gegeten.
Bekende gelegenheden als "l'Estancia" en "Las Cabanas" waren in dat opzicht reeds jarenlang favoriet bij de meeste RIL-lers.
Onze eerste stuurman die zijn laatste reis maakte, wist echter uit vroeger tijden nog een zaak, "La Cavallito Blanco".
De laatste avond gingen we er naar op zoek omdat het restaurant onder de oudere RIL-mensen bekend stond als: "De Zingende waiters" en we de stuurman een mooi afscheid wilden bezorgen.
Het scheen dat daar tijdens het verorberen van de bekende "Bife de Lomo" of de "Bife Churizo", de kelners uit volle borst bekende Argentijnse liederen zongen.
Met als sluitstuk en ode aan de betaler van het gelag, een verzoeknummer, door het voltallige kellnerkoor gezongen als aubade aan de betreffende tafel.
We hebben een tijdje gezocht en het restaurant niet gevonden. Navraag leerde dat de zaak een aantal jaren daarvoor had opgehouden te bestaan, maar dat nagenoeg het voltallig bedienend personeel was overgegaan naar een restaurant in de buurt met de veelbelovende naam "Tango Argentina".
Men bleek de gimmick als "Zingende waiters" te hebben meegenomen.
Omdat de 1e stuurman toch min of meer het feestvarken was, mocht hij aan het eind van zijn Argentijnse galgenmaal een verzoeknummer indienen.
Hij dacht even na en vroeg de verbaasde gerant:"Het scheepje onder Jezus hoede?".
"Que?",zelfs na een ingewikkelde vertaalpoging mijnerzijds was het aan het "koor" niet geheel duidelijk.
Uiteindelijk hebben zij vierstemmig en "a Capello" een prachtig lokaal lied gezongen, een waardig afscheid voor iemand met de staat van dienst van onze stuurman.
Hoe de relatie met zijn schoonmoeder zich na zijn pensionering heeft ontwikkeld is niet bekend.

Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Di Okt 19, 2004 3:21 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Weer op de Straat Lombok

Legende
(Nogmaals, de namen zijn verzonnen)

De hwtk op de Straat Lombok werd helaas ziek op de Oost-Afrikaanse kust en werd afgelost door een legendarische KPM-er.
J.C.van Marle was zijn naam en stond vanwege zijn voorletters bekend onder de bijnaam:"Jezus Christus".
Het is met veel mensen zo, je bent geliefd of niet, maar bij JC was de verdeling 50/50, er waren mensen die zijn bloed wel konden drinken en mensen die hem wel waardeerden om zijn excentriek zijn en zijn aparte gevoel voor humor.
Ik hoorde tot de laatste groep.
Zoals altijd ging de "mare" hem vooruit en deden de gekste verhalen over hem de ronde.
Onze Scheveningse gezagvoerder Spaans, ook een KPM-er, kende hem zeer goed en zei dat JCvolledig geschift was, maar dat hij hem wel mocht.
Hij verhaalde o.a van een collega van mijdie regelmatig tijdens zijn werk in de machinekamer werd opgebeld met het verzoek: "Even boven te komen!!".
Als het corpulente slachtoffer zich dan alle trappen had opgehesen, stelde j.c.hem serieus de vraag; "krijg ik nog geld van jou?".
Dat lukt bij de meeste mensen maar een keer!.
Meteen na zijn aan boord komen had JC overigens al een verschil van mening met het gezag, of liever gezegd hij had hem op de kast.
Bij de KPM was het de gewoonte geweest, dat gezagvoerder en hwtk eerste klasse vlogen.
Bij de fusie met de RIL was deze regeling uit kostenoogpunt gestopt en vloog iedereen "Eonomy"-class.
JC beweerde echter dat hij ook dit keer weer eerste klasse had gevlogen en maakte het gezag jaloers door hem het eerste klasmenu van zijn vlucht naar Nairobi te laten zien.
Leentje zou meteen gaan uitzoeken waarom ze hem wel steeds in die "vliegende achterbuurt" rond de wereld stuurden.
De truc van JC was heel eenvoudig.
Hij had zijn postuur mee, een rijzige gestalte, had een goed gesoigneerde witte haardos en sprak bekakt Haags als het hem zo uitkwam.
Zodra hij het vliegtuig binnenkwam, stelde hij aan de linker stewardess de vraag: "ik vlieg samen met dhr.Luns, is hij al aan boord?".
Negen van de tien keer ging hij dan meteen linksaf, door de lichtelijk opgewonden jongedame naar zijn comfortabele plaats gebracht, zonder dat ook maar iemand naar zijn instapkaart wenste te vragen.
Uiteraard hield hij deze truc voor zich en werkte het alleen bij de KLM
Ik moest even aan hem wennen.
De eerste dag, binnenliggend in Mombasa, kwam ik voorbij ruim 3 en daar trof ik hem aan bovenop het winchplatform, hoog boven het ruim.
Hij hield in wit uniform, vol goud en daarboven zijn witte haardos, druk met zijn armen zwaaiend een vlammende toespraak tot de in het ruim aanwezige, zwetende, Keniaanse havenarbeiders.
Hij drukte hen op het hart toch vooral hard te werken en te bouwen aan de toekomst van Kenia.
Voorts goed te zorgen voor familie, hun moeders en kinderen.
Tijdens zijn redevoering smeet hij af en toe een paar sinaasappels in het ruim.
Deze waren overigens in overvloed door de vorige Hwtk in de slaaphut achter gelaten, die had wel wat beters te doen dan sinaasappels eten!.
Qua hard werken aan de toekomst van Kenia had dit echter het averechtse effect.
Ook Gerrit, de eerste stuurman, onderkende dit en onderbrak het schouwspel, door de Kenianen weer aan het werk te foeteren en de assistent van Luns te verzoeken zijn redevoering te beëindigen.
Ook met koninginnedag wilde hij als gedreven spreker de tafelrede uitspreken en diende daartoe bij kapitein Spaans een verzoek in.
Die kende hem al wat langer en ging morrend accoord.
Vanwege de band met Indonesië (zijn geliefde Indie) en de aanwezigheid van onze vijf Indonesische onderofficieren bij deze barbecue was een deel van zijn redevoering in wat "roestig" Passar-Maleis.
"Ini Hari, Jang Hari, dan groot belang!", begon hij.
"Ini hari, Perjaardag dan Koningin Belandah."
"Ini Hari, tidah mau tjakap godperdommeh"
"Hidup dan koningin!..hiep,hiep,hiep,hoera!"(bis)
En ze begrepen het!.

Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Di Okt 19, 2004 3:57 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Mentor

Het grote voordeel van de komst van JC voor mij was echter dat hij meteen mijn taak als mentor van Joop weer overnam.
JC had in de oorlog gevaren en had daardoor in die jaren niet naar school gekund hetgeen na de oorlog werd gecompenseerd en JC met een aantal collega's uiteindelijk was aangesteld tot hwtk, zonder In het bezit te zijn van het daarvoor vereiste diploma "C".
Ook om mentor te mogen zijn moest er een diploma "C" aan boord zijn, dus weer dispensatie voor JC!.
Joop was een goeie vent, die met een "VD" diploma aan boord was gekomen en al enige tijd had gewerkt.
Hij had in een kachelfabriek deurtjes aan haarden gezet en dit gold als werktijd.
Vlak voor Singapore kwam er een telegram aan boord waarin, in de bekende telegramstijl melding werd gemaakt van de plaatsing van een drietal ll-wtk's, er stonden tenminste drie namen in het bericht; Slooten, Berkelmans en Plat.
JC kankerde wel dat met Joop erbij (die werd overigens benoemd tot dienstdoend 5e wtk, vanwege de kachels!), het mentorschap wel een erg uitgebreide opgave ging worden.
Maar hij kweet zich in het bijzonder van deze taakuitbreiding.
Nog voor aankomst Singapore had hij alles voor elkaar.
Onder zijn persoonlijke en bezielende leiding, werden drie hutten Tiptop in orde gemaakt.
Hij had drie mappen met paperassen samengesteld, over; hoe zich te gedragen aan boord in de tropen, met het andere geslacht, etc.
Dit alles opgediept uit zijn eigen archief en ervaring, in drievoud opgemaakt, hetgeen in het precomputertijdperk voorwaar geen sinecure was.
Kortom niets was aan het toeval overgelaten.
Toch iets uit zijn gewone doen ijsbeerde hij van de dienstgang naar de gangway, in afwachting van het redebootje "Margriet" wat de driekoppige versterking aan boord zou afleveren.
Op het grote moment klommen er slechts twee jongetjes, voorzien van koffers, tegen de gangway omhoog.
Dit was de eerste en enige keer dat ik JC iets van zijn stuk en uit het lood geslagen zag.
Maar hij hervond zich snel en vroeg: "Wie is Slooten?".
"Ik ",zei de blonde.
"En wie is Berkelmans?".
"Dat ben ik!", zei de Indische jongen.
"En waar is Plat?".
"Dat ben ik ook meneer!", antwoordde de donkerharige opnieuw.
Wel Verd.... sprak JC, ik had het wel kunnen weten toen ik je de gangway op zag komen, jongetjes met "Klap van molen" hebben vaak een dubbele naam, ondertussen demonstratief de derde voorlichtingsmap aan stukken scheurend.
In een van de eerste bargesprekken gaven de jongemannen aan wel eens een echte storm op zee te willen meemaken.
JC keerde bedroefd zijn ogen te hemel en vroeg waar hij dit aan verdiend had. "We hebben twee jonassen aan boord!", zuchttte hij.
Op weg naar Hongkong kregen we een stuk van de staart van een "typhoon" (Tai Phung=Kantonnees voor: Grote Wind!), te verwerken.
Ik heb zelden zulk slecht weer meegemaakt, de kleine "Lombok" werd een speelbal van de zee en met meer geluk dan wijsheid wisten we drie dagen lang "Het Machien" aan de praat te houden.
De leerlingen zagen groen van ellende.
Met "pikheet", om twaalf uur met de lunch en 's middags met "yam- chah", strompelden ze de trappen op en zegen uitgeput in hun vuile overalls neer op hun bank in de hut.
Als we weer naar beneden gingen, haalde JC ze uit hun vuil en dirigeerde ze weer naar de machinekamer, waar ze wild om zich heen kotsend de lange uren in droeve ledigheid doorbrachten.
In Hongkong moeten ze naar een vliegticket, enkele reis Schiphol hebben verlangd,vooral toen JC opmerkte: "Zo, dit was windkracht zeven, het schijnt dat we op weg naar Sjanghai pas echt storm gaan krijgen, ongeveer windkracht elf!"
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Wo Okt 20, 2004 4:14 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Weer een hele leuke van Dirk.
All the best
Jos

Verhalen

Zo viel er met de "Grijze Wijze Baas" altijd wel iets te beleven.
De avonden aan de bar van de "Lombok" werden vaak doorgebracht met bridge.
Ongelofelijk, maar op dit schip verstonden 16 mensen de spelregels van deze edele sport onder de kaartspelen.
Binnenliggend werd er eens een toernooi georganiseerd, waarbij tegelijkertijd op vier tafels werd gespeeld.
Het hoeft geen betoog, dat JC hiervan de grote motivator en animator was.
Na afloop van het "bridgen" werd er altijd nog nagekaart onder het genot van een pilsje en vaak begeleid door een aantal sterke verhalen uit de oude doos met om beurten JC of het gezag als aangever, hier volgen er een paar:
De punctualiteit van de vooroorlogse KPM-lijndiensten is legendarisch.
Zo was er eens een collega. die al twee jaar op hetzelfde schip voer.
Op zekere dag stapte hij naar zijn gezagvoerder met de mededeling dat hij overplaatsing wilde.
De gezagvoerder viste naar de reden, het was toch een mooi schip, goede sfeer ,mooie lijndienst en de collega had het toch ook goed naar de zin?.
Uiteindelijk kon de persoon in kwestie niet om de reden heen.
Hij woonde in Batavia met echtgenote en wilde graag gezinsuitbreiding.
"Oh als dat het probleem is, dan ga ik wel even langs!", sprak het gezag joviaal.
"Nee stil nou even!" ging het slachtoffer verder, "deze lijn is ongeschikt,..van vertrek tot aankomst Batavia precies 23 dagen,
Dan vijf dagen binnen en dan weer 23 dagen weg.
"Prachtig toch"!! sprak de bijnagrootvader.
"Ja maar, eh...iedere keer als we weer terug zijn in Batavia, is mijn vrouw......eh....en ik weet wel, een goede zeeman vaart ook door de rode zee", stotterde de collega, "maar als je gezinsuitbreiding wilt!".
"En dat vertel je me nu pas ,na twee jaar!, nu begrijp ik ook meteen, waarom ze dit lijn-28 noemen!", sprak de kapitein, terwijl hij achter zijn schrijfmachine plaatsnam.
Ook legendarisch is de minder goede beheersing van de engelse taal door de meeste oudere KPM-ers.
Taal is meestal een kwestie van veel spreken.
Men kwam zelden buiten Indie en sprak derhalve hele dagen Maleis, maar Engels zelden of nooit.
Dit verhaal gaat over een gezagvoerder die door het klimmen der jaren op zeker moment geschikt werd geacht voor passagiersvaart en van de vrachtschepen werd overgeplaatst naar de "Plancius", om daar het laatste jaar voor zijn pensioen vol te varen.
Hij vertelde daar over tijdens een samenzijn met Engelstalige passagiers.
Een der dames maakte hem het compliment, dat hij er nog zo goed uitzag, zo slank ook nog ,helemaal niet als iemand die vlak voor zijn pensioen stond, daarbij keek zij schuin naar haar opgezwollen Australische echtgenoot.
De gezagvoerder antwoordde met zijn vertaling van het Nederlandse gezegde: "En goede haan is niet vet" en sprak: "a good cock is never fat!" (het Frans-Engelse woordenboek zegt: cocque=rooster)
Toen de stemming weer wat was hersteld vroeg men hem wat hij ging doen na zijn pensionering?
Zijn oprechte antwoord luidde: "I am going back to Holland, 'spit' in my garden and 'Fok' horses"
Een andere Engelstalige toehoorder werd het allemaal te veel.
"Pardon!??" sprak de "Pommey".
"Jaha..,Paarden!", zei het gezag.
De opmerking dat zijn lievelingsdrankje, het jonge jenevermerk
"Wijnant Fockinck" was ging verloren in de hilariteit.
Wat ook ter sprake kwam, was de gewoonte van Engelstaligen een grote hoeveelheid titels en andere afkortingen te vermelden op visitekaartjes.
Een beetje Engelse werktuigkundige, heeft er bv. opstaan "b.e.", of "m.e.", vaak gevolgd door; "f.m.i.mar.e.", wat het ook allemaal moge betekenen.
JC had in dezelfde trant op zijn kaartje staan: "mb2/mb1/ma Bm en slg.", de eerste vier afkortingen, daar kwamen de meesten nog wel uit, zijnde de diverse wtk-diploma's, met het "slg", had men meer moeite.
Zijn antwoord was simpel: "slg,..staat voor sloepsgast!".
Veel oudere KPM-ers waren getrouwd met lokale meisjes, waarop je volgens JC alleen al verliefd zou worden, vanwege hun uitspraak van het Nederlands.
Door woorden van een zin in een andere volgorde te zetten, zorgen de Indische Nederlanders wel eens voor wat hilariteit.
Zo was er volgens JC de Indische vrouw van een 2e stuurman geweest, die had willen aangeven, dat haar man zijn wacht aan dek er bijna op zat, ze zei: "Mijn man, hij komt over een half uur klaar aan dek!".
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Wo Okt 20, 2004 4:44 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Tropen Adel

Een volgend "Bar"-verhaal ging eveneens over een gezagvoerder, maar had een iets andere strekking,
Dit keer betrof het een gezagvoerder uit het hoge noorden, met de bijnaam "Rooie" Terpstra.
Deze had zich zijn hele leven verzet tegen het varen op passagiersschepen en besloot, toen hij zijn laatste reizen op de "Ophir" moest maken te gaan provoceren om zo de directie te bewegen, hem weer op een gewoon vrachtschip te plaatsen.
Hij zocht voor zijn provocatie eerst een slachtoffer uit.
Een van de passagiers die deze reis het geluk had aan zijn tafel, de "Captains table", de maaltijden te mogen nuttigen was een "Assistent-Resident" van het koloniale bestuur.
Een hoge Nederlandse ambtenaar met tropen "adel"-allures, van het
niveau; "Commissaris der Koningin".
Onze Groninger begon met deze VIP volkomen te negeren.
Dat gaf aan tafel wel eens spanning en meestal een sfeer om te snijden, zelfs na de uitgebreide middagborrel.
Zo ook die zaterdag tijdens de speciale erwtensoeplunch.
Terwijl Terpstra stoïcijns zijn rookworst naar binnen werkte, trachtte de assistent-resident hem bij het tafelgesprek te betrekken
Dat scheen te lukken, want de "Rooie" richtte zich op boven zijn bord en zei: "Meneer de resident lijkt me wel een man met humor!".
"Ja natuurlijk ,hmf..hmf..kerel, heb ik gevoel voor humor!".
"Nou", zei Terpstra," dan moet u voor de grap eens de linker broekzak van uw uniform volschijten!".
Die opmerking bleef lang hangen, tot ver in de zaterdagse pannenkoeken.
Langzaam kwam, met veel tact, het tafelgesprek weer op gang.
Opnieuw richtte het rode hoofd zich op en zei tot de hoge ambtenaar; "Ik ben blij dat meneer de resident, mijn als grap bedoelde opmerking zo sportief heeft opgevat en inderdaad over een goed gevoel voor humor blijkt te beschikken!".
Wat aarzelend klonk het antwoord:"Maar eh...natuurlijk hmf..hmf eh...beste kerel, dat.. Eh spreekt vanzelf".
"Dn zou ik als ik u was, de rechter broekzak ook maar voldoen", zei Terpstra, terwijl hij van tafel opstond.
Dit nu mocht hij op het KPM-hoofdkantoor aan het Koningsplein in Batavia (Jakarta) komen uitleggen.
Hij diende op het matje te komen bij een directeur met de mooie naam dhr.Evereijn.
De bijnaam was overigens het "Everzwijn van het Koningsplein", dus dat beloofde niet veel goeds.
Hij meldde zich bij de "Chef nautische dienst" die hem bij de deur van de directiekamer, op het matje afleverde, hem een zet gaf en hij vervolgens zo glijdend over 2000 m2 parket, voor het bureau van dhr. Evereijn tot stilstand kwam.
Hij hoefde niet te gaan zitten en kreeg ze vervolgens staande uitgemeten, "viertjes,vijfjes,..niet te kort!".
Toen de hoogste baas was uitgeraasd en vlak voordat hij de elfstedentocht naar de deur weer ondernam, sprak Terpstra: "Ik ben toch blij dat ook u, heer Evereijn, over een gezonde dosis humor blijkt te beschikken!".
"Opged.... Eruit!..en denk maar niet dat je overgeplaatst wordt!"

De "Ophir"

Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Do Okt 21, 2004 3:05 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
De Volgende van Dirk van Lopik

Vliegende Hollander

De volgende gezagvoerder maakte het ook bont.
Hij werd compleet, met schip en al, uitgeleend aan de RIL, toen nog KJCPL en kwam zo voor het eerst van zijn leven in Zuid-Afrika.
Een hele onderneming, als je je hele carrière hebt kunnen navigeren op boomtoppen, eilandjes, vulkanen, riviermondingen etc.
Durban beviel hem best, waarschijnlijk ontmoette hij daar een voorgangster van Maaike "Rent a car"!.
Via East Londen en Port Elisabeth raakte hij steeds meer overtuigd van de charmes van Zuid-Afrika.
Helaas voor hem lag hij op zondag in kaapstad binnen en dan is er per definitie in het "Nederduits-Gereformeerde" land weinig te beleven.
Wat verloren liep hij over het schip tot hij op de kade een blanke dame ontwaarde, van een aantrekkelijke leeftijd.
Hij liet er geen gras over groeien en binnen 10 minuten zat ze bij hem in de hut aan de koffie. Daarna volgde een, inderhaast door zijn bediende aangerukt hapje en een drankje.
Voortdurend was hij aan het woord en verhaalde over zijn reizen,
Om toch maar vooral indruk op haar te maken.
Op haar vraag, of hij op zee wel eens iets heel bijzonders had meegemaakt, reageerde hij met:.."Ja, toevallig gisterenavond voor aankomst nog!".
Gelukkig voor de KPM-er ging het gesprek in het Nederlands-Afrikaans, zodat hij op zijn praatstoel zittend, zijn verhaal goed kwijt kon.
"Gisterenavond in de schemering hebben wij de 'Vliegende Hollander' gezien, met 'Kapitein van der Deken' uit Terneuzen aan het roer!",
sprak hij fluisterend, de spanning opvoerend.
Het viel hem nu op dat de jongedame in steno af en toe wat aantekeningen maakte, maar wie besteed daar verder aandacht aan, als je op de versiertoer bent!?.
Hoe zijn veroveringspoging verder is afgelopen, verteld de sage niet.
Wel werd onze "Don Juan" de volgende morgen gepord door een ietwat nerveuze Kaapstad-agent.
Deze had een exemplaar bij zich van het dagblad "The Cape Argus".
Waarschijnlijk was het komkommertijd in Zuid-Afrika, want op de voorpagina prijkte de kop: "Captain Dutch ship, eye to eye with Flying Dutchman near Capetown" met daaronder woordelijk zijn verhaal vertaald in het Engels.
De communicatie was nog niet zo snel in die tijd, maar toch lag er bij terugkeer in het verre oosten al een exemplaar van de "Cape Argus" op het bureau van "het Everzwijn van het Koningsplein".
Terug naar een klein schip in de archipel,luidde het oordeel!.
De volgende gezagvoerder dacht economisch!
Zijn schip had een storing aan het hoofdmachien en kon slechts met verminderd vermogen varen.
Om toch wat meer snelheid te maken had hij alle laadbomen buitenboord laten draaien, ieder voorzien van een reserve tarpaulin (van zeildoek) van de presennings van de luiken.
Aldus voor de wind redelijk zeilend, kwam hij voorbij het kantoor te Singapore, waar men altijd met verrekijkers de scheepsbewegingen volgde.
Ook dit mocht hij komen uitleggen op het koningsplein.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Do Okt 21, 2004 3:52 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Zuurpruim

Ook minder vrolijke mensen kwamen een enkele keer voor bij de RIL en dan bedoel ik niet de mensen van het type "Norse Leo", maar echte zure mensen, zoals de aflosser van Leentje Spaans, een gezagvoerder Kramer genaamd.
Alles aan deze man was zuur.
Hij lachte nooit, zeker niet om de grappen van JC.
Ook het nakaarten aan de bar werd daardoor wat minder gezellig, omdat de "Grijze Wijze Baas" zijn klankbord en sparringpartner kwijt was.
Steeds vaker dronken we met een paar man een pilsje in de hut van ons hoofdwerktuig JC.
Kapitein Kramer had ook de nare gewoonte om aan zijn administratieve taken te beginnen als alle anderen waren afgenokt.
Overdag bracht hij zijn tijd door met lezen in de zon, om dan 's avonds drie, vier keer bij JC langs te komen met intelligente vragen over bijv. "Gissen buitenboord".
Wij hoorden hem dan reeds van verre aankomen, want hij was niet alleen zuur, maar ook langzaam en volgens JC te lui om zijn poten goed op te tillen :slof..slof..slof...,klonk het dan in de dwarsgang.
"We zullen hem dit eens afleren", sprak JC toen we hem, gezeten in JC zijn hut, voor de .....tigste keer hoorden aankomen.
"Jongelui...ik ben er niet!", ging hij verder terwijl hij zich verstopte achter het naast de ingang van zijn hut, gedrapeerde gordijn.
Slof...slof.., stopte het, met vervolgens de lijzige stem van de gezagvoerder: "Eh...iis de haweteka er nieiet..?".
Op dat moment gooide JC het gordijn vol open stapte in de deuropening met zijn witte haar door de war en riep: "Woehoeoe!!!!".
Gelukkig bleek Kramer over een sterk hart te beschikken, er waren overigens ook berichten dat hij helemaal geen hart zou hebben, anders had het fataal voor hem kunnen aflopen.
Het resultaat was wel,dat we hem ‘s avonds zelden meer zagen.
Terug in Oost Afrika gingen JC en ik samen met verlof.
Helaas voor hem vlogen we met "Alitalia", dus zijn "Luns truc" ging dit keer niet op.
Op schiphol namen we afscheid en ik heb hem nooit meer gezien.
Voor mij wachtte de school weer.
De brief waarin hij als "B-baas", op 56-jarige leeftijd ook studieverlof had aangevraagd voor volledig diploma-"C" bleef overigens onbeantwoord door personeelszaken!.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Do Okt 21, 2004 9:30 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Auteur Dirk van Lopik

Maritiem instituut de Ruijter

De school had intussen een naamswijziging ondergaan.
In het kader van de herstructurering van het hoger onderwijs en de bijbehorende salarisaanpassing van de leerkrachten, was de oude vertrouwde zeevaartschool, een "HBO" opleiding geworden.
Voor ons als "bevarenen" hield dat nog niet zoveel in, alleen was als facultatief vak "Hogere wiskunde" ingevoerd.
We waren er toch voor "C-1", een theoretisch diploma, dus dat kon er nog wel bij. (alhoewel "lagere wiskunde" voor mij al hoog genoeg was!).
"C-1" was voor veel collega's een struikelblok en ook wij, we reden met zijn vieren van uit Zuid-Beveland op en neer naar Vlissingen, hebben er allemaal 7-8 maanden over gedaan.
Die pendeldienst van 8 maanden had zijn charmes.
Een van de collega's was mijn "Haagse maat", Gerard.
We reden om beurten kostenbesparend met een auto daardoor konden de niet chauffeurs, s'morgens op weg naar Vlissingen wat langer slapen.
Tijdens een van deze trips zat Gerard blijkbaar bijna zonder benzine en terwijl de rest doorsliep, stopte hij bij het "Shell"-station van Lewedorp.
Het was winter en zijn ruitensproeier was niet in orde, dus vroeg hij de pompbediende er gelijk even naar te kijken.
Met drie "snurkers" in de auto in de winter zonder ventilatie, beslaan de ruiten onmiddellijk, zodat Gerard niet kon zien wat onze "prezelf-tank" medewerker uitspookte.
Plotseling klonk een oorverdovende knal, die ons in paniek de auto deed verlaten.
Het technisch "pomp" vernuft bleek geprobeerd te hebben met werklucht de ruitensproeier door te blazen en had daarbij het vloeistofreservoir onder de motorkap uit elkaar doen spatten.
Een collega zat nog in de auto en was door de knal heengeslapen, maar die voer bij "Shell" en had net de ontploffing op de tanker "Metula" meegemaakt, dan bouw je blijkbaar resistentie op!.
De meeste collega's waren intussen getrouwd en hadden kinderen,
toch waren er nog een aantal verstokte vrijgezellen.
Zoals het onafscheidelijke koppel Wanning en van de Poel.
Die deden al vanaf de eerste cursusdag, midden '63, alles samen zelfs hun eerste term bij de RIL hadden ze twee jaar met zijn tweeën op een en hetzelfde schip doorgebracht.
Vanwege uiterlijke verschillen waren hun bijnamen Tom & Jerry.
Tijdens de studie voor dit diploma manifesteerden ze zich voornamelijk, door iedere avond in de Vlissingse binnenstad rond tehangen, in de gezellige kroegen, o.a.de concurrent, Atlanta(zaal!)
En nog wat, nu niet meer bestaande gelegenheden.
Zij verplaatsten zich per rijwiel, om te voorkomen dat rijbewijzen in het geding zouden komen.
Op een van hun barre terugtochten, met Jerry achterop en Tom op de pedalen, werden zij aangehouden door een overijverige nachtelijke politiesurveillant.
"De heren hebben gedronken", zo begon hij en: "verstandig de auto thuis laten staan, zie ik!"."jaah!"...beaamden T & J in koor.
"Maar ook per fiets deelnemen aan het verkeer is een overtreding die het rijbewijs kan kosten", vervolgde de agent. "Dus u mag uitsluitend te voet verder!".
"Oh dan lopen we die laatste drie kilometer naar de Irislaan wel even", zei het:"T & J dronkezakke koor" in koor.
"Ja..ja..", ging de politiepsycholoog verder.
En voordat T & J in de gaten hadden wat er gebeurde, draaide "Oom agent" de beide ventiels uit de banden van hun vervoermiddel en verdween met zijn collega per dienstauto in de donkere nacht.
Weinig keus dus voor T & J, dan maar te gaan lopen.
Vlak voor hun flat ontwaarden zij een half uurtje later de achterlichten van de politieauto en kregen zij hun rechtmatige eigendommen weer terug.
Blijkbaar kende de wijkagent T & J beter dan andersom.
Ook het huizenbezit onder de getrouwde collega's begon toe te nemen.
Een van hen, Willem Koppert, verbouwde ook meteen zelf en bleef regelmatig enkele dagen van school weg als hij weer een klus onder handen had, die aaneensluitend geklaard diende te worden.
Na een van die afwezigheidperiodes meldde hij trots, dat de c.v. nu ook was aangesloten.
De eerste les was nauwelijks begonnen of de toenmalige, zeer markante concierge dhr.Dulk, kwam melden dat Willem zijn vrouw aan de telefoon was.
Toen hij terugkomend in het leslokaal, zijn boeken dichtsloeg en zijn tas begon in te pakken, zijn buurman: "Lekkage??".
De blik in de ogen van Willem sprak boekdelen.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 23, 2004 12:22 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Van Dirk van Lopik

Napier

Het eerste wat me van de "Straat Napier" te binnen schiet, is het geborduurde wapen van de stad Napier in Nieuw Zeeland.
Het hing in de salon en was vervaardigt en geschonken door
Mevr.v/d Ven, de echtgenote van een collega, woonachtig en afkomstig uit die mooie plaats.
Vervolgens dat het schip een zusje was van de "Nassau" en dus was uitgerust met een "onbemande" machinekamer.
We kwamen gevieren, net voor de dokking, in Yokohama aan boord.
De nieuwe hwtk, "Pikkie" van Doorn, vloog in uit Australië.
De nieuwe marconist Rob, een eersteklasser, dus ook "hoge druk" kwam per trein vanuit Kobe, waar hij woonde.
Dikke Willem, de nieuwe eerste stuurman en oude bekende van de "Boissevain" en ikzelf kwamen ‘s morgens vers uit Nederland.
Dikke Willem en Pikkie hadden ook al eerder met elkaar gevaren, maar de rest was nieuw en moest aan elkaar wennen.
Dat ging echter snel.
De gezagvoerder Wienese was iemand van het ietwat nerveuze type, vooral als er bijzondere dingen te gebeuren stonden.
Nu is het binnenvaren van een dok en het "dokken" zo’n bijzondere gebeurtenis, derhalve was hij misschien daardoor een beetje uit zijn gewone doen.
Tijdens die eerste lunch keek hij aandachtig naar Willem en zei plotseling, zonder enige aanleiding: "Stuurman, wat heb jij een vreemde kop!".
Nu leek Willem een beetje op Toon Hermans, met dezelfde olijke oogjes, maar ja, zo: "Out of the blue"!???.
Willem werd er echter niet koud of warm van, hij keek de gezagvoerder guitig aan en zei: "Dat kan wel zijn kapitein maar ik had een oom, die had net zo'n gezicht als u,...alleen die zat er op!".
Pikkie had net een aardappel in zijn mond, die kwam er meteen weer uit en stuiterde vervolgens sierlijk bij Rob in zijn schoot.
Bulderend gelach volgde, brak meteen het ijs en werd zo het begin van een van de gezelligste reizen uit mijn loopbaan.
Pikkie noemde Willem vanaf de eerste dag trouwens: "Sleutel"-Willem, inplaats van "Dikke"-willem, zoals ik hem kende.
Dat bleek zijn oorzaak te hebben in een voorval dat had plaatsgevonden tijdens de vorige reis die ze samen hadden gemaakt op een"A"-schip.
Die reis werden er als lading een honderdtal nieuwe auto's aan boord gehesen, het toezicht werd door Willem hoogstpersoonlijk gedaan.
IJverig als altijd, stekkerde Willem ruim in en ruim uit.
Iedere keer als er weer een auto op zijn plaats stond, haalde hij de set sleutels eraf, draaide het portier op slot en stak de bos voorzien van labels met het chassis-/motornummer in zijn zak.
Als zijn broekzakken vol waren liep hij naar zijn slaaphut en deponeerde de sleutelbossen daar, in een speciaal voor dit doel bij de "hofjood" opgehaalde, nieuwe grijze plastic prullenbak, om toch vooral te voorkomen dat er sleutels zouden verdwijnen of kwijtraken.
Maar ook Bantu bedienden kunnen wel eens overijverig zijn, de eerste morgen op zee moet deze man ongetwijfeld gedacht hebben; "The chief-mate produced a hell of a lot rubbish today!" en gooide de inhoud van de prullenbak "over the side",...tam soi!.
Het heeft Willem een hoop werk, uitleg en een nieuwe bijnaam bezorgd.

Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 23, 2004 12:42 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
De Straat Napier.
Van Dirk van Lopik

Oversteek

De dokking en de aansluitende kustreis verliepen voorspoedig, er bleven alleen nog wat restwerkzaamheden over, die bij de RIL onder de noemer "eigen werk" bekend stonden.
In dit geval ging het om een honderdtal luikmotoren, met een te lage isolatieweerstand die allemaal aan een opknapbeurt toe waren.
Nauwe samenwerking met Willem was derhalve erg belangrijk, hij moest ten slotte pogen er voortdurend een aantal vrijgestuwd te houden zodat we er bij konden om er aan te kunnen werken.
Gelukkig had Willem veel gevoel voor techniek, zodat we samen een soort "vroege voorlopers" waren van "geïntegreerd varen".
Daar ik een vroege vogel ben en Willem noodgedwongen vanwege zijn
4-8 wacht, dat ook moest zijn, zagen we elkaar s'morgens op de oversteek naar Zuid-Afrika rond een uur of zes.
We lulden wat over het werk, dronken koffie en gingen vervolgens over op "ouwehoeren".
Wienese, de gezagvoerder, was meestal ook vroeg uit de veren, volgens Willem omdat hij een "bedplasser" was.
Hij vond onze morgengesprekken blijkbaar interessant, want hij kwam steeds vroeger op de brug.
Dit was nu niet direct onze bedoeling en Willem had zo zijn eigen methode om dat aan iemand duidelijk te maken.
Ik kwam die morgen weer om zes uur de brug op, buiten was het van dat druilerige weer.
Even later kwam Wienese binnen: "Goede morgen stuurman, goede morgen secund", "niet veel weer vandaag,...weinig horizon!".
"Heb je nog een bestek?" ging hij verder.
"Ja tegen vijven was het even redelijk helder, dus ik heb nog wat kunnen schieten" was het antwoord van Willem.
"En klopte het een beetje?" vroeg het gezag.
"Jaah..,alles door een punt..!" ging Willem verder.
"Oh dat is mooi stuurman,...hoeveel had je er....?
"Twee!" klonk het droog vanachter de radar.
Wienese keek of zijn "jongeheer" in brand stond en ik zag hem denken: "hij heeft niet alleen een rare kop, maar het is ook een rare vent!".
Een andere vogel die wel eens "acte de presence" gaf op dit vroege uur, was Pikkie, ons hoofdwerktuig.
Hij kwam echter onregelmatig, dit had alles te maken met "the night before".
Van hem had je geen last, hij zei geen woord en zat op een kruk in een hoekje van het stuurhuis, de kop tussen de schouders en de handen diep in de zakken van zijn overall.
Willem noemde dit: "Pikkie zit met zijn handen in het haar".
Pikkie zelf noemde het "Suffering"!.
Pikkie had (ondanks dit alles) wel een regelmatige stoelgang.
Om zeven uur scherp ging hij naar zijn hut.
Per toeval had ik ontdekt,..naar zijn toilet.
Onze slaaphutten en toiletten grensden aan elkaar en zo'n enkel stalen schot in het toilet is nogal gehorig, vandaar.
Twee weken lang verliet ik kort na hem ook de brug.
Ik stelde me zodra ik Pikkie de bril hoorde verlaten met de "flushknop" in de hand, op naast mijn toiletpot en flushte op het moment dat Pikkie ook doortrok.
Na twee weken volhouden, zei hij: "Dat is toch wel sterk ook he, dat jij iedere morgen precies op het zelfde moment......,hoe is het toch mogelijk!???".

Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 23, 2004 12:59 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Kouwe grond

Door onze vroege ochtendgesprekken leerde ik Willem nog wat beter kennen dan op de "Boissevain".
Zo wist ik voordien bijvoorbeeld niet dat hij een "kouwegronder" was.
Dit hield in, dat iemand al "voor de mast" had gevaren, Vaartijd werd dan behaald door ergens als matroos te varen en daarna werd pas de zeevaartschool bezocht, om direct de derde Rang te behalen. (een latere variant waren de zgn."aspro's").
Over het algemeen waren deze mensen wat meer praktisch ingesteld en dit gold zeker ook voor Willem.
Willem had ruim een jaar als lichtmatroos gevaren op het ms. "Jan", een kustvaarder en kon daar smakelijk over vertellen.
In het begin van de jaren vijftig en ook daarna was het nog niet echt pluis boven de waddeneilanden.
Bepaalde stukken waren "geveegd" en ontdaan van Duitse mijnen door een ijverige mijnenopruimdienst van de Koninklijke Marine.
Deze geveegde stukken waren in de betreffende zeekaarten te zien als veilige routes en doorgangen.
De kapitein van het ms. "Jan" vond sommige van deze doorgangen nogal ver omvaren.
Bovendien kende hij, als geboren Terschellinger het gebied als zijn broekzak en sneed derhalve, om tijd en brandstof te besparen, wel eens een stukkie af.
Zo ook op een vroege zomermorgen met Willem half dagdromend als roerganger.
Hij werd hardhandig wakker geschud door een enorme explosie, stuurboord naast de opbouw.
Het scheepje werd door een grote waterzuil uit de zee omhoog getild en viel, krakend in al zijn voegen, weer terug in het water.
Voor Willem had dit als resultaat dat hij met stuurkolom en al, het stuurwiel nog in de hand, tegen het onderdeks werd gekwakt.
Toen hij weer bij de tijd kwam, zaten ze in de roeiboot en waren zo'n vijftig meter van de "Jan" verwijderd.
Op dat moment kwam het, zwart besmeurde gezicht van de kok boven het potdeksel uit,die riep; "He, waar gaan jullie naar toe?..,mijn kachel is alleen maar ontploft!!!".
Ze hebben toch maar rechtsomkeert gemaakt en de kok van boord gehaald.
Later onderzoek aan de wal bracht voor Willem een hersenschudding, een forse hoofdwond, twee blauwe ogen en twee gekneusde heupen aan het licht.
"Het had erger gekund" zei hij, "Er zijn uit de oorlog ook dergelijke gevallen bekend met twee heupen uit de kom, waardoor iemand ineens een halve meter korter wordt".
Dit laatste heb ik nooit geverifieerd bij onze scheepsmedici!
In Durban kwamen Willem zijn kisten aan boord, ze hadden sinds zijn vorige boot daar opgeslagen gestaan.
De hele oversteek,was hij bezig geweest over zijn kisten, wat daar....allemaal niet in zat!.
Hij maakte zich echter zorgen over zijn vogeltje, een groene parkiet.
Gerda de goedlachse vrouw van de derde wtk uit het oosten des lands, wist niet goed wat ze er van moest denken.
"Als t'ie nou nog maar leeft!" herhaalde Willem steeds.
"Ik had water en eten in het kooitje gedaan voor drie maanden!"
"M aar ja...,nu met deze lange oversteek er bij, kon het wel eens iets te weinig zijn geweest!!??".
Toen Willem de eerste avond , binnenliggend in Durban zijn kisten ging openschroeven bleef Gerda toch in de buurt en keek om een hoekje toe, hoe Willem een,uiteraard leeg vogelkooitje uit de kist haalde.
Toen hij daarbij nog uitriep, "Oooch...hij is dood...!, kon ze zich niet langer inhouden.
Ze rende hard weg, uitroepend: "Ach...jie gemiene diernbeul!....




Auteur   Bericht
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 23, 2004 3:40 pm    Onderwerp: Orkaan Freddy  Reageer met quote
Walnoten

In Zuid-Afrika ging Wienese met verlof en werd afgelost door een in Zuid-Afrika woonachtige gezagvoerder, met de prachtige bijnaam "Orkaan Freddie".
Trouwens, gevraagd naar de reden van deze bijnaam gaf Freddie desgewenst een ruwweg tiental verschillende verklaringen af.
Het was afhankelijk van wie de vraag stelde.
Ik kon het vanaf het begin meteen goed vinden met Freddie.
Hij sprak altijd geïmiteerd, "Bekakt" en noemde mij dus: "Waerde collegae".
Dit had zijn oorzaak in het feit dat we veelal een eensluidende mening hadden, wanneer het edele gezelschap aan de bar een onderwerp aansneed en de wereld verbeterde.
Bij twijfel trokken wij ons overigens terug op de gang of in het toilet overlegden even en keerden terug naar de discussie.
Freddie opende dan altijd met de woorden: "Mijn waerde collegae Dirk en ikzelf,.....zijn van mening,..."
Ook binnen de rest van de "hoge druk" en door de "lage druk" werd de komst van Freddie als positief ervaren.
Hij had echter ook een nadeel.
Normaal dronk Freddie niet of nauwelijks, alleen...als...hij op het oorlogspad ging, dan ging hij ook goed door...op dat pad!
Hij zocht dan altijd wel een kompaan, want alleen drinken vond hij zoals zovelen, niet gezellig.
Het eerste slachtoffer deze reis was Rob onze marconist.
Daar hij als laatste negatief reageerde op de aan het eind van de lunch door Freddie gestelde vraag; "Wat denken de heren van een Drambuitje bij de koffie?" (wat later overigens bleek "Het oorlogssignaal" te zijn) plus het feit, dat hij op hetzelfde dek woonde deed dit Freddie die middag, zeer plakkend in de hut van Rob belanden.
Vraag twee was: "Heb jij nog iets onder de kurk? (ik weet dit, omdat ik in de maanden die volgden ook een keer net ietsje te laat in overall naar de machinekamer vertrok. Willem kwam die middag overigens een paar maal langs, achter de rug van het gezag, vanuit mijn deuropening een lange neus trekkend).
Blijkbaar had Rob iets onder de kurk, want nadat Willem en ik om half zes samen het diner hadden genuttigd en we vervolgens op zoek gingen naar de rest van de club, (ook Pikkie was nergens te vinden!) troffen we het edele drietal, in lichtelijk verheugde toestand in de hut van Rob aan.
We kregen meteen iets te drinken aangeboden.
De drie van het eerste uur had besloten niet aan tafel te gaan.
Rob haalde ter compensatie, een grote zak walnoten (wallnuts!) te voorschijn, die hij in Zuid-Afrika had gekocht.
Hij leverde er zelfs een notenkraker bij!.
Aldus genoeglijk keuvelend, drinkend en knabbelend begon de avond.
Op zeker moment vond Pikkie het noten kraken te langzaam gaan, hij had een snellere methode!.
Hij gooide de zak op de grond, danste er een minuutje met zijn honderd kilo op en inderdaad..., de meeste noten waren verpulverd.
Rob, de rechtmatige eigenaar van de noten, had ongetwijfeld gepland langer met zijn voorraadje te doen en reageerde dan ook wat narrig.
Dit was voor Willem en mij het sein om ons terug te trekken.
Veel verstandige woorden kwamen er niet meer uit en het dreigde een "verloren avond" te worden.

Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Okt 23, 2004 7:47 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Kerstfeest op zee

Kerst op zee is voor de meesten een verlangen naar huis.
Zelfs voor de taaiste rakkers onder ons hoefde kerst op zee eigenlijk niet zo nodig en mochten die dagen snel voorbij zijn.
Met de club van de "Napier" was het net zo, maar we besloten toch om kerst uitgebreid en met de volledige groep te vieren.
1e kerst ‘s morgens na de koffie begonnen we met het uitpakken van presentjes van het comité "Kerstfeest op zee", hier en daar al begeleid door een kleine alcoholische versnapering, vervolgens een lichte lunch met bijbehorend middagdutje.
Tegen vijven iedereen weer verzamelen in de bar, gekleed in "Langwit", met om zes uur aansluitend het kerstdiner.
De keuken had erg zijn best gedaan.
Freddie had in kaapstad prima wijn laten aanrukken, dus tegen negenen na de koffie begon men redelijk dorstig te worden.
Het complete gezelschap verdween naar de bar.
Willem en ik besloten die avond achter de kist te gaan staan, om ook de leerlingen, die meestal de klos waren bij zulke gelegenheden een vrije avond te bezorgen.
Het gaf Willem tevens de gelegenheid een eerder door Pikkie gedane uitspraak "Dat hij 'Johnny Walker' uit duizenden zou herkennen", te checken.
Pikkie was een echte whiskydrinker dus de kans, dat hem dat inderdaad zou lukken was aanwezig.
Willem had het tegendeel beweerd ,maar durfde er toch eigenlijk geen weddenschap op af te sluiten.
Om Pikkie te testen had hij die morgen in de keuken al een lege "Johnny Walker" fles met thee gevuld.
Telkens als Pikkie met een breed gebaar om een nieuwe vulling vroeg, goot Willem na de ijsblokjes, een schot kouwe thee in het whiskyglas.
Na er zo zes genuttigd te hebben kwam Pikkie blijkbaar toch weer wat bij de tijd en vroeg me: "Dirk,wat zit er toch een laf smakie aan die whisky!?".
Willem knipoogde en fluisterde: "Ik durf die weddenschap toch wel aan hoor!".
Aangezien ik de wacht had verliet ik het feest tegen twaalven.
De volgende morgen tijdens mijn wachtwerkzaamheden, werd ik gebeld
In de machinekamer: Freddie aan de lijn.
Aan zijn stem te horen nog niet helemaal fris: "Dirk kun je even bij mij komen,want ik moet even ernstig met je praten".
Net na koffietijd zocht ik hem op.
Hij zat in zijn Japanse badkimono op de bank en had een ijszak op zijn hoofd.
"Het is gisterenavond uit de hand gelopen" zo begon hij.
"En je weet, dat ik dan wel eens last heb van vallende ziekte".
Pikkie kwam net binnen hoorde de laatste opmerking en sprak; "Je bedoelt dat je van je kruk bent gelazerd,...niks epilepsie!".
"Eh..bemoei je er niet mee!", ging Fred verder, "maar dat is het ergste nog niet, ik ben erg teleurgesteld in een aantal jongelui, waaronder jouw leerling-wtk.!".
"Mijn derde stuurman wilde mij in horizontale houding boven van de trap laten vallen, daar heb ik intussen al een hartig woordje mee gesproken, maar jouw man heeft tegen mijn deur staan zeiken!".
Ik kon het mij niet voorstellen, ik kende Cees als een zeer nette, rustige jongen.
"Ik wens dit toch tot op de bodem uit te zoeken en wel onmiddellijk!" ging Freddie verder.
"Dus haal hem maar hier!" en tegen Pikkie; "Dan nemen wij vast een "hair of the dog that bit us last night!".
Tegen beter weten in ging ik op zoek naar Cees.
Ik trof hem in de gang en vroeg wat er nu precies was gebeurd.
Mijn vermoeden bleek te kloppen.
Toen Freddie zijn "epilepsie"-aanval kreeg, besloten Cees en de 3e stuurman zich op te offeren en sjouwden de 90 kilo zware zoutzak vier dekken op naar boven.
Op de laatste trede werd het gewicht hen bijna te veel, hetgeen Joop de derde stuurman deed hijgen: "Zullen we hem naar laten pletteren!???".
Dit deed Freddie een oog openen en de gedenkwaardige woorden uitspreken; "Dat... zou ik maar niet doen!".
Vervolgens bleek de deur van Freddie op slot te zitten.
Niemand sloot normaliter op zee zijn deur af, maar het was meer een voorzorgsmaatregel geweest van Freddie, om eventuele diefstal van drank en bijbehorend "misbruik?" door onze Bantu's tegen te gaan!!!!.
Freddie werd rechtop tegen de deurpost gezet, terwijl Joop zijn zakken afklopte, op zoek naar de sleutel.
Volgens Cees, zei Freddie op dit moment: "Niet zo hard kloppen..!, Ik moet heeeeel...nodig..!.
"Maar daar hebben wij niet meer op gewacht!" sprak hij, die nog veel moest leren. "Maar nu beweert Freddie,....dat jij Cees....!".
"Wat.....? Is-t-ie helemaal mesjogge!" sputterde Cees tegen.
"Rustig nu maar, iedereen kent de toedracht, zeg maar niks en laten we kijken of er nog wat te lachen valt, het is ten slotte nog kerst!" sprak ik hem vaderlijk toe.
Het college van rechters was intussen uitgebreid met Willem en Rob.
Het viertal zat met ernstige gezichten achter de tafel in de hut van Freddie, die met de ijszak nog stevig op de kop en gehuld in de badkimono, op van Gullik's "Rechter Tie" leek.
"Nee, nee, nee, blijven jullie maar staan!" sprak Pikkie, toen Cees en ik aanstalten maakten om op de bank te gaan zitten.
"Juist collega" sprak Rob, "het is een goede gewoonte dat de beklaagde en zijn verdediger blijven staan".
Freddie opende: "Beste Cees, waarom sta jij ‘s nachts altijd tegen mijn deur te zeiken?".
Het feit stond intussen al niet meer op zichzelf! En Cees begon er nu ook de humor van in te zien. "Weet jij wel, dat dit heel vervelende gevolgen kan hebben!" ging Freddie verder, "Zo stond ik deze morgen vroeg al tot mijn enkels in het nat voor mijn deur!", "kun je je voorstellen hoe naar of dat is?".
Ja, dat kon Cees zich wel voorstellen!.
Ik, als verdediger, mocht het woord niet meer voeren.
Cees werd veroordeeld tot het openen van zes bier uit de koelkast van Freddie en moest beloven voortaan altijd van het toilet gebruik te zullen maken,....."Cees dispissed!".


Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Ma Okt 25, 2004 7:48 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Oud en Nieuw

Zoals meestal na kerst duurt het niet lang voordat het "Oud en Nieuw" is en dat was dit jaar op de "Napier" geen uitzondering.
Nog voor aankomst Zuid-Amerika stond ook dit feest op de rol. Na het grote succes van de kerstviering, besloten we ook oudejaarsavond groots aan te pakken.
De sfeer was goed, gezellige mensen, dus wat wil je nog meer?.
Ja, oliebollen!.
Willem, als telg uit een oud bakkersgeslacht en ik besloten ons daar over te ontfermen.
Dit om te voorkomen dat onze Hongkongkok zich er mee zou gaan bemoeien en er weer een soort van "Boissevain-Oilballs" op tafel zouden komen.
Oliebollen en appelflappen bakken daar zit een hoop werk aan.
Goed beslag maken wat wil rijzen is zo eenvoudig nog niet.
De eerste appelflappen die ik bakte resulteerden dan ook in losse appels en losse flappen.
Daarna tijdens het echte bakken en na aanpassing van het beslag was er, zeker aan het handje van Willem, geen fluit aan.
Telkens als er weer een schaal vol was, bracht Willem de dampende bollen of flappen naar de bar, waar zich eind van de middag al een redelijk publiek had gevormd.
Het was dan ook bakken tegen de bierkaai, iedere keer als Willem met een volle schaal de bar in kwam, was de vorige al weer leeg.
Zo schiet je lekker op!
We besloten dan ook de volgende ladingen in de keuken achter te houden.
Na het bakken pakten Willem en ik voor het "mandiën" nog even vlug een kouwe "pijp" aan de bar.
Op het moment dat we binnen kwamen zat de stemming er al goed in.
We vielen net in een uitleg van Freddie, waarom ze hem de bijnaam "Orkaan" hadden gegeven.
Hij gaf, blijkbaar op verzoek van Pikkie, het zoveelste lulverhaal ten gehore over hoe hij een orkaan had trachten te ontwijken en er uiteindelijk middenin was gekomen.
Hij eindigde met: "Maar jij Pikkie, hoe heet jij ook alweer met je echte naam?".
"Jan" klonk het kortaf.
"Oh ja Jan,...dat staat ook op de monsterrol".
"Hoe ben jij eigenlijk aan je bijnaam,'Pikkie' gekomen?".
Voordat Jan kon antwoorden, zei Willem; "Hij heb een heeeel klein Piepie kapitein!".
"Willem houdt je muil!" klonk het nog korter.
"Ik kom uit Gouda en omdat ik vroeger goed kon priksleeen"....."Niet waar hoor kapitein! Hij heb een piepklein piepie!"....."noemden ze mij 'prikkie' maar toen ik voor het eerst met een schip uit Nederland vertrok".......
"Zijn vrouw heeft het me zelf verteld.....,zooo.. Klein...!".
....en werd afgedouwd door een paar maten, die me bij mijn bijnaam noemden".......
"Het stelt echt niks voor kapitein..,zo'n..dingetje!".
.....was er een of andere lul, die 'pikkie' verstond, in plaats van 'prikkie!!!!'".
"Van a-tot-z gelogen hoor kapitein, ik was er zelf bij!".
"Nog sterker, het is jouw schuld!"..bulderde "Prikkie?".
Het werd tijd om te gaan douchen.
De avond werd verder doorgebracht met het zingen van een groot aantal bekende en minder bekende, nette en minder nette, strijdliederen, hier en daar doorspekt met sterke verhalen van het bekende soort.
Op verzoek van Freddie zou ik om twaalf uur scheepstijd het oude
Jaar uitluiden, door de "the last post" te spelen op mijn, ooit in Sjanghai aangeschafte trompet.
Helaas had ik het instrument de hele avond onbeheerd in de salon naast de oliebollen laten liggen.
Blijkbaar hadden Willem en "P(r)ikkie?" (geen muziekliefhebbers!) in mijn afwezigheid een weddenschap afgesloten; "Hoeveel oliebollen kun je in een trompet proppen?".
(Dus dat spelen werd afgelast.)
Op nieuwjaarsdag in de werkplaats, na veel gemuggel met werklucht, kwamen wij tot tien stuks!.
Het instrument heeft nadien de Hoge-"C" nooit meer gehaald.
"Happy Newyear!".
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Ma Okt 25, 2004 8:31 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Petrobraz

Pikkie was zeventien jaar niet in Zuid-Amerika geweest.
Maar vanaf het schip bekeken zag Rio er nog nagenoeg hetzelfde uit, zei hij.
Meer zouden we er die eerste avond ook niet van zien, want het was meteen "bunkeren" geblazen.
"Spreken die kerels nog een beetje Engels?" vroeg hij bezorgd, "want mijn Spaans is niet meer wat het geweest is".
Toen ik hem vertelde dat het nog erger was en ze hier Portugees spraken zonk de moed hem helemaal in de schoenen.
"Als ze maar op tijd stoppen!" ging hij verder.
"Ik sta aan dek bij de slangen en ga er geen moment vandaan" beloofde ik hem, dat deed hem deugd.
Het bunkeren verliep op rolletjes en om een uur s'nachts lagen we allemaal in ons mandje.
Tegen een uur of vier werd ik wakker van gebons op mijn deur en commotie op de gang.
Voor mijn deur stond Pikkie met een Braziliaans uitziend tiep.
"Die vent staat al een uur op mijn deur te bonzen en roept 'Pedro' " zo begon Pikkie "en ik probeer hem uit te leggen dat ik Jan heet en jij Dirk en dat er op dit dek verder niemand woont die 'Pedro' heet!".
"Pedro?" vroeg ik het tiep.
"Si...Petro-Braz!" was het antwoord.
"Dat is hier de nationale oliemaatschappij, hij komt waarschijnlijk om de bonnen te laten aftekenen" stelde ik Pikkie gerust.
Die avond wilde hij toch wel even de wal op en we besloten samen te gaan. Op het laatste moment meldde Willem zich ook.
In Brazilië zijn de mensen altijd vrolijk, of ze nu arm zijn of
rijk, gelukkig of ongelukkig.
Als je daar zo rondwandelt komt dat altijd op je over, of je moet wel een erge zuurpruim zijn.
Dat waren we geen van drieën, dus we slurpten de gezelligheid en de uitbundige sfeer, die er nog hing van de nieuwjaarviering gretig op.
Brazilianen hebben weinig aanleiding nodig om feest te vieren en het is ook erg moeilijk voor ze, om een eenmaal ingezet feest af te kappen.
Zodoende ijlt de Kerst-Nieuwjaarweek nog minimaal een weekje na.
Aan het einde van de avond werd de kennis van Pikkie omtrent de lokale taal opnieuw op de proef gesteld.
Hij had wat trek gekregen en wilde iets eten.
"Laat hem maar aanmodderen hoor" zei Willem hardvochtig.
Maar nadat ik Pikkie in diverse eettentjes een imitatie van een koe had zien doen, hij gebruikte daarbij zijn wijsvingers als horens, deed zijn kop omlaag en schraapte met zijn rechtervoet over de tegels, al roepend; "broodje buffalo" zette ik koers naar "Wimpy".
Daar hadden ze wel niet precies een "broodje buffalo" maar een
"Hamburguesa" en een "Perro Caliente" kwamen het dichtst in de buurt.
De volgende avond gingen we vroeg naar bed en maakten een "boerennacht", volgens Willem het tegenovergestelde van de vorige,
Die hij klasseerde als een "hoerennacht", het scheelt maar een letter!.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Di Okt 26, 2004 2:53 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Koeien

In Argentinië was de eerste haven niet, zoals gebruikelijk Buenos-Aires of ook wel "BA", maar San Nicolas.
Al met al een dag de "Rio de la Plata" opvaren.
Aan het einde van die middag waren we dwars van Buenos-Aires en het volgende stuk op de hierna steeds smaller wordende rivier, voeren we in het donker onder loodsaanwijzing.
Daar de rivier nogal onbetrouwbaar is en er regelmatig gemanoeuvreerd of bij laag water zelfs geankerd diende te worden, voeren we met dubbele bezetting, zowel op de brug als in de machinekamer.
Pikkie en ik liepen zes op, zes af, evenals de derde en de vierde.
De volgende morgen om half zes werd ik gepord, het was nog steeds donker en we lagen ten anker op de rivier.
Tien minuten later was ik op de brug, alwaar ik Pikkie en Willem aantrof gebogen over de kaart van de rivier.
We liepen gedrieën naar buiten en genoten van de stilte.
Dromerig zei Willem: "ik hoor een koei!".
"Dat is echt weer iets voor willem hoor...! Hij hoort een koei!" sprak Pikkie sloom.
"Nee echt", zei willem "Ik hoor een koei loeien!".
Tien minuten later was het al wat lichter geworden en in de schemering zagen we aan bakboord op een eilandje, vijftig meter van het schip ,half in het water niet een "Koei"..maar wel duizend.
"Zie je nou wel!" zei Willem.
Over een "Broodje Buffalo" gesproken!.
Binnenliggend in San Nicolas bracht Freddie de scheepspost rond.
Ik zat net bij Pikkie in de hut.
"Ik heb slecht nieuws en slecht nieuws", begon hij "Wat willen jullie eerst horen?".
"Doe eerst het slechtste nieuws maar!" zei Pikkie.
"Je gaat straks in Durban naar huis en wordt afgelost door de heer Dirkse".
"Dat is veel te vroeg!", zei Willem die ook net binnenstapte,
"je bent gelijk met ons aan boord gekomen!".
"Niks te vroeg" zei pikkie, die net onder de douche vandaan kwam, "ik keek net nog even vlug in de spiegel en de patroontassen zijn al langer dan het geweer!".
"Zie je wel kapitein, hij heb zo..'n klein piepie!!" zei Willem.
"Houdt je muil Willem!" en "wat is het andere slechte nieuws?", ging Pikkie licht geïrriteerd verder.
"We krijgen in Durban hoog bezoek, er zit een fusie aan te komen met Nedlloyd en een van onze directeuren, dhr.dirkzwager, komt daar de voordelen van uitleggen!" sprak Freddie lichtelijk opgewonden.
"Stel je voor, wij als de: -'bij Indie-betrokken-rederijen'-, samen met die gasten van de 'Hollandse-vaart', dat komt nooit goed!!".
Hij moest even uitblazen en er over nadenken.
Vervolgens sprak hij nog peinzend: "Dan hebben we straks meneer Dirkse, jij Dirk, de 2e stuurman heet ook Dirk, van wie zou die man toch een zwager zijn?".
Zo had Freddie iets met namen, hij zei ooit met een 4e wtk te hebben gevaren, die "Vliegen" heette, met als voornaam "Sietze".
"Sietze Vliegen, hoe komen die ouders er op?" zei hij dan, "zijn pa werkte zeker bij de KLM!?".
Trouwens over de naam van onze vijfde wtk. had hij ook wat te zeggen, hij vond dat onze Drent, Meine Seinen, beter marconist had kunnen worden: "Meine...Seinen! Meine...Seinen!"
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Di Okt 26, 2004 3:49 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Sleutels

Pikkie ging in Durban naar huis en werd zoals gezegd afgelost door de heer Dirkse, een oude bekende van de "Nassau".
Op de oversteek concentreerden Willem en ik ons o.a. op zijn hobby, waaraan hij ook zijn nieuwe bijnaam dankte..”sleutels”!.
Zoals op ieder schip tref je in de hut van de tweede wtk. maar ook in die van de eerste stuurman, een lade aan met "Onbegrepen Stukken" deze stukken bestaan uit onderdelen of-deeltjes, zekeringen, smeernippels, boutjes, moertjes, schroefjes, te veel om op te noemen, maar ook sloten zonder sleutels en sleutels waarvan niemand meer het slot weet te vinden.
Willem en ik besloten ons (part-time), voornamelijk op die twee laatste categorieën te concentreren.
Als je met zoiets aan de gang gaat komen er ineens uit allerlei hoeken en gaten nog meer sloten en sleutels voor de dag, ongeacht de leeftijd van het schip. Van een groot aantal vonden we de herkomst en deze werden op enigerlei wijze weer in ere hersteld of in sleutelkastjes gehangen. Er bleef echter ook een restant over, waarvan de herkomst niet was vast te stellen.
Hiervan had Willem de hangsloten verzameld in een lege bierdoos.
In Japan nam hij de doos onder de arm mee de wal op en deponeerde die op de toonbank van de eerste de beste "Mr. Minute", die hij tegenkwam, met de woorden: "Please make keys for these padlocks!".
Een van de voordelen van Jappen is, dat ze uiterst hoffelijk zijn, ook tegen "Gaijin" en dat ze niet vloeken.
Ook dit verbouwereerde exemplaar bleef vriendelijk, maar bracht
Willem toch duidelijk aan zijn verstand, dat zelfs hij niet kon toveren, zelfs niet als "Mr Hour" en dat hij toch echt sleutels nodig had om duplicaten te kunnen maken.
"Stomme Jappen", kankerde Willem en omdat dit al zijn tweede negatieve Japanervaring van de dag was, besloten we maar een glaasje bier te gaan kopen. De bierdoos lieten we achter bij "Mr.Minute".
Tijdens het eerste biertje vertelde hij zijn eerdere ervaring.
Het betrof onze vierde stuurman, die onverrichter zake was teruggekeerd van de dokter.
Hij was daar door Willem heen verwezen, vanwege zweetvoeten.
Als je langs de hut liep van deze ongelukkige Limburger, kreeg je meteen een "blauwe tong" van de stank volgens Willem.
Bij zijn terugkomst van de dokter vroeg Willem: "En???".
"Terwijl ik er zat kwam de dokter met een hele lange stok met een haak er aan binnen", sprak de patiënt benepen.
"Deed het veel zeer?", vroeg Willem.
"Nee, hij deed een raampje open en zei dat hij me niet kon helpen",
gniffelde het slachtoffer van de gangbare grap: "Het is zwart, het stinkt en het zit onder de grond".
"Dan blijft er alleen een paardemiddel over", sprak Willem somber.
"En dat is?" uit een toch hoopvol lachende, Limburgse mond.
......"Wassen!", brulde willem, "Stomme Jap!".
Vanuit Mauritius vlogen Willem en ik naar huis.
Bijna was het niet doorgegaan, want tijdens het "inchecken" kwam men tot de ontdekking, dat wij tot Reunion "overbooked" waren.
Zo hebben wij het eerste stuk van onze thuisvlucht, gezeten op onze koffers, in de 1e klas "pantry" doorgebracht. ("Giscard- d'Estaing" was jammer genoeg niet aan boord!)
Een echte "Air France" oplossing!.
Wij waren er overigens erg blij mee, want ook onze patroontassen waren intussen langer geworden dan het geweer.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Wo Okt 27, 2004 3:20 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
De bijna dagelijkse Nieuwe Dirk van Lopik

Straat Magelhaen

Ik was al eens door "Straat Magelhaen" gevaren met de "Cook" en mocht nu varen op het schip dat indirect was vernoemd naar de Portugese ontdekkingsreiziger met de Hollands aandoende naam.
Het schip was een echt RIL-schip van het oude type met de hoge masten. Goed onderhouden met de standaard B&W hoofdmoter.
Geen problemen dus, het schip voer op West-Afrika en het zou mijn laatste reis worden op dit gebied.
De sfeer was uitstekend, het schip had een goed onderhouden zeilbootje, "Maggeltje" en twee barretjes, waarvan een aan dek.
De bar aan dek was bekend als een van de oudste barretjes van de club en had min of meer tot voorbeeld gediend voor de bar die we tijdens afwezigheid van "Snikkel Erik" gedurende een reis op de "Lombok" hadden gebouwd.
Met dit verschil dat op de "Lombok" het barretje binnen was gebouwd, voorzien van nachtclubverlichting, glitterbol, etc.
Bij terugkeer aan boord van schip, zei Erik dan ook deels terecht: "Het lijkt hier wel een hoerenkot!" (het sprak hem overigens wel aan!")
Alle ingrediënten om deze reis tot een succes te laten worden waren aanwezig en het lukte ook.
De Hwtk. dhr.van Marle (de JC.van de "Lombok"!) was net van boord en zijn geest waarde nog rond over het schip in de vorm van de diverse (sterke?)verhalen, die mij bekend in de oren klonken.
Hij was afgelost door dhr.Schols, iemand die zijn roeping was misgelopen.
Dhr.Schols, helaas te vroeg overleden, was het meest muzikale mens dat ik in mijn vaartijd heb meegemaakt. (niets ten nadele van Norse Leo en mijn "broer Max" hoor!) .
Hij uitte dat o.a. door uit het blote hoofd en op gehoor, op zijn prachtige zwarte "Scandelli" accordeon iedere soort muziek te spelen, die hem voor de knoppen (geen toetsen!) kwam.
Van klassiek tot marsen, van "Crooners" tot Nederlandstalig en van Parijse "Musette", tot Russische steppenmuziek.
Hij was daarmee de grote initiator en animator van ons scheepsorkest.
Wij beschikten over drie zangers, vier gitaristen, een synthesiser en een klarinettist.
Ikzelf probeerde naast het zingen af en toe wat jazz mee te toeteren op mijn "Oliebollen-trompet".
Iedere amateur-musicus, of dacht daarvoor te kunnen doorgaan, had min of meer zijn eigen muzieksoort, maar de accordeon speelde altijd.
De rest van het officierenkorps speelde mee, met inderhaast aangekochte tamboerijnen en sambaballen (of waren het rumbakogels?).
Tijdens de oversteek van de Far-east naar Afrika was het iedere avond oefenen in wisselende samenstellingen, met als vast publiek onze in Zuid-Afrika woonachtige gezagvoerder, van Bever.
Hij speelde zelf niet mee, maar bedacht de verzoeknummers en stond via zijn achternaam model voor de naam van het orkest, "Circus van Bever".
Aan het einde van zo'n oefensessie, als het peil in zijn (of onze?) "Johnny Walker" fles al behoorlijk was gedaald, werd het gezag sentimenteel en dat uitte zich dan steevast in zijn verzoek een nummer te spelen speciaal voor hem.
Probleem was, dat niemand het nummer kende, zelfs dhr.Schols niet. Iedere keer liet het gezag zich verleiden tot het zingen van de eerste regel: "Oooh.. You do'nt need a baromeeeeeter,...to pick out a rrrainy day...h!".maar zelfs dat hielp niet.
Mopperend over zoveel onwil en onbegrip verdween hij dan zwalkend naar zijn hut en mandje, maar meldde de volgende morgen dat hij weer een schitterende avond had gehad.
Wij ook trouwens!



Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Wo Okt 27, 2004 9:18 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Fruitgum special

Net voor vertrek Zuid-Afrika hielden we een generale repetitie met het orkest, daartoe organiseerden we een feest.
Het feest was ter gelegenheid van de verjaardag van een der vijfde wtk's, een vriendelijke vogel met de naam Hans.
Hij ging echter als "Loek" door het leven, omdat ooit een illustere oom van hem met die voornaam ook bij de RIL had gevaren.
Voorafgaande aan het feest brouwde Loek met de heer Schols een soort van vruchtendrank, waarin naast alle van de banken uit de diverse hutten geroofd fruit, ook alle aan boord bekende sterke dranken waren verwerkt.
Het geheel werd wat verdund met diverse vruchtensappen, een paar dagen laten staan en voorzien van de prachtige verkoopnaam: "Lou's Fruitgum Special".
De avond werd een groot succes, diverse nieuwe nummers werden herontdekt voor dit orkest.
Het viel mij op, dat dhr. Schols door de "Fruitgum Special" de eerste uren steeds beter ging spelen. Vervolgens kwam er echter een kentering in zijn, dus ook in ons, spel.
Ik testte de kwaliteit regelmatig, door de "Radetski-mars" te vragen; toen dat op zeker moment niet meer lukte hebben wij de avond afgesloten.
Nu nog spelen voor een echt publiek!.
Die gelegenheid diende zich vanzelf aan.
Op dit schip werd ook veel aan "Deck-golf" gedaan, zodat het spel en de baan in topconditie verkeerden.
De houten hamers stonden altijd standby in een kast op het bardek buiten.
De avond na aankomst op de rede van Lagos werden we in de bar verwittigd door de Chinese bootsman, dat er een bootje onder de bak langszij was gekomen, waaruit een aantal verdachte figuren langs touwen omhoog was geklommen.
Het kwam in die tijd veelvuldig voor dat schepen door deze piraten werden overvallen, schietpartijen waren daarbij geen uitzondering geweest.
Derhalve was het animo om poolshoogte te gaan nemen niet groot.
Onze gezagvoerder van Bever, met de bijnaam "Old Nick", vond echter dat hij dit niet over zijn kant kon laten gaan.
Dhr.Schols, de 2e stuurman en ik vonden dat we hem niet alleen naar het voorschip konden laten gaan, dus verlieten we met zijn vieren de bar.
Zonder dit te hebben afgesproken, pakten we aan dek alle vier een deckgolf-hamer en daalden de trappen af naar het hoofddek.
De rest van het gezelschap bleek zich intussen te hebben verzameld op de brugvleugel, want een onverlaat (ik denk aan Loek!)Riep: "He kapitein...,gaan jullie deckgolven?".
Op het voorschip aangekomen bleken de vogels reeds te zijn gevlogen, na wel eerst twee containers en een "locker" te hebben opengebroken en grotendeels te hebben leeggeroofd.
Deze soort van piraterij heeft nog jaren voortgeduurd op de rede en in de haven van Lagos.
Men bleek over het algemeen goed te zijn geïnformeerd, containers met potgrond werden bijv. zelden of nooit opengebroken.
Wat reders en afschepers ook bedachten, de Nigeriaanse maffia vond altijd weer de oplossing.
Zelfs het verschepen van alle linker schoenen in een container op schip "A" en alle rechter, in een container op het volgende schip werkte maar een keer, want dat is een "Oud" Afrikaans Gebruik, zo wisten wij sinds de "Lombok".
Van dergelijke voorvallen werd, in die dagen, nog een scheepsverklaring opgemaakt.
Dat gebeurde normaliter op een consulaat of ambassade.
Daar wij de volgende morgen echter al weer opdracht kregen "anker op" te gaan en naar de eerste loshaven Monrovia te varen, werd in dit geval de scheepsverklaring pas daar opgemaakt.
"Old Nick" nam Loek mee als "deckgolf" getuige, omdat die toevallig vrij was na zijn aankomstwacht.
Nadat het officiële gedeelte achter de rug was, nodigde de Nederlandse ambassadeur onze gezagvoerder uit voor de lunch (Loek mocht ook mee-eten!).
Tijdens de lunch maakte "Old Nick" melding van het orkest: "Circus van Bever" en toen Loek vernam, dat de beide studerende dochters van de ambassadeur met vakantie uit Nederland over waren, wierp ook hij zich vol loftuitingen over het orkest in de strijd.
Het uiteindelijk resultaat was dat de ambassadeur toezegde die zaterdagavond met zijn gezin en nog wat leden van de Hollandse Gemeenschap aan boord te zullen komen voor een koud buffet, met aansluitend, in zijn bewoordingen: een "Crew-Show".


Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Do Okt 28, 2004 2:53 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
De baron

Die zaterdag stond in het teken van de voorbereidingen.
Een geplande zeiltocht met "Maggeltje" werd er zelfs voor uitgesteld.
Alles moest vlekkeloos verlopen, zo luidde de stelling.
Op vrijdag hadden we vernomen, dat het in totaal om een dertigtal gasten zou gaan.
Gelukkig werd een deel van het koud buffet door de ambassade geregeld, anders was onze keuken er niet op tijd gereed mee geweest.
Voor een gezelschap van in totaal bijna vijftig mensen was de binnenbar in de salon te klein, zodat werd uitgeweken naar de bar aan dek.
"In de tropen mag dat geen probleem zijn", zo sprak "Nick".
Iedereen was, keurig in uniform, op tijd om de gasten te ontvangen.
Om half zeven werd de avond geopend met een speech van ons gezag,
Waarin hij iedereen simpelweg welkom heette, beantwoordt door een korte toespraak van de ambassadeur, de Baron van Zwenderen.
Hij ging in het kort in op het unieke van deze avond, omdat het voor hem en zijn familie de eerste keer was, voet te zetten aan boord van een schip onder Nederlandse vlag.
Het koud buffet was voortreffelijk en na het innemen van wat vloeibare versterkingen door het orkest (er was nog wat "fruitgum Special" over), kon het feest beginnen.
Ik had de eer om afwisselend met de heer Schols, de nummers te mogen aankondigen, gebaseerd op verzoekjes die door de 1e stm. werden genoteerd in een soort "balboekje".
Nadat we een uur hadden gespeeld was er een kleine pauze en gingen vervolgens over op dansmuziek en "crooners".
De baron en de overige leden van het gezelschap hadden het prima naar de zin en de drank vloeide rijkelijk (vanwege het dansen in de vochtige buitenlucht zullen we maar denken!!).
Op zeker moment vroeg de Baron wederom het woord.
"Verdorie" sprak hij, "nu dacht ik aan boord van een schip te zijn en wel een aantal minder nette liedjes te horen te krijgen, maar niks hoor!", "Kennen jullie zeelieden niet wat schuine teksten?".
"Dat ken gebeuren hoor meneer de Baron!", sprak Schols en zette de bekende medley "Mosselen, mosselen, hele fijne mosselen" in van "Bolle Jan".
Na deze medley van de vader van Rene Froger, was het volledige scala van "Paketvaart" strijdliederen, waaronder "Lieve Leentje", "Jan curaçao", "Daar komt de Paketvaart" en ga zo maar door, aan de beurt.
Helaas kende ik als enige zanger nagenoeg alle teksten, zodat we, met mij als een soort van "Manke Nelis" en de heer Schols als "Johnny Meyer", ruim een uur aan het woord zijn geweest.
Pieter, onze klarinettist, die normaal alleen met "jazzie"-nummers aan bod kwam probeerde ons te helpen en "pepte" ter ondersteuning af en toe een stukje mee, dit zeer tot ongenoegen van een van de aanwezige dames. "Hou nou eens op met dat rotding!", zei ze.
De arme Pieter,"in zijn eer aangetast", schroefde verongelijkt het "ding" meteen uit elkaar en borg hem op.
Meneer de Baron genoot en kraaide van plezier, toen hij walsend met een van zijn dochters voorbij kwam," dat is nog eens echte Nederlandse folklore" riep hij, over een mooie schouder.
Het hoeft geen betoog, dat de avond een daverend succes was, Nederlandstalige muziek, doet het blijkbaar opperbest met een groep Nederlanders in het buitenland.
Om een uur of drie hebben we nog geprobeerd; "Oh you don't need a baromeeeter, to pick out a rainy day..h!" te spelen, maar meneer de Baron kende het lied ook niet.
De "Fruitgum Special" had intussen zijn verwoestende werk ook al gedaan ten aanzien van de "Radetski-mars", dus....afscheid nemen en iedereen naar bed.
De volgende middag zijn we toch nog met "Maggeltje" gaan zeilen, het animo was niet groot en het duurde lang voordat ze was op- en afgetuigd.
Ook de zeiltocht beperkte zich tot het havenbasin, toch waren er van de vier zeilers nog twee zeeziek!.
We hebben nadien nooit meer "Fruitgum Special" gemaakt of gedronken.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Do Okt 28, 2004 3:55 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
NUCHTER

In Kaapstad namen we vervroegd afscheid van onze kapitein, hij woonde te Durban en was er derhalve vanuit gegaan, daar te worden afgelost en niet in Kaapstad.
Hij kreeg hierdoor ook wat weinig tijd, om zoals hij het zelf noemde; "Af te kicken" en nam zijn laatste whisky nog op de dag voor aankomst Kaapstad, net nadat hij zijn aflostelegram had ontvangen. Dus inderdaad niet veel tijd om op te drogen.
Tijdens aankomst Kaapstad op de 4-8 ’s morgens zat alles tegen.
Er brak een tros op de sleepboot, waardoor we tegen de kade ramden, daardoor viel de gangway een stuk naar beneden en was behoorlijk beschadigd.
De 1e stuurman die poolshoogte ging nemen gleed uit en viel bijna in het water, zich flink bezerend.
Ik kwam "Old Nick" na al dat onheil tegen in de gang op weg naar zijn ontbijt.
"Goeie morgen, kapitein, hoe gaat het?" vroeg ik vriendelijk.
"Huh,..ben je ook eens een keer nuchter!", was het korte antwoord.
Het deed me denken aan een verhaal van JC, wiens geest zoals ge-egd,nog op dit schip rondwaarde.
Het ging in dat verhaal over een KPM-gezagvoerder die op zekere dag bij de opmerkingen in het scheepsjournaal schreef; "Heden,.. ..1e stuurman dronken!".
Maar de eerste stuurman, ook niet van gisteren ,schreef er onder:
"Heden,..gezagvoerder nuchter!".
Zo waren er wel eens controverses en meningsverschillen.
Ook op dit schip was er een dergelijke vete en ging tussen de derde wtk. en zijn vijfde, Jacob, een jongen van Ambonese afkomst.
Het speelde ten tijde van de treinkapingen in Nederland, voor onze zeer rustige Jacob een beladen onderwerp.
Martin, de derde, was iemand van het plagerige type, hij bedoelde het niet kwaad, maar toch!.
De dag na vertrek Durban was Jacob jarig, hij liep de 0-4.
Ik lag net in mijn mandje, telefoon...!,hup..licht aan en ik keek op mijn horloge,...vijf over twaalf.
Ik kreeg een zeer benepen sprekende Jacob aan de lijn.
"Goede morgen Jacob, van harte gefeliciteerd met je verjaardag!", zei ik vriendelijk, ondanks het vroege uur.
De verjaardag van Jacob was immers nog maar vijf minuten oud.
"Ik..,ik...heb een groot probleem met Martin", hakkelde hij.
"Kom maar even naar boven, dan praten we erover" zei ik, al trachtend de ernst van de situatie in te schatten.
"Nee ook een probleem", zei hij, "Ik kan hier niet weg!".
"Vraag dan of Martin even naar boven komt?", ging ik verder.
"Nnnee,..dat..is..het..probleem..juist", stotterde Jacob,
"Hij ligt languit gestrekt op de plaat, voor de lessenaar!".
"Dan kom ik zelf wel even naar beneden", beëindigde ik het telefoongesprek.
Beneden bij de lessenaar aangekomen, overzag ik het probleem in een oogopslag, op de grond lag het verjaardagscadeau van Martin aan Jacob, half uitgepakt.
Een speelgoedmachinegeweer!.
Martin lag er heel vredig naast.
Gelukkig had onze nieuwe gezagvoerder, met de bijnaam "Kapitein Piep", een goed ontwikkeld gevoel voor humor.
Toen hij de volgende dag, naar aanleiding van het blauwe oog van Martin, mij vroeg naar de oorzaak, sprak hij wijs: "R.M.S. betekent ook: Recht Maakt Sterk"!.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Do Okt 28, 2004 9:00 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
De geest van J.C.

Kapitein "Piep" was eveneens een KPM-er met een zekere bekendheid, ook over hem deden zich de wildste verhalen de ronde.
Zo zou hij lid zijn van de CPN, in die dagen "not done", zeker niet in een korps gezagvoerders, waar een aantal vanwege het: "Reserve-officier" zijn, der Kon.Marine, een eigen vlag voerde.
Geen Friesche vlag in de voormast, zoals een bekend gepensioneerd KPM-er van Friesche origine placht te doen, maar achterop een Nederlandse vlag, in het midden voorzien van een goudkleurig anker.
Waar of niet waar, kapitein "Piep" viel uit de toon, al was het alleen maar vanwege zijn jeugdhobby.
Hij was namelijk ooit ook balletdanser geweest en had daar heel magere spillebenen aan overgehouden, die er mogelijk ooit gespierd hadden uitgezien.
De benen waren altijd duidelijk zichtbaar, vanwege de korte uniformbroeken die hij droeg, broeken van het type "Coen Moulijn", hetgeen wil zeggen dat hij tientallen (schijn)bewegingen kon maken, zonder dat de broek bewoog.
Boven de benen had zich, door het jarenlange goede leven, een enorme bierbuik ontwikkeld.
Normaliter viel dit niet zo op, maar toen ik eens aan de zijkant van een trap met Martin stond te praten, kwam hij inderdaad trapsgewijs voorbij schuiven, hetgeen Martin de opmerking ontlokte:
"Goh kapitein, wat kleedt zo'n broek lekker slank af!".
Lenig was hij wel, regelmatig rende hij de bar binnen, maakte een spagaat, gevolgd door een halve salto en kwam dan in handstand op een barkruk tot rust, het kale hoofd steunend op de bar!.
Doe dat maar eens na en dan nog aansluitend rustig om een pilsje vragen!.
Tijdens deze gehele operatie overigens, bleef de broek ook stijl overeind.
Het aardigste was echter, dat hij ook bevriend was met JC regelmatig schoot hij me aan, met in zijn hand een brief, gelicht uit de file "uitgaande brieven", geschreven door JC en gericht aan het kantoor te Hongkong.
"Even lachen secund?", zei hij dan en dit lukte altijd.
Zoals om het antwoord van JC. op een officiële directie-uitnodiging, de Koninginnedagviering , s'avonds bij te komen wonen.
Hij schreef een hele lange brief waarin hij alles en iedereen bedankte, dat het hem een eer was,om in een dergelijk select gezelschap enz.enz.
Het einde van de brief luidde, dat hij alleen "acte de presence" kon geven, als hem schriftelijk werd bevestigd, dat er de bewuste avond ook gelachen mocht worden.
Of de vele pagina's tellende briefwisseling, die ging over het schoonmaken van de, intussen tot sludge-buffertank (invloed van "green-peace"!), verheven achterpiek-tank.
De man van de technische dienst die van kantoorzijde het betoog voerde, zag je in gedachten grijzer en kwader worden.
Zijn laatste brief was erg kortaf: "Zo en zo en zo gaat het gebeuren en daar mee uit!" stond het er ongeveer.
JC. was echter niet voor niets de "Grijze Wijze Baas".
Hij besloot zijn laatste drie pagina's lange, eindbetoog met een p.s., dat luidde:..."Houdt goede moed.... ,ik zit hier goed!"
Zoals gezegd, zijn geest waarde nog rond!.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Vr Okt 29, 2004 2:50 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Weer een paar leuke verhaaltjes van Dirk van Lopik voor het weekend.

BRIDGE

De "Straat Agulhas" was mijn volgende schip mijn eerste en enige "A"-schip, normaliter slechts weggelegd voor "Stork-Werkspoor"- specialisten, maar dit keer mocht ik er ook op varen, waarschijnlijk door mijn uitgebreide "Storkhotlo"-ervaring?
De "Agulhas" voer ook op de ASAS, de herenlijn.
Voor het eerst in tijden ook weer een schip waar precies voldoende mensen aan boord waren om te kunnen bridgen.
Naast mezelf: Willem Wiegman de gezagvoerder, Appie Bergsma de hwtk en Flip van Zanten, de 2e stuurman.
Flip was een Amsterdammer van zeer goede komaf, die geboren in een nest van procureurs, advocaten, chirurgen, enz. eigenlijk per ongeluk aan boord van een schip verzeild was geraakt.
Als deel van zijn opvoeding had men hem, naast dansen en autorijden verplicht "bridgen" geleerd.
"Kaarten", daar had hij echter geen kaas van gegeten.
Het spel begon altijd direct na tafel, omdat flip vroeg moest gaan slapen, ten einde s'nachts fit en wakker de 0-4 te kunnen lopen.
Flip rookte tijdens het spel zijn onafscheidelijke pijp ,of: "Stronthoorn", zoals zijn bridgemaat uit het hoge noorden het ding noemde.
"Tswee rotkoppn op een steel", zei hij dan liefkozend.
In de eerste week gebeurde het regelmatig, dat Appie behoorlijk uit zijn slof schoot als zij als koppel een spel maakten, met twee-a-drie slagen boven het bod.
"Wij hebbn veel te laag ingezet met ons bod Flip, hoe is dat nou toch gvd....mogelijk?".
Het was mijn maat Willem en mijzelf al een aantal malen opgevallen dat dit gebeurde, zodra flip zijn kaarten op volgorde in zijn hand had gesorteerd en vervolgens een aantal malen, kort achtereen, nerveus aan zijn pijp trok: "pf.,pf.,pf.,pf!".
Waarschijnlijk wist hij niet goed hoe te bieden met meer dan 14 punten in de hand en Appie had dit duidelijk niet in de gaten.
Flip begon na een week ,steeds meer tegensputterend aan het dagelijks terugkerend "bridge"-ritueel.
Daar Willem en ik ons broodnodige uurtje denksport in het gedrang zagen komen besloten we voor te stellen van partner te wisselen.
Vanaf dat moment speelde ik met Appie, mijn "baas".
De tweede avond klonk het plotseling: "pf.,pf.,pf.,pf!" links van mij, gevolgd door..."een ruiten!?!".
Appie paste, waarna Willem, begeleid door een vette knipoog in mijn richting, het bod afmaakte met:"drie sans!", met appie zeer verbouwereerd en ongelovig in zijn kaarten kijkend na mijn:"ik pas!".
Willem haalde het glansrijk, ondanks dat de sterkte op tafel lag.
Appie snapte er niks van; "Hoe kun je nou met maar zevn puntn in de hand drie sans zeggn op zijn: een ruitn, verdomme!?"
Hij is er nooit achter gekomen.
Om toch wat meer zekerheid te hebben over het doorgaan van ons dagelijks "kaartje" leggen, besloten we zodra Flip ging slapen een nieuwe vierde man op te leiden.
Het gewillige slachtoffer, een redelijk klaverjasser, was onze Limburgse vierde stuurman Alfons.
Alfons droeg een bril, zeer bijzonder in die tijd, vooral een met de dikte van glazen, zoals Fons die bezat.
Een soort "jampot-bodems".
Het intrigeerde Appie blijkbaar, want hij vroeg hem de eerste avond, nadat Fons zich een keer had vergooid: "Je hebt zeker wel verdraaid goeie oogn, dat je door zulke dikke glaazn kunt kijkn?".
Fons antwoordde in het plat, zangerig Limburgs:
"Ja mijn oghen daer mekeert ut niet aen, als kiind keek ik schjeel, dan hebbe ze mij op zekerg mement aen de oogspjier geopereeer he, die hebbe ze ingekorgt, maer dan hebbe ze er waarschijnlijk te veul afgesneje en nu kijik ik twee kajnten op, darum mot ik deze bril draghe he, het is een soorgt van kurreksie-bril".
Appie knikte voortdurend van ja, maar ik heb later in de bar nog ongeveer een uur nodig gehad om het verhaal via het Nederlands in zijn Groningse oren te krijgen.


Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Vr Okt 29, 2004 3:54 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
OCHO HERMANOS

Fransje onze vierde wtk. maakte zijn eerste Zuid-Amerikareis.
Hij had vooraf al dikke verhalen gehoord en stelde er zich derhalve veel van voor.
De eerste haven was Buenos Aires, ik had de wacht.
Frans mocht mee de wal op, in het kielzog van Appie en Jaap, de derde wtk.
Tegen zevenen vertrokken ze, in een walm van "after shave".
De volgende morgen was het voor mij weer vroeg dag, er moest verstoomd worden van Darsena "A" naar Darsena "B".
Volgens goed gebruik stuurde ik bij een half uur voor manoeuvreren, Willem, de vijfde wtk, naar boven om Appie, het hoofdwerktuig te porren.
Ik gaf hem de boodschap mee: "Net zo lang volhouden, tot hij voor je staat, want het zal wel laat geworden zijn!".
Een half uur later was Willem pas weer terug, "Dat kostte moeite" zei hij, "En volgens mij is hij niet helemaal okselfris, ik heb wel tien minuten op zijn deur staan rammen, uiteindelijk met mijn bahco, toen deed hij pas open", ging hij verder. "Hij zag me eerst helemaal niet staan en vroeg uiteindelijk: Wat kan ik voor je beteekn.... Jaap?" besloot hij zijn verslag.
Bij de eerste telegraafbel stond Appie plotseling achter mij.
Hij zag er niet goed uit, "Ik heb een kop als een ketel" sprak hij bedroefd. "Het komt allemaal door die 'Argen-tsering-tsijn', met zijn 'Ocho- Hermanos' ging hij verder.
"Had hij acht broers?" vroeg ik.
"Nee, zo heette dat spul, wat hij ons te drinkn gaf, een soort likeur,..Bah!"..hartgrondig dit keer.
Met horten en stoten kwam er een verhaal over een lokale man die ze in de "Boca" tegen het lijf waren gelopen en goed de weg wist, "Maar drie flessn van dat vieze spul haddn we nooit moetn leegdrinkn!".
"Ja, de andern hebbn het ook op", beantwoordde hij mijn vraag.
Rond acht uur kwamen Fransje en Jaap ook binnendwarrelen.
Frans zag er uit alsof hij door een tram was overreden.
Hij ging meteen aan het werk en nam zijn klusje van de vorige dag weer ter hand, het uitgloeien van een zeer bochtige, hogedruk-brandstofleiding van een hulpmotor.
Het onding moest in een bankschroef van de werkplaats worden geklemd.
Vanuit de controlekamer konden we, door het raam,de ongelijke strijd goed volgen.
Normaliter had Fransje glansrijk moeten winnen, maar doordat er "Acht Broertjes" in zijn kop aan het werk waren, dreigde hij het onderspit te delven.
In zijn half-onderbewustzijn kreeg hij op zeker moment in de gaten, dat hij door drie paar ogen werd bespied.
Hij onttrok zich even aan de vechtpartij en bleek de vorige avond ten minste een Spaans woordje te hebben geleerd, hij spreidde
De armen ten minste wijd, zoals het Christusbeeld op de "Corcu Vadu" in Rio en sprak: "Que?".
Met pikheet sprak hij het vermoeden uit dat alle acht broertjes ook handwerkslieden moesten zijn.
Afgaande op de herrie in zijn hoofd, dacht hij aan:steenhouwer, koperslager, hoefsmit, bankwerker, klinker, straatmaker, plaatwerker en timmerman.

Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Vr Okt 29, 2004 9:12 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
KAAPSTAD

Verder verliep de Zuid-Amerika reis zonder kleerscheuren, alhoewel er bij terugkomst in Kaapstad toch een tweetal naar de dokter ging.
De reden wist je nooit, want ook de 1e stuurman had in dit opzicht zijn medisch ambtsgeheim.
Die morgen wandelde ik zijn kantoor binnen, terwijl daar net de "Afrikaans" sprekende waterklerk zat.
De waterklerken werden vanuit het Kaapstad kantoor, aangestuurd door een eveneens Afrikaans sprekende operationsmanager met behulp van "walkie talkies".
Er was juist een gesprek gaande over een van de patiënten en ik hoorde uit de radio een aantal keren het woord "penicilline" komen.
Nu had deze alleraardigste operationsmanager een gebrek, bij de geringste opwinding ging hij hakkelen en stotteren.
Waarschijnlijk legde de waterklerk het daar een beetje op aan,
Want terwijl wij duidelijk hadden verstaan, welk geneesmiddel werd genoemd, vroeg hij: "Wil jij die naam van die medicijn nog een keer herhaal Jack?"
Vermoedelijk wond dit Jack op, want het bleef even stil en toen
Klonk het krakerig: "Penis..penis...penis...penicilline.. Damn it!"
"Ja dat klopt", zei de 1e stuurman, "daar is het voor en het is ook het goede medicijn".
In Durban lagen we samen met twee zusterschepen.
Het bleek een goede gewoonte te zijn bij elkaar te gaan buurten.
Dat buurten gebeurde ook tussen andere schepen, maar meestal alleen als er goede bekenden aan boord zaten.
Tussen de "A-schepen" onderling was er in Durban een soort van stilzwijgende afspraak, dat er altijd bezoekjes over en weer werden afgelegd, ongeacht of er kennissen aan boord waren of niet.
Wij kwamen als laatste van de drie zusjes binnen, dus voordat we uit de machinekamer boven waren, zat de bar al vol.
Een ander illuster gezelschap, zat al bij Appie in de hut en bestond uit collega-hwtk's en tweede's.
Hij sprak zuinig op zijn Gronings :"Dat gaat mij weer veel geld kostn".
Het werd gezellig en de plakkers bleven lang.
Nadat de laatste was vertrokken, hielp ik Appie met opruimen en liep vervolgens naar mijn hut.
Terwijl ik net de sleutel ronddraaide, riep Appie: "Dirk moet je nou eens koomn kijkn!".
Vredig slapend lag het hoofdwerktuig van een zusterschip in Appie zijn mandje, zijn kleertjes keurig opgevouwen over de stoelleuning, die schepen leken ook zo op elkaar!
De volgende morgen trof ik Appie snurkend op zijn bank aan. Helemaal fris was hij nog niet; "Kijk er is ook nog iemand zijn schoen’n vergeetn ", kraaide hij, maar die bleken later zijn eigendom te zijn.
Die dag namen we afscheid van onze gezagvoerder, hetgeen betekende dat we weer een nieuwe "bridger" moesten opleiden.
Ook namen wij afscheid van Jaap, onze derde wtk.
Tijdens zijn afscheidsborrel maakte Jaap bekend, dat hij in het aanstaande verlof in het huwelijk ging treden.
"Trouwn!!" reageerde Appie, als door een slang gebeten "zou je dat nou wel doen, Jaap?".
"Ja het wordt onderhand tijd, sprak de aanstaande bruidegom, ik ken haar alweer zo'n jaar of drie en het gaat nog steeds goed!".
"Het gaat nog steeds goed?".."Het gaat nog steeds goed..?" ging Appie verder, "man....je bent nooit thuis!".
"Weet je wat je moet doen?" sprak hij wijs :"Heb je al eens saamn een kamer behangn?, of saamn op vakantie naar Frankrijk geweest en haar laatn kaartleezn?".
Nee, dat had Jaap niet!.
"Dan zou ik dat eerst doen voordat je al te drastische beslissingn neemt!" besloot Appie.
Ik heb later gehoord dat Jaap toch met de bruid van zijn keuze in het huwelijk is getreden.
Of ze ooit samen zullen behangen? We lezen het misschien nog wel eens in de almanak van de PZC!!?.

Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Vr Okt 29, 2004 9:45 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
MAANDVERBAND

Karel de nieuwe 3e wtk. bracht uit Nederland Hanneke, de vrouw van Flip de 2e stuurman mee.
Ze had nog nooit gevlogen en vond het bijzonder geslaagd dat ze onder geleide van Karel deze lange reis mocht maken.
In haar zenuwen had ze vooral bij het landen en opstijgen haar ogen stijf dicht gehouden en Karel keihard in zijn arm geknepen.
Omdat ze ook tijdens de vlucht uit haar gewone doen bleef, kletste ze het hele eind honderduit, soms hartsgeheimen blootleggend die normaal door iemand zonder vliegangst, alleen met echtgenoot of andere naaste familie worden gedeeld.
Karel was ook getrouwd en derhalve wel het een en ander gewend,
Maar had toch even vreemd opgekeken bij haar mededeling; "Dat ze tot overmaat van ramp, nog ongesteld was ook!".
Toen Karel haar, na zijn aan boord komen, veilig had afgeleverd bij echtgenoot Flip en ze weer wat tot zichzelf was gekomen, bleek Hanneke een zeer rustig type te zijn en een aanwinst voor de sfeer aan boord.
Mede door deze vliegreis ontstond er ook een zeer innige verstandhouding tussen Karel en Flip, die zich blijkbaar toch ook wat zorgen had gemaakt over de eerste grote reis van zijn echtgenote.
Na zes weken ging Hanneke weer naar huis, omdat haar plichten als onderwijsgevende haar weer riepen.
De goede relatie tussen Karel en Flip bleef.
Dat uitte zich o.a.een aantal dagen na haar vertrek, toen Flip mij wat benepen kwam melden, dat zijn toilet verstopt zat.
Hij had niet naar een betere expert kunnen komen. (al sinds de "Boissevain!!).
De voorbereidingen waren eenvoudig, een vel dik pakkingrubber, een stuk spaanplaat en drie uit de kluiten gewassen mannen was alles wat we nodig hadden.
Fransje en Karel boden zich spontaan aan en ikzelf completeerde het drietal.
We klommen met zijn drieën op de spaanplaat, met daaronder het rubber en de toiletpot, terwijl flip de "Flushknop" zou bedienen,
Aldus 3 bar sanitairwaterdruk op onze constructie zettend.
Blijkbaar zat onze afdichting wat scheef, want na de eerste poging, had de blauwe uniformbroek van Flip een horizontale bruine streep, net boven de knie, zoals ook kleermakers met een "rokspuit" wel eens een krijtstreep aanbrengen om de plaats van een zoom te markeren.
Flip bleef bij de tweede poging derhalve wat verder uit de buurt en stelde zich achter de deur op.
Deze poging lukte, na afloop bleef er een "Corpus Delicti" achter in de pot, in de vorm van een stuk maandverband.
"Ja..eh..toen ze aan boord kwam,....had ik niet de tijd,...om... ...haar uit te leggen"....,stotterde Flip wat verlegen, met een rood hoofd.
"Geeft niet hoor!" sprak Karel, "dat kan de beste overkomen".
Een week of zes later ging Flip met verlof, hij zat breeduit grijnzend alvast vooruit genietend van zijn aanstaande verlof aan de bar tijdens zijn afscheidsborrel.
Karel die nog drie maanden te gaan had, was jaloers op die grijns.
"Wat zit je nou te lachen man?" begon hij.
"Er valt voor jouw morgen toch niets te genieten", ging hij verder, terwijl hij met zijn rechterhand het bekende gebaar van duim tussen wijs- en middelvinger maakte.
"Hoe weet jij dat?" gaf Flip zich, volkomen verbaasd, bloot.
"Jaha.....", be-knipoogde Karel zijn, deels gegokte opmerking,
"Dat zou je wel eens willen weten he!!??".

Die avond verliet Karel de bar vrij vroeg met de woorden: "Good-
Night", maar het klonk wel anders..





Auteur   Bericht
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Di Nov 02, 2004 5:09 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Het werd weer hoog tijd voor een nieuw verhaal van Dirk van Lopik.
All the best
Jos

EINDEXAMEN

De laatste keer naar de "de Ruyterschool" want zo bleven, ondanks de naamswijziging, de meeste oudgedienden (en dat waren we intussen!) de school bij haar oude naam noemen.
Diploma "C" was voor ons wtk's de afronding, noem het maar eindexamen, wat de eerste rang was voor de stuurlieden.
De sfeer was erg relaxed, ook in de klas tijdens de lessen.
Veel bekenden, ook een aantal nieuwe gezichten.
Dat laatste kwam eigenlijk door de leeftijdsopbouw van de groep.
Door de band genomen kon je stellen dat we het overblijfsel waren van een tiental jaargangen, met een enkele uitschieter naar boven of naar beneden.
Daardoor liepen de leeftijden uiteen tussen de dertig en de vijftig jaar.
De laatsten waren dan vooral mensen die lange tijd hadden gedaan over de theoretische examens "B1" en "C1".
"C2" betrof echter een praktijkdiploma waar zelden iemand voor zakte.
Een van de bekenden was onze Surinamer Paul, die dit keer helemaal op zijn sloffen kon meedoen.
Studeren hoefde volgens hem absoluut niet, "Want welke examinator durft het nu aan, mij een onvoldoende te geven?" sprak hij monter.
Het was voor hem in ieder geval een excuus om, zoals voorheen, volop deel te nemen aan het bruisende Vlissingse "stapleven".
Mede daardoor was het wel eens nodig dat Sam de Wijs, een andere oudgediende hem bij het binnenkomen van de heer Kodde, de motorenleraar, wakker moest maken met: "He Paul!...we krijgen nu motoren, dat zijn van die dingen die doen: Boem....boem...boem", daarbij wilde bewegingen makend, met armen en benen in zijn imitatie van een "Stork-Hotlo".
Bij het onderwerp stralingswarmte voor het vak ketels, kwam o.a. een :"Volledig zwart lichaam" ter sprake, hetgeen onze Paul een bulderende, aanstekelijke lachbui ontlokte.
Tijdens het examen had Paul het toch zwaarder dan hij had gedacht.
Zijn laatste vak op het mondelinge gedeelte was...ketels, met als onderwerp: "stralingswarmte".
Het liep niet echt lekker, tien minuten voor het einde stelde de examinator hem een vraag, waarvoor hij een algemeen bekende formule nodig had. Parate kennis was niet Paul zijn sterkste kant, om bekende redenen.
Om tijd te winnen, in een alles of niets poging, stelde hij dat hij altijd moeite had formules te onthouden, maar dat hij ze meestal wel kon afleiden en beredeneren.
Dat mocht dit keer en het lukte hem ook na veel zweten. De tijd was bijna om.
De "bijzitter" vond het maar een moeilijke manier: "Het is toch veel eenvoudiger om formules uit het hoofd te leren", stelde hij.
"Dat lukt me niet", zei Paul, "Met getallen heb ik hetzelfde probleem".
"Zo ken ik bijvoorbeeld maar een getal uit mijn hoofd", ging hij overmoedig geworden verder.
"En dat is?" vroeg de examinator geïnteresseerd.
"Het getal vier en twintig!" zei Paul.
"Vier-en twintig?" herhaalde de "bijzitter" nadenkend.
"Ja" zei Paul," mijn vriendin stuurt me wel eens om de boodschappen naar Albert Heyn, ik moet dan ook altijd een krat bier meebrengen, zo kan ik controleren of ze er wel allemaal inzitten!".
Na de diploma uitreiking liepen Paul (allemaal zessen, incl.het vak ketels!) En ik samen naar de uitgang.
Voor ons liepen, druk pratend, een aantal examinatoren.
Waar het gesprek precies over ging, konden we niet volgen, we vingen slechts een aantal flarden op.
Daarin kwam overigens wel een aantal malen het getal "Vier en twintig" voor, gevolgd door gelach.
Paul knipoogde slechts, boven een brede grijns.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Wo Nov 03, 2004 7:30 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Ons dagelijkse verhaal van Dirk

NEDLLOYD CUMBERLAND

Dit schip, een zusje van de "Chatham" had oorspronkelijk natuurlijk ook "Straat" geheten en werd gekscherend wel eens "Cucumberland" genoemd, vooral in Australië en andere Engelstalige gebieden.
Het verbasteren van namen gold wel voor meer schepen, zo was er ooit een KPM (later RIL) -schip geweest met de naam "Maetsuycker", die heette in Australië de "Meatsucker".
Of de "Straat Rio", met een beetje fantasie stond er R.10, hetgeen staat voor een Zuid-Afrikaans biljet van tien rand,
Vandaar de verbastering, "Straat Ten Rand"
De "Cumberland" zou mijn laatste schip worden waar passagiers op meevoeren, er was accommodatie voor twaalf en deze reis waren er zes aan boord.
De sfeer was erg ongedwongen, de passagierssalon was intussen omgetoverd tot bar voor algemeen gebruik waar iedereen welkom was, ongeacht status, rang of leeftijd.
Ik kreeg de indruk dat vooral de oudere passagiers, allen Zuid-Afrikanen het prettig vonden om te mixen met de jongeren.
Er was ten minste een uitgebreid sociaal leven.
En wat belangrijk was, ook voldoende bridgers!.
Na het kaarten, bleven de meesten in de bar hangen en kregen dan kortelings gezelschap van een wat ouder echtpaar dat al een hele rondreis aan boord zat en die opnieuw hadden geboekt voor de volgende reis.
Het was me in de eerste dagen dat ik aan boord was, opgevallen dat ze altijd erg opgewekt en vrolijk waren.
Nadat ik een week aan boord was, kwam "Mary" naast me zitten aan de bar."How do you like the ship so far?",vroeg ze.
Ik gaf haar beleefd antwoord, dat het me beviel en dat ik het goed naar mijn zin had.
"We love it here" zei ze, "Sebastian and I have already booked for the next voyage".
"So I heard", antwoordde ik haar.
"Your name is Djirk isnt'it?".
"Yes madam Dirk it is, not Jerk!".
"You may call me Mary then!", ging ze verder.
Vervolgens bestelde ze een "dubbele gin", gevolgd door: "easy on the tonic!" en "that goes for Sebastian as well!"
Ze draaide zich weer naar mij toe en zei: "Do you mind if i ask you a personal question?".
"Be my guest" antwoordde ik.
"What has, in your life, been the longest period that you have been intoxicated in one stretch?".
De vraag overviel me en ik moest in gedachten terug naar de "Nieuw Holland" tijdens mijn aan boord komen: "Well,....about 48 hours", antwoordde ik, enigszins terughoudend.
"Oh that's nothing", zei ze, "my Sebastian retired as a sollicitor in Pretoria 15 years ago, and we have been drunk eversince!".
"Isnt'it dear?", vroeg ze een glazige Sebastian.
"May I ask you a personal question too, Mary?" vroeg ik haar.
"Of course Djirk!,..of course!".
"Do you always call your husband in full;-'Sebastian'-?".
"Most of the time yes!, But if I am sweet on him I sometimes call him 'Bassie', on other occasions, I sometimes call him 'Bastard'!".
Ik vierde die week ook mijn koperen jubileum als zeeman.
Als aandenken kreeg ik een bord met daarop een paar, goudkleurig gespoten, oude machinekamerschoenen gespijkerd, voorzien van de spreuk: "Twaalf en een half jaar sloffen voor de RIL".
De letters waren geschilderd door Joop, de derde wtk, een amateur-kalligraaf.
Het uitleggen van dergelijke teksten aan Engelstalige passagiers
Is normaal al moeilijk, maar aan een "intoxicated Mary & Bassie" bleek het geheel onmogelijk.
De volgende spreuken kostten minder moeite.
Joop had ook nog een wandbordje voor me gemaakt, daar stond op:
"Goh, Dirk werk jij hier..,ik dacht dat jij zo goed kon leren!".
Ik vond hem ook een beetje op het randje, maar het verhaal ging, dat Joop voor mijn voorganger een "Oud-Confuciaanse" spreuk van het ABC (Algemeen Beschaafd Chinees) in het Engels had vertaald en op een wandbord had gezet.
Die spreuk luidde: "Man with head in clouds, cannot keep feet on ground, unless very tall man!".
Doe mij dan toch maar die eerste spreuk!
"The bastard" vond de laatste leuker.
De avond werd overigens ook besloten door Sebastian, die trachtte
Het woord, "mississippi" te spellen: em-ai-es-es-ai-es-es-ai-pi-pi-ai..,mississippi, met bij de "essen" veel, langs zijn slecht passende kunstgebit, ontsnappende lucht.
We zijn maar gaan slapen!.

Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Do Nov 04, 2004 4:33 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
WHAT'S IN A NAME?

In Singapore werd onze hwtk afgelost door een "heuse" hwtk van de Nedlloyd, dhr.A.Hol.
Voordat we zijn echte voornaam kenden, was die al, terecht of onterecht, omgetimmerd tot "Alco", dat paste zo leuk bij "Hol".
Onze gezagvoerder heette trouwens Bruin.
Dat viel me pas echt op, toen de twee zich aan elkaar voorstelden, "Bruin", "Hol", aangenaam!.
Weer een grapje van de indelers bij vlootpersoneel, dacht ik nog.
Verder hadden zij weinig gemeen.
Een van de eerste twistpunten betrof de temperatuur in de accommodatie.
Dit is op ieder schip een gevoelig onderwerp en met passagiers er bij nog wat lastiger.
Maar dit keer kwam daar ook het verschil in lichaamsbouw bij.
Dhr. Hol redelijk corpulent en de gezagvoerder van het type dat per dag duizend keer springt met een springtouw. ook binnenliggend in Singapore..daar helpt een pajong niet tegen!.
Die eerste dag werd de stand van de airconditioning vier maal bijgesteld.
Twee maal kouder op verzoek van de hwtk.en twee maal warmer, op verzoek van de gezagvoerder.
Die stond blijkbaar "op zijn strepen", want daarna werd er niet meer aan de thermostaat gedraaid.
"Het is hier al net zo als bij de VNS!" zei Alco.
De gezagvoerder kwam om vijf uur de bar binnen en strooide nog wat zout in de wonde met de woorden: "Zo, nu is het pas een lekker temperatuurtje, he meneer Hol!?".
"Lekker temperatuurtje....,lekker temperatuurtje...,ik zit hier
zo sachies aan te verkole!", was het antwoord van het slachtoffer.
Aldus was dhr.Hol meteen gewend bij ons aan boord.
Het varen met passagiers, was al sinds zijn VNS-tijd geleden, maar hij paste zich moeiteloos aan."Zuid-Afrikaanders blijven Zuid-Afrikaanders, of ze nu meevaren op een VNS-schip of op een Schip van de RIL", was hij van mening.
Een van de eerste avonden, zat Alco naast "Mary" aan de bar.
Waarschijnlijk had ze hem gevraagd of ze een "personal question" mocht stellen want ik (deze avond als barkeeper), hoorde hem uitleggen, dat "Alco" eigenlijk zijn "nickname" was.
Mary legde nu ook het verband met zijn achternaam en ging het op haar beurt uitleggen aan Sebastian.
"I like that name!", zei Bassie.
"Want je heet eigenlijk 'Arie'", kwam de gezagvoerder, die blijkbaar ook meeluisterde en de monsterrol had bestudeerd, tussenbeide.
"Ja en ik heb dat mijn vader altijd kwalijk genomen, ik voel me soms als 'the boy named Sue' uit het liedje van 'Johnny Cash'", antwoordde Arie nog steeds ietwat timide vanwege de AC.
"Maar hij heeft die fout gelukkig maar een keer gemaakt", ging Arie verder, "want ik heb nog drie broers, die heten allemaal Jan, behalve Piet dan, die heet Klaas!".
"What did he say Djirk!" vroeg Mary, die net klaar was met "Alco"-"Hol" aan Sebastian uit te leggen.
"Doe maar vlug een rondje op mijn naam Dirk!", deed dhr A.Hol zijn naam eer aan, "voordat het hier uit de hand loopt!".
Mary en uiteraard ook "Bassie", snapten er inderdaad geen bal van.
Door al dat denken had Sebastian weer dorst gekregen en hij accepteerde gretig de door "Alco" aangeboden versnapering.
Hij bracht in dit, zeldzame heldere moment zelfs een toast uit;
"To our wives and sweethearts, may they never meet!", kraaide hij overmoedig.
Het bezorgde hem meteen een dreun met "Mary's handtasje".
"So what's in a name? "KPM; RIL.; VNS of Nedlloyd?.
De Maatschappy Nederland en de Rotterdamse Lloyd, die hadden drie zusters, die heetten allemaal VNS, behalve de KPM dan, die heette RIL!.


Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Vr Nov 05, 2004 4:36 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
NEDLLOYD FUKUOKA

Dit schip was eigenlijk een fusie op zich.
Ooit gebouwd naar een ontwerp van het VNS-bouwbureau, voor rekening van de KPM onder de naam "Sloterkerk".
Lange tijd, tot de fusie die leidde tot de NSU, gevaren voor KPM-dochter NTPM, bemand door (ex-) KPM-ers in VNS-verband.
Vervolgens nog een aantal jaren, na te zijn verlengd, in NSU-verband en daarna vanwege sterk expanderende RIL-activiteiten, als "Straat Fukuoka" in dienst van diezelfde RIL.
En nu dus weer "Nedlloyd Fukuoka" of "Nedlloyd fuck you okay", zoals derde wtk. Leo Rijnman haar oneerbiedig noemde.
Leo had op die manier ook een keer problemen met de messroombediende gehad, omdat hij volgens eigen zeggen, duidelijk om "four coffee" had gevraagd, maar de steward had "fock-offy" verstaan.
Weer eens een schip met een Chinese bemanning dus, afkomstig uit "Fukien" en niet uit Hongkong, zoals we bij de RIL gewend waren.
Geen Cantonees dus deze reis,.."mgan yew ah!" ,maar verder waren er weinig verschillen.
Het smokkelen ging op dezelfde manier en ook de lijndienst leende zich er voor.
Het schip voer, om in "RIL-termen" te blijven, op de "Lacas".
Vrij vertaald betekende dit: Verre Oosten, naar de oostkust van Zuid-en Midden-Amerika, vanaf Mexico tot en met Cili, dan de Grote (Pacific) oceaan weer over en via Manilla terug naar Hongkong, Taiwan en Japan.
Een mooie reis die ik al eens voor een stuk had gemaakt met de "Magelhaen" en "Circus van Bever".
Die reis waren we erg opgehouden, omdat vlak voor onze aankomst in Buenaventura, Colombia, een ander schip van de club, de "Wonorato", in brand was gevlogen.
We lagen een aantal dagen "double-banked", om een deel van haar lading over te nemen en hebben toen, om het gezakte moraal van haar bemanning weer wat op te krikken, een laatste optreden van ons scheepsorkest verzorgd.
Dit alles resulteerde er in, dat ik maar een kort stuk van de kust meemaakte en in Callao, de havenplaats van de Peruaanse hoofdstad Lima, al met verlof was gegaan.
Deze reis kwam ik echter in Manzanillo (Mexico) aan boord en zou als alles meezat, twee Zuid-Amerikaanse kustreizen meemaken.
Mijn voorganger heette van Doorne en had als bijnaam; "Dafje".
"De accommodatie is matig" zei hij, "maar je kunt ook in een passagiershut gaan zitten, die worden toch niet meer gebruikt".
Dat leek mij nogal eenzaam, twee dekken hoger dan de rest, dus ik besloot te blijven waar hij was.
Om de airconditioning in zijn hut wat te verbeteren, had "Dafje" een groot inspectieluik van de AC-koker aan het onderdeks afgehaald, precies boven zijn wasbak.(het VNS-bouwbureau voorzag nog geen plafonds in de hutten in de zestiger jaren!).
Daar "loeide" nu inderdaad de gekoelde lucht door naar binnen en het leek me toe, dat er voor de rest van de bewoners van de gang weinig lucht meer overbleef.
Dat bleek ook, toen Leo me na enige dagen kwam vragen dat gat weer dicht te maken.
"Dafje" had dat categorisch geweigerd.
Zelfs een noodmaatregel van Leo had niet mogen baten.
Hij had s'nachts eens een paar uur in de gang gezeten, wachtend op het moment dat "Dafje", een gekend "wabapi"(ofwel:wasbakpisser, die te lui is om s'nachts het hele eind naar het "Schijthuisplein" te lopen!), uit bed ging om zijn overtollige bier in de wasbak te lozen.(een streepje licht onder de deur,was voor Leo voldoende indicatie geweest!).
Op dat moment had hij, met een hamer, een klap op de luchtkoker in de gang gegeven, op die manier pikzwart stof van jaren losmeppend. Het stof, roest en andere ongerechtigheden, was samen met de loeiende lucht op "Dafje" terechtgekomen.
(Slaap?)dronken als hij was, had hij niets gemerkt en was, zo zwart als de kolen, weer in zijn bed gekropen met alle gevolgen vandien.
Ik kon me daar het een en ander bij voorstellen en heb het gat die dag nog dichtgemaakt!.


Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Nov 06, 2004 3:44 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
HUT

Mijn hut op de "Fukuoka" herbergde nog meer eigenaardigheden.
Zoals gezegd was het schip verlengd, dat hield in dat er bij die verbouwing voor de accomodatie een extra ruim met een 25-tons-kraan voor containers was aangeplakt, het nieuwe ruim vier.
Op zee, na vertrek Manzanillo, keek ik door mijn poort naar buiten en ontwaarde op het "nieuwe" luikhoofd een stuk plastic, zo te zien vastgeplakt met tape.
"Binnenliggend, kun je je gordijnen wel dichthouden, want dan komt het luik tot tegen je raam en wordt het toch aardedonker", had "Dafje" nog gezegd bij zijn afscheid.
In Acapulco wilde ik toch nagaan of dit inderdaad zo was en schoof de gordijnen open.
Het stuk plastic folie zat precies voor mijn raam.
Er in verpakt zat "Playmate february" uit de Playboy van die maand van dat jaar, met daaronder geschreven: "Dirk, goede reis.. Dafje!".
Gelukkig ben ik ook een vroege vogel, want iedere morgen scherp om zes uur, begon de bediende in de pantry naast de hut, het afgewassen aardewerk van de vorige dag weer terug in het "kommaliewant", wat tegen het tussenschot was geplaatst, te gooien.
Slapen was er dan niet meer bij.
Het schip zelf was zeer bewerkelijk en er werden nogal wat overuren gemaakt.
Pas aan boord gekomen maakte ik, zoals te doen gebruikelijk, een aantal uitgebreide rondes over het schip, pratend met o.a.eerste stuurman, hofmeester, chef-kok, enz. voortdurend mankementen en werkzaamheden noterend.
Zo kwam ik op een van die rondes ook in de,onder mijn hut gelegen wasserij en kwam daar ook meteen achter de reden, waarom ik in mijn hut niet op blote voeten kon lopen.
In een wolk van stoom trof ik daar een hevig transpirerende en mopperende Chinese wasbaas aan.
Hij wees me, in de warme mist, wel honderd plaatsen aan waar het hete water en de stoom uitspoot.
Ik beloofde hem actie te zullen nemen ,niet in de laatste plaats uit eigenbelang.
Maar er was dusdanig veel werk op het schip, dat ik er de eerste weken niet aan toe kwam om de wasserij onder handen te nemen.
Bovendien was ik intussen al redelijk gewend aan het altijd dragen van slippers.
Tel daarbij op dat het best aangenaam was in de winter in Chili, wat extra hutverwarming te hebben, dan verdwijnt zo'n gemaakte belofte langzamerhand naar de achtergrond.
Wasbazen hebben echter zo hun eigen methodieken om mensen aan hun beloften te herinneren.
Na een maand,kreeg ik een paar gekrompen sokken terug uit de was.
De week nadien gevolgd door een paar roze gekleurde uniformkousen, die oorspronkelijk wit waren geweest.
Het werd derhalve hoog tijd een aantal mensen een paar dagen de wasserij in te sturen.
Vanaf dat moment waren we weer vrienden, de wasbaas en ik, hij perste voortaan zelfs mijn stapbroeken!.
De moraal: "Never ignore a 'smaller?', 'Less influential?' man!".

Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Nov 06, 2004 4:39 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
EXPATRIATES

Na een lange middag inkopen doen in Hongkong wil een mens wel eens dorstig zijn.
Dat overkwam mij en mijn "baas" ook deze reis.
Hij wist een goede gelegenheid in een van de vele hotels, die volgens zijn zeggen veel werd bezocht door locale Europeanen of: "Expats".
Zo kwamen wij in "The Olde Brewery" terecht.
Het was blijkbaar nog vroeg, want we waren de eerste klanten.
We waren samen ook wel eens de laatsten geweest, maar dat was bij het sluiten van een andere gelegenheid.
Van de drie hoefijzervormige barretjes was er nog maar een bezet door een barkeeper.
We schoven aan en bestelden een "Koude Rakker"-:..Draught.
Die siste er in en we bestelden een tweede.
Tijdens het tappen meldde zich een volgende klant, een echte koloniale Engelsman; pijp, grijzend haar, RAF-snorretje en gestoken in een safaripak van onbestemde kleur met een krant onder de arm.
Nadat onze bestelling was uitgeserveerd, bestelde hij een "Ale".
Hij nam tegenover ons plaats, aan de andere poot van het hoefijzer, nam een slok van zijn bier en vouwde zijn avondkrant open.
Aan het einde van ons tweede pilsje ging de deur opnieuw open, dit keer voor, zeer duidelijk, twee Amerikaanse echtparen.
Wij schatten;...vader, moeder, dochter en schoonzoon.
De twee dames onderhielden vanaf binnenkomst een gesprek op zeer luide toon in dat vreselijke nasale Amerikaans.
"Yep,yep,yep,yep...", zo klonk het en het hield niet op.
Ze namen al "Yeppend" plaats in de vrije ruimte tussen Nederland en Engeland.
De heren bestelden voor het gezelschap wat te drinken en de dames gingen onverdroten voort over hun "shopping"-avonturen, het was gedaan met de rust.
Blijkbaar vond onze engelse "Expat" dat ook, want na een aantal malen verstoord van zijn bier en krant te hebben opgekeken, stond hij op van zijn kruk, nam al zijn tijdelijke bezittingen op, wees op een onbezet hoefijzer aan de andere kant van de zaal en vroeg de barkeeper: "Do you mind,...if I sit overthere?".
Toen de barkeeper aangaf, daartegen geen bezwaar te hebben, draaide hij zich om en zei al weglopend over zijn schouder: "Because I can't stand..,loud..,female..,American voices!".
Het was ons uit het hart gegrepen en er daalde een stilte neer.
De zelfbeheersing van Amerikaanse zijde was overigens te prijzen. Hollanders hebben over het algemeen minder zelfbeheersing.
Dat ondervond Norse Leo, toen hij al provocerend met een blik oranje menie en een kwast, in Acajutla aan boord ging van een KNSM-schip.
Het was die dag bekend geworden, dat een overname van KNSM en
Kon.Holl.Lloyd. door Nedlloyd een feit was.
Hij raakte verzeild in de bar van de bemanning en werd daar onverkort weer uitgemept, toen hij zijn boodschap kenbaar had gemaakt; "Dit is om een van de witte strepen in jullie schoorsteen over te schilderen, ik dacht zo, jullie zullen wel zwarte, maar vast geen oranje verf aan boord hebben!?".
Twee blauwe ogen, met daaronder oranje spetters, het stond hem wel.
Ook bij de KNSM lag de overname blijkbaar gevoelig!.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Nov 06, 2004 10:29 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
OCHTENDHUMEUR

Bij onze tweede keer Valparaiso kwam mijn opvolger aan boord.
Het was een oude bekende uit het Zeeuwse land, waar ik het jaar daarvoor nog mee in Vlissingen op school had gezeten.
Koos was een verstokt vrijgezel van zeer klein postuur.
Daar hij ook heen en weer reed naar Zuid-Beveland, haalden we hem wel eens in op de snelweg.
De eerste keren dachten we met een onbemand voertuig van doen te hebben, omdat hij nauwelijks boven het stuur en het zijruitje van zijn Peugeot 504 uitstak.
Een ander kenmerk van Koos was, dat hij s'morgens niets zei, duf voor zich uitstaarde en pas tegen de middag wat begon te praten.
Dat praten was overigens in het "Plat-Zuid Bevelands", tegen "Rillands" aan.
Tevergeefs had een aantal leerkrachten op lagere en hogere scholen getracht hem a.b.n. te leren spreken..zonder resultaat.
Hij bediende zich derhalve, ook op het examen, van het Zeeuws.
Er werden hem dan minder vragen gesteld, omdat hij volgens eigen zeggen, wel eens iets twee keer moest uitleggen op het mondeling.
Ook in chili bleef de voertaal Zeeuws.
Zijn eerste zorg was echter zijn stille begin van de dag.
"Oe is die haweteka?" begon hij, "moe jie d'r smorreges vroeg a langst?" ging hij bezorgd verder.
"Ik gae savez noga laete slaepe, dan bingk sochez nie al te fris"
"ik staan weh bietieds op, dan pak ik un bak koffie en dan gaank gewoon in mun stoel bie zitten trekken, want de mense moge d'r gin last van hebbe".
"Op m'n vorige schip voer ik mee 'n haweteka, die sting geliek voh mun neus a'k sochez de deur open dee".
"Mah dat hek un vlot affeleerd".
" Oh ja Koos hoe dan?" onderbrak ik zijn relaas.
"De twidden dag dee'k mun deur open, schoof ut gerdien d'r vooh, of daer oorden ik um al aan komme".
"Ik liep gedorie nog in mun onderbroek!".
"Ik bin krom voorover gebogen meh mun onderbroek omlaag, achter ut gerdien gaan staan", die schoof t'et gerdien open, mee:'goeie morge secund', keek recht in mun klompenkotje en ik heb un nooooit meer zo vroege gezien!" besloot hij.
Terugvliegend vanuit Zuid-Amerika, maakte ik een grote fout.
In Bogota werden de stoelen naast mij ingenomen door een kinderloos echtpaar van de Veluwe, dat in Colombia een baby'tje van een paar maanden oud had geadopteerd.
We raakten in gesprek en ik ontdekte dat ze net zo reageerden als een echtpaar dat via de natuurlijke weg een eerste kindje krijgt; ...'bezorgd en onwennig'.
'S morgens vroeg, voor aankomst schiphol zag ik dat ze, inclusief reiswieg en tassen met pampers, zoveel handbagage hadden dat ze dit nooit met z’n tweetjes konden mannen.
Daar ik het als een goede gewoonte beschouw, juist met zo weinig mogelijk handbagage te vliegen bood ik aan, een deel van hun bagage naar de uitgang te dragen.
Ik voegde er aan toe dat ik dan wel vooruit zou lopen, om alvast te kunnen zwaaien naar mijn familie achter het glas.
Ik stond een minuut of tien in het "aquarium" bij de bagagebanden alvorens ik het gezinshoofd van de Veluwe weer terugzag.
Ik voelde meteen nattigheid...hij had zich helemaal verkleed, als:..."Clint Eastwood".
Een "poncho" rond gedaan, met daarboven een grote Mexicaanse "sombrero" en eronder een paar cowboylaarzen met sporen.
Ik gaf hem zijn rechtmatige eigendommen terug en voelde hoe vier paar douaneogen op dat moment in mijn rug priemden.
Ze lieten me ook niet meer los, want toen ik even later vrolijk fluitend met mijn karretje door: "niets aan te geven" wilde lopen, werd ik tegengehouden, met: "Meneer,wilt u mij even volgen!".
Dat kostte een uur, alles uit de koffers, ieder stukje bagage werd minutieus onderzocht, vervolgens uitkleden en uitgebreid visiteren,...zo keken ze ook in mijn "klompenkotje"!.
Goed dat er douane is..? Je zou er een ochtendhumeur van oplopen!
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Zo Nov 07, 2004 12:37 am    Onderwerp:  Reageer met quote
Weer een hele mooie van Dirk
Veel leesplezier
Jos

HOLLANDERS

De eerste; "bemanning-hollander" en: "niet-officier", of met een duur woord ook wel "lid van de equipage" genoemd, ontmoette ik op schiphol.
Het was meteen een pracht exemplaar.
We vlogen met zijn drieën naar Los Angeles naar de "Nedlloyd Kimberley".
Roel van Elzen, de nieuwe 2e stuurman was een goedlachse vogel, van Antilliaanse komaf.
Het pracht exemplaar heette Jan Dekker en was een echte Egmonder, of "Derper", zoals hij dat zelf noemde.
Jan was de nieuwe bankwerker en had al eerder op het schip gevaren.
"U bent van de RIL?" vroeg hij, "Uuuuh... Ik ril al!!" ging hij verder nadat ik zijn eerste vraag bevestigend had beantwoord.
In de lucht was hij wat minder spraakzaam, hij had vliegangst.
Dat uitte zich door hyperventilatie, zodat hij het eerste uur in de lucht voortdurend in een plastic zak zat te ademen, ten einde het koolzuurgehalte in zijn bloed op peil te houden.
We praatten af en toe wat op hem in, bestelden een pilsje en voor hem een jonge borrel, daarna kwam hij een beetje los.
"De naam Dekker komt bij ons op het dorp nogal veel voor", zo begon hij.
"Mijn moeder heet ook Dekker van haar meisjesnaam, mijn vader uiteraard ook, dus eigenlijk ben ik een soort van "DubbelDekker".
"Ik dacht dat je vliegangst had?", kwam Roel ertussen.
"U komt zeker uit Suriname he?", vroeg Jan, wat gepikt.
"Nee, van Curaçao" zei Roel, "maar we wonen als gezin al sinds eind jaren vijftig in Limburg", ging hij verder.
"Ja toen werd er nog niet gediscrimineerd", zei Jan nadenkend.
"Nee dat klopt", zei Roel, "we zijn eens gevraagd als gezin voor de omslag van een kerst-lp van meneer Johnny Hoes, hij kwam het persoonlijk bij ons aan de deur vragen!".
"Er zou een foto van ons gemaakt worden in de sneeuw, maar mijn vader vond het niet zo'n goed idee".
"Daar moet je tegenwoordig eens om komen!".
"Ik heb ook zo'n ervaring", vervolgde Jan.
"Ik kom oorspronkelijk van de 'Maatschappij Nederland' en heb negen jaar achter elkaar op het ms. 'Senegalkust' in de HWAL-dienst op West-Afrika gevaren".
"Ik kreeg in Monrovia kennis aan een vrouw en heb ze op een gegeven moment mee naar huis genomen, een unicum in die dagen!".
"Als ik dan met m'n 'negeres' in Egmond over het dorp liep, dan zeiden de mensen: 'Kiek d'r hei je Black en Dekker'".
"Dat is ook mijn bijnaam op het dorp geworden trouwens, want met zoveel Dekkers, moeten ze je toch op een of andere manier aan kunnen duiden als ze over je lullen!", ja zo gaat dat op een dorp.
"Het voordeel van Egmond is wel, dat ik er mijn hele leven kan blijven wonen, want als ik met pensioen ga en mijn moeder mocht niet meer leven, 'De Prins Hendrikstichting', het bejaardentehuis voor oud-zeelieden, is bij mij om de hoek, dus daar kom ik ooit nog eens terecht", ging hij verder.
"Ik kom er nu al wel eens, want er zitten intussen al een aardig stel, waar ik nog mee heb gevaren!".
"Even lachen, oude verhalen ophalen en een borreltje drinken!"."Die zitten daar prima hoor!".
"Laatst is er een die ik kende overleden".
"Toen ik thuis kwam van de reis ben ik even naar het kerkhof gegaan, bleken ze hem te hebben begraven onder een paaltje met een nummer er op!".
"Dat vond ik te gortig, ik heb er een mooi steentje op laten plaatsen!", "Simon heette hij..,Simon van de Laar".
"Hij had zijn hele leven gevaren en er goed van geleefd, dus weinig gespaard".
"Ik ben eens met Simon, die een hazelip had, na een jaar op dezelfde boot te hebben gevaren, afgelost in Amsterdam, we waren met zijn vieren".
"Om ons tegoed in geld op te halen moesten we naar de Prins Hendrikkade".
"Contant geld hadden we niet veel meer, dus we namen een taxi tot aan de eerste de beste tramhalte, Simon had namelijk nog een knipkaart van het jaar ervoor, toen de reis begon".
"Met een breed gebaar stapte hij als eerste in en vroeg aan de trambestuurder 'Whaaar isz dhe chondhuctheurn?'".
"Meneer, conducteurs sein dit jaar afgeschaft geworden", zei de Amsterdammer.
"Oh, dhan mhag jhij.. vhier mhaal khnipphu, jhonghu!", sprak Simon.
De trambestuurder begon een heel relaas dat, in het kader van de reorganisatie van het Amsterdamse openbaar vervoer, waarin conducteurs het loodje hadden gelegd, ook de knipkaart was vervangen door een strippenkaart.
Simon begon dorst te krijgen en onderbrak hem halverwege, met: "Houwhehoer nhie zhovheel.....hen khnip vhier mhaal!".
"Knipkaarten zijn niet meer geldig meneer!", zei de man aan de knoppen.
"Ik zheg hut nhog heen kheer, zheun..,vhier...mhaal...khnippu!!!!, vherdhommuh!!!!".
De kleine Amsterdammer schudde nee en had het volgende moment een dreun voor zijn kanus en was op weg naar een blauw oog.
De politie kwam er aan te pas en binnen de kortste keren was het binnen en buiten de tram een vechtpartij van jewelste.
"Wij dolven het onderspit", zei Jan "en zaten de rest van die dag en de nacht in een politiecel".
"Hals-t'ie hnou mhaar ghewhoon, vhier mhaal had gheknipth!!!", herhaalde Simon steeds.
"Ik kon zo'n man toch moeilijk onder dat paaltje begraven laten liggen!??".


Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Zo Nov 07, 2004 12:43 am    Onderwerp:  Reageer met quote
Meer over de Prins Hendrikstichting is op onderstaande link naar het Kombuispraatarchief te zien.
Mat dank aan Henk Dekker
All the best
Jos

http://www.dynamicdeezign.com/forum/joskomen/messages/1377.html
_________________
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Zo Nov 07, 2004 1:09 am    Onderwerp:  Reageer met quote
Maandag het volgende verhaal van Dirk.
De redaktie van Kombuispraat, mijn persoontje en Kees Bloemkool. wij werken 6 dagen en de zevende dag zult gij rusten.
Dat heeft Kees zich goed in zijn oren geknoopt, wel een gedoe maar bij mij ging het wat eenvoudiger.

Eventuele reacties op al die mooie verhalen van Dirk zijn van harte welkom.
All the best
Jos
_________________
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Ma Nov 08, 2004 9:51 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Wel een beetje laat, maar hier de nieuwste "Dirk van Lopik".

U.S.A.

Los Angeles was mijn eerste kennismaking met de USA en het viel mij, eerlijk gezegd, niet tegen.
Jan en Roel waarschuwden echter dat de "westcoast" heel anders is dan de rest van Amerika.
Zo zouden de mensen er veel gemoedelijker zijn dan in het toch wat hardere oosten.
We moesten een paar dagen in een hotel, omdat het schip vanwege "easter", vertraging had opgelopen in San Francisco.
We maakten van de gelegenheid gebruik, om de omgeving van LA
(eigenlijk Long-each), wat te verkennen, Hollywood, Disneyland en een bezoek aan de, als hotel ingerichte, "Queen Mary".
De "Kimberley" was een degelijk schip, in Japan gebouwd voor een andere rederij, op Amerikaanse leest geschoeid en qua accommodatie, voortgeborduurd op het ontwerp,"Victory" en "Liberty".
Alles in de hutten was van staal en behoudens de airconditioning, leek het of sinds de "Tjipondok" de tijd had stilgestaan.
De machinekamer was in orde en de sfeer aan boord was prima.
Naast Jan Dekker, waren ook de kok en de timmerman, "Hollander".
De Hollandse bootsman en de Hollandse elektricien, waren er net af en vervangen door Indonesiërs, conform de rest van de "crew".
Ook de timmerman, Jaap Groen, was een aparte vogel.
Zijn opvolger was eigenlijk ook al aan boord, eveneens een Indonesiër en Jaap moest hem de kneepjes van zijn vak leren.
Het peilen van tanks en vullingen had Jaap hem zo geleerd, zijn assistent-opvolger had er aardigheid in en kon, zeer tot tevredenheid van Jaap, al alleen de peilrondes maken en het peilingen-boekje invullen.
Dat gaf Jaap de gelegenheid, zich bezig te houden met zijn hobby: "slapen tijdens werktijd" in het, speciaal voor dit doel op een schap in zijn werkplaats van poetslappen gemaakte bed.
Om ontdekking te voorkomen, had hij hier en daar wat vislijnen gespannen die, lopend via railingen ,bij aanraking een leeg bierflesje deden omvallen, naast zijn slaapplaats.
Dan sprong hij uit zijn "bed", pakte zijn klaarliggende schaaf en begon te schaven aan een voor dit doel gereedstaande, ingeklemde plank. "Chuuuh...,chuuuh...,chuuuh...!", klonk het dan.
De vloer lag bezaaid met houtkrullen, die hij s'avonds keurig bijeen veegde ,in een jute zak deed en de volgende morgen weer door de werkplaats strooide. Dat zag er zeer professioneel uit!.
Op de vraag, waar de plank voor bestemd was, klonk steevast zijn
antwoord: "De wegering van ruim 3".
De kapitein, "Wilde Bill Hickok", maakte een aantal malen per dag een wandeling over het schip en trof Jaap altijd bezweet aan.
Toch was Jaap niet helemaal gerust op zijn beveiligingsinstallatie. hij breidde hem uit, gebruik makend van een der eigenschappen of deugden van het gezag, namelijk zijn zuinigheid.
Daartoe legde jaap op een aantal strategische plaatsen wat losse bouten en moeren neer op het achterdek.
Als "Wilde Bill" er dan een vond, op een van zijn wandelingen, raapte hij hem op spoedde zich richting timmermanswerkplaats, al van verre roepend "Jaaaap..,ik heb er weer een hoor!", binnen twee tellen stond Jaap dan weer te schaven en werd nooit betrapt.
Ik trof Jaap bij toeval wel een keer slapend aan, toen ik ook een bout had gevonden, vlak voor de neus van het gezag, "Breng hem naar naar Jaap" zei hij, "die heeft er een hele drum van staan!".
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Ma Nov 08, 2004 11:16 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
BANKWERKER

Volgens Jan hield deze functie aan boord van de "Kimberley" veel meer in, dan de naam deed vermoeden.
In de eerste plaats was hij ook "Dankwerker", daar ook hij een Timorese leerlingbankwerker als assistent had en van Jan werd verwacht deze knaap op te leiden, wat zeer dankbaar werk was.
Reke was een aardige jongen, die nog veel moest leren. Hij sprak alleen Maleis.
Ook Jan beheerste deze taal goed, maar sprak met Reke af hem al doende ook de Engelse taal bij te brengen.
Dat was goed voor Jan, maar ook voor Reke, want het aantal Maleis sprekende Nederlanders op de vloot nam sterk af.
In een van hun eerste gezamenlijke klussen aan de rembanden van het ankerspil (op de bak), ontpopte Jan zich derhalve ook als "Bakwerker"
Met de Engelse conversatie lukte het niet altijd even goed.
Daar het ver lopen was, heen en weer tussen bak en machinekamer, was het belangrijk alle gereedschap in een keer mee te nemen.
Maar iedereen vergeet wel eens wat, zo ook Jan.
Halverwege de werkzaamheden miste hij een ritsbeitel, hij legde Reke in het Engels uit wat hij bedoelde en waar hij er een kon vinden, vervolgens draaide hij een "shaggie" en ging zitten wachten op de terugkeer van Reke.
Dat had Jan blijkbaar wat te lang geduurd, want toen Reke een half uur later terug kwam met een hamer, smeet hij onder het uiten van een aantal splinternieuwe krachttermen, het stuk gereedschap overboord en beende zelf in de richting van het achterschip om een beitel te gaan zoeken, Reke in opperste vertwijfeling achterlatend.
Gedurende jan zijn afwezigheid kwam mijn "Baas" eens kijken naar de vorderingen en de stand van zaken bij het ankerspil.
Reke legde hem in Maleis-Engels uit wat de problemen waren.
De hwtk zette zijn bril op om het wat beter te kunnen zien.
Op dat moment kwam Jan weer terug met de ritsbeitel en ontpopte zich ook als "Stankwerker"; hij liet een paar "knetterende" winden.
"Wat doe je nu jan?", vroeg het hoofdwerktuig.
"Daar kan ik niets aan doen meneer, zodra ik een bril zie, moet ik schijten!".
Reke kende Jan al langer en had dekking gezocht in het oppertje.
Ook s'avonds aan de bar had Jan wat nevenfuncties, zo begeleidde hij onze eerste stuurman op de gitaar.
Deze had iedere avond in de bar een vragenuurtje, dat werd ingeleid
Met het lied: "Als je problemen hebt..,kom dan bij ome Heeenk,,,kom bij ome Heeenk...,kom bij ome Heeenk...als je problemen hebt..etc.
Met Jan dus als "Klankwerker"!.
Daarnaast natuurlijk ook "Drankwerker" met zijn vaste borreltje dat hij, slok voor slok ,lang in de mond hield en waar hij als het ware op kauwde, omdat hij naar eigen zeggen meer smaakpupillen in de mond had, dan aan het andere uiteinde. (dat klopte volgens de hwtk!).
Ja Jan had een drukke baan, een hogere positie ambieerde hij niet,
Zelfs niet in de deeltijdfunctie van "Lampwerker".
Het vernieuwen van een toplichtje liet hij aan anderen over in verband met hoogtevrees.
Ik zal Jan zeker nog eens opzoeken in de Prins Hendrik stichting!,
Ongetwijfeld horen we dan nog veel meer (sterke?) verhalen.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Di Nov 09, 2004 5:41 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
LANCEERINRICHTING

In Durban moest "Wilde Bill Hickok" met verlof, maar voordat het zover was, werden we uitgenodigd aan boord van een gastanker van Nedlloyd.
Het schip had in Durban liggen repareren en het agentschap gebruikte deze gelegenheid om een groot aantal lokale verschepers uit te nodigen voor een hapje en een drankje, op dit toch wel bijzondere schip.
Ook de staf van de binnenliggende Nedlloyd schepen werd uitgenodigd.
Het leek vooral de techneuten onder ons wel aardig eens een schip, geschikt voor vervoer van vloeibaar gas te bezichtigen.
"Wilde Bill" was niet zo enthousiast en liet zich pas na veel praten en de belofte van "Hollandse nieuwe", over halen mee te gaan.
Komend vanaf de gangway werden we allereerst ontvangen door de 3e stuurman, in overall in wat werd aangeduid als: "het Gasstation".
Vanaf het moment van aan boord komen keek "Wilde Bill" angstig om zich heen bij het lezen, van het bordje "Gasstation", vroeg hij de man in overall: "Zo...., dus hier worden jullie gelanceerd!??", hij draaide zich vervolgens om, liet de beloofde "nieuwe haring" voor wat'ie was en liep van boord, zijn bijnaam eer aandoend.
De opvolger was een gezagvoerder van de intussen ex-RIL, woonachtig te Durban, met de mooie bijnaam "Harry the head".
Het verhaal ging, dat hij ooit binnenliggend in Australië, met een schip met Bantu bemanning, lokale actievoerders had trachten te verwijderen.
Deze waren met gele verf op de zijkant van het schip leuzen aan het schilderen, met de strekking; "Apartheid No!".
Het resultaat was geweest, dat men een pot gele verf over zijn, intussen rode hoofd en blauwe uniform had leeggekiept.
Hij hield van lekker eten, had een aanstekelijke lach en was een graag geziene gast aan de bar.
Een van de eerste avonden had ik met Jan een gesprek over zijn klusje van die dag, de kapotte vaatwasmachine ("vaatwerker!").
"Ik snap niet dat die dingen kapot gaan", zei de hwtk., "ik heb er vijfentwintig jaar geleden een overgenomen van mijn schoonvader en die doet het nog steeds!".
"Pas maar op dat ze het niet hoort!", zei Harry. "nee in Zuid-Afrika daar hebben ze dit soort zaken beter voor elkaar", ging hij verder,
"Daar hebben ze een machine, daar kun je niet alleen de vaat mee doen, maar ook de gewone was en met wat hulpmiddelen kun je ook stofzuigen!".
"Oh jah, kapitein?" vroeg Jan, serieus geïnteresseerd, "wat voor merk is dat dan?".
"Een Black-o-Matic" zei Harry.
"Bent u niet die kapitein, die ze die pot verf over zijn kop hebben uitgekieperd?", sprak Jan licht hatelijk.
De lach van Harry werkte aanstekelijk en brak voor de rest van de reis het ijs.
"Ik mag die RIL-mensen steeds meer", zei Jan in het algemeen, "vroeger mocht ik niet eens in de officierenbar komen, dat weet u nog wel he meneer?", nu specifiek tegen de hwtk.(ex SMN).
Die beaamde dat, maar ging verder met te zeggen, dat er vroeger ook meer "Hollanders" aan boord zaten en dat men het dan ook wel eens wat te bont maakte.
"Ja" gaf Jan toe, "Er gebeurde wel eens het een en ander, de gagestraffen waren niet van de lucht".
"Ik heb zelf ook eens twee weken straf gehad, omdat ik de trein had gemist".
"Daar kreeg je toch geen gagestraf voor?" ,vroeg Harry, "er zal wel iets anders gebeurd zijn!".
"Inderdaad" gaf Jan grif toe, "We gingen met een volledige ploeg, inclusief kapitein en officieren, met de trein naar Marseille, om daar een boot af te lossen, ik was toen nog olieman".
"Op ieder station stapten we, met een man of tien, voor uit de trein en bleven daar, met de pilsjes in de hand staan wachten, tot de trein weer vertrok".
"De sport was dan, om zo laat mogelijk weer te proberen in die trein te komen, liefst in de achterste coupe, er stond een doos bier op!".
"In Lyon was ik net te laat en ik was een dag later pas aan boord!"
"Dat kostte mij veel centjes, alles ging naar het 'Prinses Margriet-fonds'".
"Gelukkig, dat we tegenwoordig vliegen, ik heb wel vliegangst, maar met de trein is ook niet alles!".
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Di Nov 09, 2004 10:54 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
SAFARI

In Mombasa lagen we het weekend over.
Vooraf werden er plannen gesmeed om drie dagen op Safari te gaan.
Daar er nauwelijks gewerkt zou worden, nam "Ome Henk" de wacht en ook ik werd door het trekken van lucifers uitverkoren om aan boord te blijven.
De hwtk vond het te warm en zou ons gezelschap houden.
Vrijdagmorgen rond tien uur verzamelden de safarigangers zich in de bar om te wachten op de in zebrakleuren en-patroon geschilderde busjes,..net echt!.
Tijdens het laden van de busjes zag ik dat er ook diverse dozen bier meegingen, van een merk dat aan boord niet populair was, het Amerikaanse "Budweiser", of afgekort "Bud".
Een goede zet van onze hofmeester, want als je echt dorst hebt op zo’n safari dan maakt het niet uit wat voor bier het is.
De "Bud" was in Amerika aan boord gekomen wegens een biertekort.
De echte bierdrinkers onder ons kwamen vanaf dat moment met de schouders afgezakt de bar binnen en bestelden een "Bud" met: "Gut, oh gut, wat regent ut, doe mij maar een Bud", of: "Het is toch prut, dus doe mij maar een Bud", zij noemden het uit principe geen "bier!".
Er was in Durban intussen "Castle beer" ingekocht, dus de laatste dozen vlug mee op safari moet onze hofmeester gedacht hebben!.
Tijdens het wegrijden van de busjes, herinnerde mijn "Baas", onze Jan nog aan zijn belofte, iets specifiek Afrikaans voor hem mee te brengen, "Iets echt, authentiek Afrikaans, wat nog niemand heeft!", hoorde ik hem roepen.
In het busje stak Jan zijn duim omhoog, ten teken dat hij het had begrepen.
Dat bleek ook bij terugkomst van het gezelschap, Jan kwam de bar binnen met de vier dozen "Bud" opgestapeld voor zich dragend.
Hij zette ze op de bar en maakte, voor een zeer nieuwsgierige hwtk, een voor een de deksels open.
In de dozen lag een verzameling authentiek, Afrikaanse, uitgedroogde olifantendrollen. "Die heeft inderdaad bijna niemand", beaamde mijn baas," gelukkig ook dat al het bier is opgegaan!".
Volgens de Indonesiërs brachten deze drollen geluk, dus die waren er erg blij mee.
We vonden ze later ook op diverse strategische plaatsen terug, verspreid over het schip.
Die bij het ankerspil, zal Reke er wel hebben neergelegd.
In Singapore zag ik Reke terugkomen van de wal, bepakt en bezakt met dozen, van "Pioneer", "Philips" en "Akai".
"For my home", zei hij me; zijn Engels ging vooruit!.
De volgende dag liep ik met Jan door de gang, richting wasserij.
Uit de hut van Reke kwam een hoop lawaai en geschreeuw in het Maleis.
Jan, die goed bedreven was in die taal, vertaalde waar het twistgesprek tussen Reke en Sapulete, de Ambonese elektricien over ging.
"Sapulete probeert Reke uit te leggen, dat er in zijn kampong op Timor geen elektriciteit is en dat hij in zijn 'Ruma Krantjeng' geen gebruik kan maken van zijn, gisteren duur aangeschafte muziekinstallatie".
"Het enige wat Reke vraagt is zo'n wit kastje, met een aantal ronde gaatjes er in, ook wel stopcontact genaamd, dat wil hij thuis op de wand spijkeren en: 'Tsjak'....Have the Music!!!"
De blik van Reke zei: "Zo'n kastje, dat zijn toch de kosten niet?".
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Wo Nov 10, 2004 4:00 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
HET ZWAARD

Nog steeds een beetje gepikeerd dat zijn safaricadeau zo koel ontvangen was vroeg Jan, tijdens een avondsessie in de bar aan onze "Baas"; "Meneer u bent toch die hwtk van dat zwaard?".
Aan de reactie van de hwtk merkte ik dat het hier een gevoelig onderwerp betrof,: "Huh..welk zwaard bedoel je?", zei hij kortaf.
Jan ging op zijn praatstoel zitten.
"De hwtk van de 'Karakorum'", zo begon hij, "kocht voor veel geld, in de PeGe een antiek Arabisch zwaard voor thuis". "Hij hing het tijdelijk op aan de wand in zijn hut.
"Zo was het toch he meneer?", ging hij verder.
Er volgde geen reactie.
"Op de thuisreis kreeg het schip een aanvaring in de monding van de Schelde.
"Het andere schip had zich met zijn neus in de opbouw van de 'Karakorum' geboord".
"De hut van de hwtk was het zwaarst getroffen en lag volledig in puin", "als ik het niet goed vertel, moet u me verbeteren hoor!"
"Nee...,ga maar door..!" zuchtte onze "Baas".
"Te midden van de puinhoop lag het gebroken Arabische zwaard".
"Op de verse breuk van het lemmet, was duidelijk de letter 'C' zichtbaar, geschreven in het rood en van het lettertype, alleen voorkomend in het geregistreerde handelsmerk van 'Coca-Cola'".
"Het geheel was vervaardigd van kunstig aan elkaar gesmolten of geplakte limonadeblikjes".
"Kun je nagaan, het bewees maar weer eens te meer, dat er honderden jaren geleden ook al geen bier te krijgen was in de PeGe!" beëindigde de "Baas" dit heikele onderwerp.
Ook Alex, onze derde stuurman, liep deze reis tegen zo’n gevoelig onderwerp aan.
Hij liep in Los Angeles aan dek tijdens het lossen.
Tegelijkertijd was de Indonesische timmerman (Jaap was al naar huis en lag waarschijnlijk ergens in zijn schuurtje te slapen!), in overleg met de machinekamer drinkwater aan het verpompen.
De peilpijpen zaten op deze schepen "flush" met het dek en werden afgesloten met koperen schroefdoppen, waar er nu twee van af lagen
Terwijl Alex voorbij een der peilpijpen liep, kwam er een klein golfje water met een stoot lucht uit de peilpijp.
Hetgeen Alex, in zijn goedheid, terecht deed vermoeden, dat de betreffende drinkwatertank bijna vol moest zijn.
In zijn jeugdig enthousiasme pakte hij een koperen dop, om hem in de peilpijp te schroeven.
Op dat moment was de tank echt vol en Alex verdween in een fontein van water.
Gelukkig had de timmerman reeds actie ondernomen en via de bunker-telefoon de pomp afbesteld, zodat er een abrupt einde kwam aan het onvrijwillige bad van Alex, die intussen wel droop!.
Een Amerikaanse "winchdriver", die samen met zijn maat op het plankje achter de "controllers" op het winchdek zat, strooide nog wat zout in de wonde.
De wel tweehonderd kilo zware neger bulderde van het lachen en riep met zware stem: "Hey mister mate!..can you do that again? ...my buddy here...did'nt see it!".
Dit werd de "gevleugelde kreet" deze reis.

De "Karakorum"




Auteur   Bericht
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Wo Nov 10, 2004 9:38 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
MADISON

De "Nedlloyd Madison" was mijn volgende schip, een stoer schip uit de beroemde "M"-serie van de Rotterdamsche Lloyd.
Ik had er een kleine binding mee, omdat het schip mijn "overbagage" had meegenomen naar Japan op mijn eerste uitreis.
De "Madison" stond al jarenlang op de nominatie om verkocht te worden en ook nu was niet duidelijk wat er zou gaan gebeuren.
We kwamen met zijn drieën in Hamburg aan boord, er was sprake van "opleggen" aan de palen in de rivier de Elbe.
Op zeker moment kwam toch het verlossende woord, "Opstomen naar Rotterdam, dokken bij 'Niehuis en van de Berg' en daarna via de Pacificdienst naar Nieuw-Zeeland".
Dat dokken was hard nodig.
Een aantal generaties had vanwege de onzekerheid over het voortbestaan van het schip, hier en daar met de pet naar gegooid, dus was er veel werk aan de winkel.
De tijd om een goede reparatielijst te maken was te kort, derhalve gingen we voornamelijk af op de eerste, negatieve, indrukken.
Tijdens die dokking, werd er zo'n 20 ton vuil uit de machinekamer verwijderd uit tankjes, ketel, sludgetank, bilges, warmwaterbak etc.
Daarnaast kregen we versterking van een Hollandse elektricien, die normaal zijn werkzaamheden verrichtte bij Neddrill.
Toon werkte als een paard en bracht vooral de veiligheid weer terug in het scheepsbedrijf.
Doordat we met zijn allen een puinhoop aan het klaren waren, ontstond er toch een soort van saamhorigheid, ondanks dat we met een volslagen nieuwe ploeg waren en het schip en elkaar niet kenden.
Toon zou alleen maar de kustreis aan boord blijven, daarom probeerde iedereen zoveel mogelijk elektrische storingen te vinden en op zijn bordje te leggen.
Zijn antwoord was steevast: "Ut zal wel Mesjanisch wezen!".
Het werd een "gevleugelde kreet", want meestal had hij gelijk.
Storing na storing verhielp onze "Willy Wortel", ondanks dat het Inderdaad vaak "Mesjanisch" was.
Zijn laatste klus betrof de machinekamertakel die tijdens zuigertrekken, constant in "hijsen" moest worden gehouden, anders zakte de zuiger vanzelf weer de cilinder in.
De tijd was wat kort, derhalve vroeg hij me, ter assistentie een leerling beschikbaar te stellen.
Albert was een goeie jongen, die al drie maanden aan boord zat en als zeer volgzaam bekend stond.
Toen ik een uurtje na aanvang van Toon zijn laatste klus door de machinekameringang over het bordes langs de takel liep, gaf hij net Albert een schop onder zijn achterste, gooide met wat gereedschap en gaf de première van een twintigtal, voor mij nieuwe, krachttermen.
"Wat is er loos toon?", vroeg ik belangstellend.
"Die Go............leerling van jouw! begon hij, "ik vroeg hem een adertje van de kabel door te knippen, ik ga even naar de werkplaats, kom ik terug, heeft hij de hele kabel met wel vijftig, allemaal zwarte, aders doorgeknipt!".
"Hoe vind ik in 's hemelsnaam ooit de goeie weer terug?".
"Zoeken Toon!", zei Harry, de derde, die er ook bij was komen staan en na mijn: "Ut zal wel Mesjanisch wezen, Toon!" moesten we het beiden op een lopen zetten, want toen begon hij ook met zijn nog resterende gereedschap te gooien.
Die dag en de volgende bleef Toon onafgebroken aan zijn klus,
Albert bleef in de buurt (niet te dicht!), voor wat hand- en spandiensten.
Een uur voordat Toon van boord moest, werkte de takel weer naar behoren en ik ben hem er de hele verdere reis dankbaar voor gebleven.
Ook het "centraal magazijn", aan de van Riemsdijkweg leverde een prima inspanning, op het laatste moment, vlak voor vertrek, kregen we alle, nog in het magazijn aanwezige reservedelen van de "M-schepen" aan boord.
Helaas hadden die niet allemaal hetzelfde type Sulzermotor gehad als de "Madison", zodat ze alleen maar ruimte innamen.
Mogelijk was het de wraak van Jaap (Snorremans) Veenstra, omdat ik boven onze laatste onderdelenaanvraag, "Straat Madison" had gezet?.




(Foto gelukkig nog in de Lloydkleuren, alleen een streep menie over de schoorsteen. Jos)
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Wo Nov 10, 2004 10:58 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
DOKKING

Dit was tevens mijn eerste dokking in Nederland en maakte zo ook kennis met diverse reparatieploegen en -ploegjes, die als een soort van onderaannemer voor de werf, of direct voor Nedlloyd specialistische werkzaamheden aan boord verrichtten.
Een van die reparatieploegjes stond onder leiding van een Ned-Lloyd bankwerker, dhr .Ko Nus, wel een handige naam als een van je specialiteiten het werken op een draaibank is.
Ko vertelde dat hij uit een groot, knus gezin kwam van nog vijf broers, Arie, Piet, Victor, Karel, Meerten en een zuster, Teta, (ja ik vond het ook een vreemde voornaam!) En dat hij als enige had gevaren.
Ko dronk om tien uur samen met ons koffie en bracht de eerste dag zijn kompanen van de reparatieploegen ook mee.
's Middags om drie uur met de thee evenzo.
Hetgeen een der bankwerkers deed uitroepen: "Koppie thee!!?".....
"Dat zal mij nie meer gebeure!", ging de ras Rotterdammer verder.
De volgende dag haalde hij inderdaad twee pilsjes uit zijn tas, dronk ze leeg en stopte de lege flesjes weer terug.
"Lekker zuinig hoor" zei Ko, "Eerst alleen drinken en dan ook nog de lege flesjes mee naar huis nemen voor het statiegeld!".
"Nee dat is niet voor het statiegeld hoor, maar ik stuur mijn vrouw altijd om twee kratjes pils tegelijk en als ik dan niet alle lege flesjes mee naar huis neemt, dan loopt ze helemaal scheef, het arme mens!".
"Ja ik heb ook gevaren", ging de Rotterdammer verder. "En in mijn tijd werd er geen thee gedronken, ook thuis niet".
"Mijn vrouw vroeg het ook eens, ik was net uit de taxi van Zestienhoven gekomen, na een reis van vier maanden": "Jan,wil je een koppie thee...?","ik zeg:koppie thee...,wat koppie thee,..broek van je kont..!, nee met thee moeten ze bij mij niet aankomen!".
"Ik heb altijd een mooie tijd gehad hoor, geen beter leven dan op zee, zeg ik altijd!".
"En het thuiskomen he!, vooral toen ik pas getrouwd was!".
"Ik had een maat, die altijd erg nieuwsgierig was naar die eerste dag thuis, hij zinspeelde er altijd op, maar ik gaf nooit veel sjoege"."maar op een zeker moment kon hij zijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en vroeg me gericht, hoe het met de sex gesteld was na zo'n lange afwezigheid".
"Ik zeg nou, ik stap uit de taxi, haal mijn koffers er uit, mijn vrouw staat al in de deuropening, ze doet de deur achter me dicht en het is gelijk raak op de deurmat!".
"Oh jah?..oh jah?..en dan?", vraagt mijn maat.
"Ik zeg: dan nog een keer onder aan de trap en nog een keer boven aan de trap".
"Oh jah joh..? Oh jah?..en dan?", vraagt die maat van mij weer.
"Ik zeg: dan een keer op het kleedje voor mijn bed!".
"En dan?.. En dan?..,vraagt die zenuwleier weer.
"Ik zeg: en dan...dan....zet ik mijn koffers neer!".
"En tegenwoordig haalt ze bier???", vroeg Ko Knus.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Do Nov 11, 2004 3:39 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
DRUKKNOPPENFIGUREN

Aldus gingen we met een aanzienlijk veiliger schip de reis op.
Een van de laatst aan boord gekomen versterkingen van de machinekamerploeg heette Joop, onze vierde.
Joop was een telg uit een oud "Rotterdamsche Lloyd"geslacht, zijn vader was een aantal jaren daarvoor gepensioneerd als gezagvoerdder en dan Joop als wtk varen?
Dat stak onze gezagvoerder, ook een ex RL-er.
"Wat vond je vader daar nou van?" was een van zijn eerste vragen aan Joop in de bar.
"Waarvan?" antwoordde onze Leidenaar, die allang wist waar de schoen wrong.
"Nou, dat je geen stuurman bent geworden, maar wtk.?" ging het gezag verder.
"Die vond dat prima, die had in zijn jaren als gezagvoerder goed verdiend, wat overgehouden zodat hij voor mij boeken kon kopen en dus ben ik wtk geworden!" ging Joop gevat verder.
Dit nu was in de ogen van ons gezag een fors minpunt en het werd nog erger, na zijn opmerking: "Je bent ten minste gaan varen bij de juiste club....de Rotterdamsche Lloyd".
"Nee" zei Joop, "Ik ben als leerling begonnen bij de RIL"
Het gezag reageerde als door een adder gebeten: "Bij de RIL!?",
"Hoe is dat nou mogelijk?".
"Ja RL en RIL lijkt wel wat op elkaar, ook de logo's met het kroontje erboven", "alleen bij de RIL staat er die extra 'I” van Intellect!" eindigde Joop.
Z'n relatie met onze gezagvoerder is nooit meer "I"nnig geworden.
Ook de relatie met zijn "onderdanen", de hulpmotoren, moest van niets af worden opgebouwd.
Joop had het voorrecht gehad de eerste jaren van zijn carrière voornamelijk op stoomschepen te mogen varen, zoals "Tasman", "Delft" en "Dejima", met brandschone machinekamers en "druk-op-de-knop-en-hij-loopt"-bediening.
Op de "Madison" lag dat iets anders!.
Ik zag Joop op zijn eerste werkdag in een spierwitte overal de trap afkomen, zette vanwege de weerkaatsing vlug een lasbril op en keek vanachter deze bescherming, met een schuin oog eerst naar Joop en daarna naar de hulpmotoren en dacht: "Die zullen nog aan elkaar moeten wennen!".
Maar Joop leerde snel en na wat kleinere klussen in zijn eerste weken, besloten we in overleg, tot een "groot overhaal" van hulpmotor 2.
Dit exemplaar was er het ergst aan toe, met regelmatig water in de smeerolie, zodat lekke voeringafdichtingen niet ondenkbaar waren.
Nadat Joop, in dagdienst en onder toeziend oog van Harry, de derde en mezelf, het voorbereidend sloopwerk van deksels en zuigers had verricht, werd na afpersen ons vermoeden bewaarheid.
Dus... Voeringen trekken!!.
Uit oude rapporten bleek dat dit nog niet eerder had plaatsgevonden en dan kunnen die krengen lelijk vastzitten.
Dat bleek ook al snel nadat joop de trekstelling onder volle spanning had opgetuigd en flink tekeer was gegaan met kruipolie. ......geen millimeter!!!.
Nu is er een oude truc, die bestaat uit het volspuiten van de koelwaterruimte met vloeibare freon (pas op voor de ozonlaag!).
Ik legde deze truc uit aan Joop, die me eerst wat ongelovig aankeek, maar na wat aandringen besloot het toch maar te proberen.
Het resultaat was er naar, de voering kwam los en Joop kreeg er steeds meer lol in, zijn overalls waren intussen van een kleur geworden die beter bij een oud schip paste.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Do Nov 11, 2004 4:16 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
ED EN WILLEM BEVER

Sedert het doorslaande succes met hulpmotor 2, werd Joop..."Willem Bever" genoemd, een bekend technisch figuur uit de Fabeltjeskrant.
Een ander aandachtsgebied van "Willem" lag meer in zijn lijn dachten wij...de stoomketel!
Maar hier had hij, als rechtgeaarde stoomman, meer moeite mee...
Wat op een stoomschip aandachtspunt nummer een is, hangt er op een motorschip, als een soort appendix maar een beetje bij.
Op de "Madison" was dat niet anders.
De op een na gevaarlijkste uitvinding van de twintigste eeuw was de oliekachel in mijn eerste kosthuis in Vlissingen, maar onze hulpketel was volgens dhr.W.Bever zeker een goede derde geweest.
Hij probeerde op de oversteek tijdens de wacht, bij draaiend bedrijf, zoveel mogelijk lekkages te verhelpen, vertroetelde het ketelwater met hardheidbestrijders en andere voor handen zijnde, chemicaliën en probeerde door middel van veelvuldig spuien het zoutgehalte op een aanvaardbaar niveau te krijgen.
Tijdens een van deze exercities sloeg met een knal de spuikraan aan de scheepshuid vast in zijn huis en wat Willem ook probeerde, er was geen beweging meer in te krijgen.
Enigszins bedrukt meldde hij mij het voorval, tijdens het overgeven van de wacht, 's morgens om acht uur.
Hij stelde er meteen de vraag bij: "Hoe moet dat nu verder, want het apparaat zit onder de waterlijn!?".
"Dokken is uit den boze, want daar komen we net vandaan", zei ik.
"Wachten tot de volgende dokking duurt te lang, bovendien betwijfel ik of de 'Madison' in zijn Nedlloyd-nadagen nog een dok aan de binnenkant zal zien!??"
"Nee er zit niets anders op dan het zelf te doen, in eigen werk, in de eerstvolgende haven".
"Maar dat is toch wel gevaarlijk, zo onder water?" stamelde dhr. Willem Bever.
"Gelukkig is de eerstvolgende haven Tahiti, dus als het fout gaat, liggen we in ieder geval op een mooi plekje", zei Ed Bever.
In Tahiti troffen Ed en Willem uitgebreide voorzorgsmaatregelen.
Niets werd aan het toeval overgelaten.
Een met stukken ijzer verzwaarde tarpaulin werd op een van te voren uitgekiende plaats buitenboord gehangen, het beste gereedschap werd voorgaats getrokken, goede pakkingen en blindplaten werden vooraf gemaakt en binnen een uur klaarden "de Bevers" de eigenlijke klus.
Ze dropen alle twee, Ed van het zeewater en Willem van de spanning.
De hwtk slikte een paar keer toen Joop hem vertelde wat we hadden gepresteerd.
Onze gezagvoerder, Adriaan Brakman, een oud VNS-er, die daar de
Bijnaam "Ali-Oup" had, uit het gelijknamige liedje van het "Cocktail-Trio", hield wel van een dergelijk initiatief en rekende onze "Baas" voor, wat we de firma aan kosten hadden bespaard.
"Ali-Oup", die bij ons aan boord overigens vanwege zijn geringe lengte, "Adje-Oup" werd genoemd, was naast een kundig "bridgespeler" een man met humor.
Een meevarende kleuter constateerde eens hardop: "Kijk mamma hij kan er niet overheen kijken!" toen "Adje" probeerde op de brugvleugel over de rand te kijken, met een eerlijkheid die alleen bij kleine kinderen en dronken mensen voorkomt.
Toen de kleine vervolgens constateerde: "En zijn haar zit ook los!" daarmee vaststellend, wat iedereen al wist;.."een Heugafelt-tegel!", reageerde "A.Oup", tegen een blozende moeder: "Dat kind komt er wel!".
Hoe anders reageerde een collega gezagvoerder, van dezelfde geringe lengte, tegen een zojuist aan boord aangekomen 2e wtk.
Op het sein: "We gaan aan tafel", sprong hij van zijn barkruk en reikte vervolgens tot net boven het middel van mijn verse collega, hetgeen hem deed opmerken: "Goh kapitein, ik dacht dat u veel groter was!???" Dat is die reis niet meer goed gekomen.
Sommige mensen hebben nu eenmaal een complex over bepaalde lichaamskenmerken.
"Adje-Oup" had dat bepaald niet, hij bekende mij later ook tijdens een lange avond nakaarten, dat hij die pruik eigenlijk droeg op bevel van zijn echtgenote.
"Sommige zeemansvrouwen hebben de broek aan, vaak komt het, omdat het verlof te kort is om ruzie te maken, want dan is een week 'pikstraf' heel lang", besloot de man die "de leeuw in de koekenpan bakte!".


Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Vr Nov 12, 2004 5:33 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
VERJAARDAGSTAART

Normaal geven dergelijke kleine succesjes zoals in het geval van de "Bevers" een vertrouwensrelatie.
Echter niet bij Joop alias: Willem Bever.
Of het nu kwam, doordat de taart die de Indonesische bakker voor zijn verjaardag had gebakken niet helemaal was gelukt?.
De bakker had namelijk bij gebrek aan rode kersen, de taart versierd met zilveruitjes, die een aantal dagen in de rode kleurstof hadden gelegen. (overigens een apart smaakeffect, als je in een volle mond cake en slagroom, plotseling op zo'n stuk zure garnering bijt!).
Of misschien lag het aan de oplossing van Ed, toen een storing aan het absorptiekoelkastje van de pantry werd verholpen, door het kastje 24 uur op zijn kop te zetten?
Feit is, dat Willem Bever zeer wantrouwend bleef ten aanzien van "Ouwe-boot"-oplossingen, zoals hij ze noemde.
Dit bleek eens te meer, toen in het tropische water de schroefasafdichting, type "Cedervall" steeds harder begon te lekken.
Op zaterdagmorgen was het lekken zo erg geworden, dat omgerekend per etmaal 400 liter stroperige, gemengde, smeerolie in het "Cedervall"-patent moest worden gepompt.
De hwtk, een echte Rotterdamsche Lloyd-man, die zijn hele carrière met dit patent te maken had gehad, wist een oplossing en verifieerde die even met de technische dienst in Rotterdam.
's Middags om vier uur kwam het verlossende antwoord: "Ga maar een uurtje achteruit liggen slaan!".
Tien minuten later belde ik Willem Bever op, die zojuist de wacht had overgenomen van Harry onze derde.
"Joop, ga maar minderen, over anderhalf uur komt de hwtk naar beneden en dan gaan we een uurtje achteruit liggen slaan, om de olielekkage te verhelpen!" gaf ik hem door.
"Ja ik ben daar gek!" zei hij luid en duidelijk door de, door Toon prima herstelde, machinekamertelefoon.
"Hier wil ik graag een door de hwtk zelf ondertekend briefje voor hebben, eerder "slack" ik niet af, mij nemen ze niet in de maling!"
"Als een voering vastzit, spuiten ze freon in de motor, als een koelkast het niet doet, zetten ze hem op zijn kop, afsluiters repareren ze onder water, terwijl de zee vrij naar binnen spoelt, maar dit gaat mij te ver, ik pik het niet langer!!!".
Ik ben uiteindelijk zelf met een briefje van de hwtk naar beneden gegaan en wist Joop te kalmeren door lang op hem in te praten.
Het eindresultaat mocht er trouwens zijn, het "patent" ging dicht en bleef dicht.
Maar Joop's wantrouwen bleef, "vier keer achter elkaar geluk bij zulke stomme oplossingen, hoe is het mogelijk?" bleef hij zeggen.
De eerste stuurman bekende later, dat ook hij zich voor aap vond staan, vooral toen tijdens ons achteruitslaan, het passagiersschip de "Prinsendam" van de Holland-Amerikalijn op een paar mijl langs voer en had gevraagd, of ze soms konden assisteren.
"Ik probeerde achteruitvarend op koers te komen, maar het schip bleef als 'Een Drol in een Pispot' ronddraaien", vertelde hij die avond in de bar.
"Schepen zijn ook gemaakt om vooruit te varen stuurman", waren de mat uitgesproken "Famous Last Words" van Willem Bever.




Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Vr Nov 12, 2004 10:59 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
GEINTEGREERD VAREN

Met de "Madison" sloten we voorgoed het boek "Conventioneel" varen.
Het volgende schip was de "Baltimore" en het verkeerde in de omschakelingsfase naar geïntegreerd varen, of geïnterneerd varen, zoals onze Limburgse ex mijnwerker Nelis het, al dan niet abusievelijk, uitdrukte.
Een aantal rangen kreeg ook een nieuwe titel, zo werd Nelis die volgens eigen zeggen: "Nog onnergrooons had geweerk" van matroos ineens scheepsgezel, of "scheeps-gesel", zoals onze eerste stuurman het oneerbiedig uitdrukte.
Ik zelf kwam aan boord als extra 2e wtk, onder de naam: begeleider /rapporteur.
Nu had mijn grootvader mij altijd voorgehouden, dat je een beroep moest kiezen wat eindigde op "eur".
Hij noemde dan: directeur, controleur, conducteur.
Op latere leeftijd voegde ik daar in gedachten, masseur, profiteur, souteneur en linnenscheur aan toe, dat laatste was overigens voor ons geslacht niet weggelegd, dus ik vond dat ik met "rapporteur" al een aardig eind in de goede richting zat.
Mijn voorganger, Ko van Helmond, vond er maar niets aan, hij was blij dat hij er van af was en de volgende keer weer normaal als tweede kon varen.
Ook de Indonesische wasbaas was blij dat Ko er mee stopte.
Toen hij me zag, schoot hij me meteen aan in het half Maleis-Nederlands, met de woorden: "U ben nuwe rafforteur?".
Op mijn bevestiging ging hij verder met: "U voorhanger harstikke gek hoor!".
"Waarom?" vroeg ik.
"Ja schip heef veel mensen en te weinig operall, dus 's morgens als werk begin, altijd operall tekort" ging hij verder.
"Dan kom die gek naar mij toe en zeh tehen mij: jij moet sneller wasse!" Ik zeh: "kaniet sneller wasse" zeh die gek tehen mij: "Wah doe jij hier eihenlijk hele dahe?" ik zeh ,"Ik Oewas Verdomme!!!".
"Ja die voorhanger van u was eg harstikke gek!".
Ik liet mij er echter niet door ontmoedigen.
De ploeg officieren en bemanning, inclusief meevarende echtgenotes, bleek een pracht ploeg te zijn, het leek wel of ze bij elkaar waren gezocht om in ieder geval het experiment aan boord van deze boot tot een succes te maken.
Ook de reis die we met zijn allen zouden maken, was een mooie;
Na het dokken in Hamburg, de Europese kustreis, via Spanje en Italië naar de Perzische golf en vandaar, via het verre oosten, de oude vertrouwde Lacasdienst in, naar Midden en Zuid-Amerika.
Wat wil je nog meer?



Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Za Nov 13, 2004 12:38 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
DENEMARKEN

Na de dokking te Hamburg werden de eerste laadhavens Aarhus en Aalborg in Denemarken.
In Aalborg lagen we op zaterdag.
Die morgen besloten Rinus, de 4e wtk en ik wat te gaan "shoppen" aan de wal.
Onze eerste kennismaking met Denemarken beviel maar matig, het was er schoon, maar op een steriele manier.
Ook het Deense volk sjokte stil en gelaten door de mooie winkelstraten, zonder dat er bij werd gesproken, zonder dat mensen elkaar groetten of even stilstonden om een praatje te maken,
Er werd zelfs nergens gelachen!.
Rinus, een klein parmantig goedlachs baasje, stelde voor om die avond even te gaan kijken, of er dan misschien wel gezelligheid te ontdekken zou zijn.
Het eerste uur viel dat tegen, we bestelden een Ol (Deens voor bier!) in een steriele kroeg, waar slechts een paar gasten triest voor zich uit zaten te staren en bestelden er nog een, eigenlijk meer uit medelijden met de barman.
Maar twee was echt de limiet en we besloten om te verkassen.
Terwijl we buiten op straat ons aangeboren richtingsgevoel voor uitgaansbuurten stonden te calibreren, werden we aangesproken door een aangeschoten Deen, die er uitzag alsof hij de nacht er voor naast een paard had geslapen.
Hij vroeg of we op zoek waren naar een gezellige tent, waar wat te beleven viel en zei op onze bevestiging, dat hij een dergelijke gelegenheid kende en hij ons er wel even heen zou brengen.
Hij verontschuldigde zich voor zijn uiterlijk en deelde mede, dat hij pas was ontslagen uit de gevangenis.
Rinus fronste de wenkbrauwen en vroeg hem wat de reden van zijn tijdelijke afwezigheid was geweest.
Hierop gaf onze gids geen antwoord, maar vroeg ons hem te volgen.
"Is het nog ver?" vroeg Rinus, toen we een minuut of tien hadden gelopen.
"No not very far, we are almost there" zei de ex-convict.
"How many more minutes?" dreinde Rinus door.
"Five minutes more", "for yo ten!!" bitste hij er aan toe, terwijl hij een geringschattende blik wierp op Rinus zijn korte pootjes.
"Now I know why they have put you in jail!" sprak Rinus hijgend,
"You make jokes, you are funny, you are a joker, they do not like that in Denmark!".
Bij de exclusieve zaak aangekomen en op het punt staand binnen te gaan, vloog de deur open en werkte een reus van een uitsmijter een "punker" hardhandig naar buiten.
Nagenoeg op het zelfde moment volgde een barkruk via een zijraam.
"Denemarken is een land van uitersten!" sprak Rinus, waarna we besloten, in overleg deze "poel van jolijt" aan ons voorbij te laten gaan en wandelden door de uitgestorven stad weer terug naar de "Hollandse gezelligheid" van het schip.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Ma Nov 15, 2004 5:01 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Weer tijd voor een verhaal van Dirk...
All the best
Jos

BIEFSTUK

Aan boord streken we neer in de bar voor officieren.
In dit prille begin van de bemanningsintegratie werden een aantal zaken nog gescheiden gehouden, waaronder eten en drinken en ook slapen natuurlijk, maar dat spreekt voor zich.
Zo hadden officieren en bemanning nog ieder hun eigen bar en messroom, daar zullen ongetwijfeld redenen voor zijn geweest.
Maar af en toe, met verjaardagen en feestjes, kwam er al wat kruisbestuiving op gang.
Ik schoof als barman achter de bar, om me ook in de avonduren, als extra dienstverlener nuttig te maken.
Eerste stuurman Cees Zonneberg zat net te verhalen over de goede oude, "VNS"-tijd, die achteraf, volgens zijn zeggen althans, niet altijd even goed was geweest.
Het verhaal ging over een vlootindeler, die zo welbespraakt was,
Met een psychologisch verantwoordde aanpak welhaast, dat hij je de meest vervelende boodschappen kon overbrengen, zonder dat je dat meteen in de gaten had, of er aanstoot aan nam.
Zo vertelde Cees van een hoopvol gestemde 2e stuurman, die al zes maanden te lang aan boord van een schip zat en op kantoor moest komen bij deze plannerpsycholooog.
Hij opende met: "U gaat met verlof!", (grijnzend, slachtoffer!). Daarna: "Deze reis nog niet! (meesmuilend slachtoffer!) En vervolgens: "Maar....misschien..de volgende reis!", (toch weer een sprankje hoop, bij een dankbaar handenschuddend slachtoffer!).
De volgende reis, weer zo'n eenacter:
Twee breed lachende acteurs, "U monstert vanmiddag af, dan gaat u lekker met verlof en dan monstert u de 4e augustus aan op de 'Amelskerk'.
(daarna het gebruikelijke handenschudden), waarna het slachtoffer er vervolgens buiten pas achter kwam, dat de 4e al overmorgen was.
Wat moet je anders als planner, als je zo krap in je mensen zit?.
Tijdens het laatste verhaal, was de deur van de bar open gegaan en was een der scheepsgezellen aangeschoven.
Een Scheveninger, met de mooie naam Jan den Dulk.
Hij had zich al wat moed ingedronken en zei iets te luid; "Goede avond dames en hehgre!" en tegen mij: "Meestergh, ik zouw hiergh graagh een dhrankjuh willuh weggevuh!!??".
"Dat kan Jan, heb je iets te vieren?".
"Nah keik, ik had vandaagh twaalluf en un halluf jaargh getrahd kennuh wezuh met muh eerstuh weif!".
"Had?..Jan?"
"Ja ik zat toen nogh op de vissuhgrei en was meestal een paarh wekuh van huis, alle daguh vis gegetuh, dus als ik dan thuis kwam wilde ik wel eens iets andurhs etuh!".
"Ze gaat s'middags weg om een biefstukkie te kopuh en komp pas viergh daguh laturh weer trugh,......zondurh biefstuk!!!!".
"Dus daarh heb ik geleik aftrap mee gehahwuh, ik had zo de scheit an dat weif en zo..'n zin in dat biefstukkie!".
"Tot de dood ons scheeidt, heette dat toen, het was meergh tot de scheit ons doodt!".
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Ma Nov 15, 2004 9:08 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
SCHEVENINGEN

Het plat Haagse dialect is mooi om naar te luisteren, maar moeilijk op papier te zetten.
Maar daar er nogal wat mensen uit die contreien de wereldzeeën bevoeren, kun je er niet omheen.
Ter illustratie, als twee Nederlandse schepen elkaar op korte afstand ergens ter wereld passeerden of in elkaars buurt kwamen te liggen, was de vaak gevleugelde kreet, schallend over het water; "Zijn er nog Scheveningers aan boord???".
Als het antwoord dan bevestigend was, klonk erna altijd..: "Verzuipuuuh!!!!".
Achter de bar op de "Baltimore" hing het geschenk van de doopster, een schilderij, dat een stuk strand te zien gaf met daarop een aantal visserschepen en bedrijvige mensen met manden vis.
Van heel dichtbij bekeken kon je op de boeg van een der zeilscheepjes, "Sch.21".ontwaren.
Vanaf het moment van aan boord komen en alleen als onze Scheveningse tweede stuurman "Aadsje" in de buurt was keek Bart, onze hwtk, wat dromerig naar het schilderij en zei; "dat is toch mooi he, dat strand van Schoonhoven!".
Drie maanden lang hield "Aadsje" zich in, maar toen kon hij er niet langer tegen, "Daht is Schoonhovuh niet meneerrch, daht is Scheveninguh op daht schilderei!".
Op het zusterschip, de "Nedlloyd Barcelona", hing een schilderij, voorstellende:..een gezicht op de "Ramblas".
Het verhaal wil dat de schenkster van het schilderij, tevens doopster, een baronesse, tijdens de overdracht van het schip, aan de voorman vroeg of het schilderij nog bepaalde associaties bij hem opriep.
Waarop onze Hagenaar Kees van der Harst, wijzend op een detail van het doek antwoordde: "Nah mevrahwtsje, ik heb vaak tegen die muurh daargh staan te zeikuh, as ik in Barcelona trugh kwam van de wal!"
Ook onder emigranten, met name in Australië en Nieuw-Zeeland waren
nogal wat mensen uit het Haagse.
Zo gaat het verhaal van een collega, die in Australië kennis kreeg aan een emigrantendochter.
Ze was in Australië geboren en had van haar Haagse ouders Nederlands alleen leren spreken, niet schrijven, met uiteraard een zwaar Haags accent.
Om haar kennis van de Nederlandse taal op te vijzelen, schreven de twee elkaar brieven in hun moerstaal.
Jaap, de collega, had wel eens assistentie nodig om al het, door zijn geliefde geschrevene te ontcijferen.
Vooral met een slotzin,voorafgaande aan een aantal kruisjes, had hij veel moeite. Er stond in Haagse spreektaal het volgende geschreven: "Kben alteid bei jahw, met heel mein hacht".
Deze charmante dame voer deze reis ook mee met haar echtgenoot
Evenals hun twee dochtertjes.
Hiermee zijn we meteen aangeland bij een onderwerp dat, in de zeevaart eeuwenlang een beladen onderwerp is geweest nl.: "Horen vrouwen aan boord van een schip?".
Tegenstanders kwamen meteen met de kreet: "Een vrouw en een kip is de pest op een schip!", of nog erger: "Alles wat niet rechtop staand over het potdeksel kan piesen hoort niet aan boord thuis!"
Maar ik was een voorstander van dames aan boord.
Het geeft wat meer gezelligheid en huiselijkheid in mijn opinie.
Bovendien hebben schepen in deze moderne tijd een dusdanig goede accommodatie, dat dames zeker geen storend element in het scheepsleven hoeven te zijn.
Deze reis voeren er vijf echtgenotes mee.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Di Nov 16, 2004 5:19 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
We gaan maar weer gewoon met de verhalen van Dirk verder....na de what Port Crash.
veel leesplezier
Jos

ZEEMANSVROUWEN

Ja zo heten ze, eigenlijk zouden we ze zeemansdames moeten noemen, want dat respect verdienen ze.
Het zijn over het algemeen "kleine zelfstandigen", die er niet voor terugdeinzen in hun eentje het huisgezin te besturen tijdens de afwezigheid van hun "mannen".
Ze voeden de kinderen op, ook tijdens de puberteit, doen de administratie, verhelpen kleine storingen aan electrische toestellen, kopen of verkopen zelfstandig een huis, te veel om op te noemen.
Daarnaast krijgen ze meestal niet rustig de tijd om "thee" te zetten als de "vrije vogels" thuis zijn, hebben ze gevoel voor humor en kunnen relativeren.
Kortom een apart ras, wat ons aller respect verdiend.
Dus waarom zouden die niet regelmatig, als een welverdiende vakantie, mee mogen varen?.
Een spelregel spraken de meesten met hun zeemansdames meestal af:
..."Je mag je niet ...met het werk bemoeien!"
Nico van der Steen, deze reis onze gezagvoerder had dat blijkbaar ook afgesproken met zijn kittige vrouwtje en ze stelde zich op het eerste gezamenlijke feestje met bemanning, mogelijk daardoor wat terughoudend op.
Maar praatgraag als ze was, raakte ze na enige tijd toch in gesprek, met het feestvarken van de dag, de jarige scheepsvakman Guus van Tienen.
Na enige tijd kwam het gesprek op vrouwen en getrouwd zijn.
Guus meldde dat hij vrijgezel was en dat nog een tijdje zo wilde laten.
"Wat?, zo'n aardige kerel als jij, jij vindt toch zo een vrouw, waarom doe je er niet eens wat moeite voor?" ,"Ik wil niet... Trouwen.. puh..!", zei de kapiteinsvrouw.
"Ja hoe legt ik dat nou uit?", zei onze Rotterdammer, hij was er zichtbaar verlegen mee.
"Kijk mevrouw kapitein," ging hij verder, "Als ik een biefstukkie wil eten, dan koop ik toch ook geen hele koe?".
"Goed gezegd hoor Guus", zei Nico, die had staan meeluisteren over de rode oortjes van zijn echtgenote heen, "Moet ze maar niet van die domme opmerkingen maken!", "het is een einde wijffie, maar af en toe...kan ze uit de hoek komen!!!!".
"Joh vertel nog eens, wat je laatst tegen onze buurvrouw zei!".
"Onze buren zijn Surinaamse mensen moet je weten", ging Nico verder....
"Heh...moet dat nu?", "jij altijd!", zei zijn echtgenote, maar ver-volgde; "nou ze waren op vakantie geweest, terug naar Suriname, ik kwam haar voor het eerst weer tegen bij de buurtsuper" "ik vroeg haar, hoe ze het hadden gehad en maakte in mijn onschuld de opmerking, dat ik vond dat ze zo lekker bruin geworden was!", "ik realiseerde me dat pas, toen ik al weer buiten stond en dat vind hij nou leuk!"...,"Wij ook hoor mevrouw!" zei Guus.
"Kan ik straks nog even wandelen op de kade, of vertrekken we al?" ging ze verder.
Nico zijn weldoordachte antwoord luidde: "Dat moet je aan Adrianus de 3e stuurman vragen. (Hij sprak het uit als: "Adrie-Anus"!!).
Ik dacht dat we ver klaar waren, maar ik stond daarnet aan dek, toen ging er een loodsdeur open en daar kwam me nog een diarree van kisten naar buiten!!!"...."Dus ik denk, dat we samen nog wel een eindje kunnen lopen!".
De gezagvoerder en zijn vrouw waren aan elkaar gewaagd.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Di Nov 16, 2004 9:42 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
Nogmaals: Deze verhalen zijn geschreven door Dirk van Lopik

SINTERKLAAS

Vanwege de goede sfeer aan boord, het hoge aantal meevarende dames en vooral vanwege de twee kleine kinderen, werd het idee geboren om Sinterklaas te vieren.
Iedereen was er trouwens wel voor te porren: Het vooruitzicht van een feestje op de oversteek.
Tijdens een plenaire vergadering waar de kindertjes niet bij waren, werden de taken verdeeld.
Willem van der Horst, scheepsvakman, werd benoemd tot Sinterklaas.
Jacob Karstens, de scheepsvoorman, werd zijn zwarte Piet.
Ze werden diezelfde avond nog door de vijf dames in de hut van de gezagvoerder, uitvoerig opgemeten en de volgende dag toog het "naaikransje" aan het werk.
Na enkele dagen was het in een select gezelschap, passen geblazen.
En ik moet zeggen het resultaat mocht er zijn.
De overige attributen werden in de machinekamer gemaakt.
Een van de adspirant scheepsgezellen draaide uit een staaf koper, als examenwerkstuk, een kanjer van een ring die wel een pond woog.
En Ed, een andere adspirant slaagde met lof voor een staf van gaspijp, met een aangelaste, sierlijke krul van platijzer .
Vervolgens zette hij het, niet te tillen gevaarte van een meter of vier, in de "zilverpaint";....schitterend!.
Voor aankomst Kuwait had een ieder de naam getrokken van een medebemanningslid en derhalve de mogelijkheid om ,indien niet creatief, een kleinigheid te kopen aan de wal.
De grote avond, begon met een vrij lastige binnenkomst van Sint en Piet, ze hadden zich wat moed ingedronken en hadden mede daar door, onder het lage plafond in de salon, zichtbaar moeite om de veel te lange staf binnen te manoeuvreren.
Vooral sinterklaas, met ook nog aan zijn rechterringvinger de loodzware bisschopsring, kankerde achter zijn baard dat het een lieve lust was.
Gelukkig hadden de kinderen niets in de gaten, zij zongen uit volle borst en nadat het tweetal de staf in de lengte achter de bar had geparkeerd, werd het een bijzonder geslaagde Sinterklaasavond.
Veel vindingrijkheid in cadeaukeuze, verpakking en gedichten.
Veel foto's werden er gemaakt voor de plakboeken van de kinderen.
Behalve de foto's, die zijn gemaakt na kinderbedtijd en waarop een luid zingende en dansende "Sint en Piet" te zien waren, konden ze uiteindelijk allemaal door de censuur.
Dat had vast niet het geval geweest bij een eerdere Sinterklaasviering in het Vlissingse, waarbij een collega met zijn maat, op verzoek van zijn schoonmoeder was opgetreden als "Sint en Piet" voor een bejaardensoos.
Na de viering was het tweetal, reeds lichtelijk verheugd, in vol ornaat de stad ingegaan.
Aan het einde van de avond schijnt "Piet" met omstanders weddenschappen te hebben afgesloten of "Klaas" in zijn mijter en voorzien van een staf van normale proporties, als een soort van; "fiereljepper" over de bar van de toen bekende kroeg "Alaaf" heen kon springen.
De nacht eindigde trouwens in het plantsoen van de Bloemenlaan.
Terwijl het tweetal luid "stoomboot" zingend per rijwiel huiswaarts keerde, raakte "Sint" met zijn rode mantel verstrikt in de ketting van "Piet" zijn fiets.
Gelukkig was ook dit voorval ver na kinderbedtijd!.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Do Nov 18, 2004 8:07 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
HOOFD VERZORGING

Het "Hoofd-Verzorging", of kortweg Hovo, was ook een nieuwe titel.
Jan den Dulk, die in de "crewlist" had gekeken zei: "Ik dach dat wuh deze reies een kapperch aan boord zahwe krijguh, maar ut bleek op die gifmengerch te slaan!".
"Ik vewachttuh al un borgd in de gang met: "Zak kammuh =1 piek".
Het slachtoffer van deze grap heette Hugo Meyering.
Hugo was zijn hele leven Chef-hofmeester, of "Hofjood" geweest.
(door sommigen ook wel verbasterd tot "Hof-Israeliet" i.v.m de antisemitische klank van "Hofjood"!).
Deze reis echter moest Hugo, naast zijn vroegere taken ook koken voor zo'n veertig mannen, dames en kinderen.
Dat ging hem goed af, in aanmerking genomen dat hij slechts een stoomcursus van een maand had gehad.
Hij had veel steun aan zijn bakker, die ook inviel als tweede kok,
Zodat er zelfs tijdens de sinterklaasviering zelfgemaakte speculaas werd geserveerd.
Maar met de overige feestdagen voor de deur, vond Nico, de gezagvoerder het toch nodig om tijdens de wekelijkse plenaire vergadering de werkdruk in de keuken aan de orde te stellen.
Hij opende met te stellen, dat het organiseren en bereiden van een uitgebreid kerstdiner geen sinecure is en dat het voor de tweemansbezetting van de keuken dan eigenlijk geen kerst zou zijn, maar alleen maar "buffelen".
Fred, een van de scheepsgezellen, bood aan te helpen.
Hij was in zijn militaire diensttijd kok geweest in een kazerne, zo vertelde hij.
Maar toen hij, onder enige hilariteit, vervolgde dat hij derhalve alleen maar recepten had voor meer dan 400 man, werd zijn aanbod vriendelijk afgewezen.
Het uiteindelijk voorstel van Nico, om in Taiwan via de scheepshandelaar, een aantal Chinese "Steamboats" aan te schaffen, haalde wel een meerderheid van stemmen.
Vooral toen hij uitlegde, dat het hier een uitgebreide Chinese fonduemaaltijd betrof, die enkele uren in beslag zou nemen en waarbij warme en koude "sake" geschonken zou worden, nam het animo sterk toe.
Een (pseudo?)-tegenstander bleef Appie, onze oudste scheepsgezel; "Heb je ut hele jaar hard gewerkt, kejju met kerst verd...je eigu fretuh nog klaar gaan makuh!",was zijn commentaar.
Het uiteindelijke resultaat mocht er zijn, het plenaire kerstdiner werd een groot succes,vooral de rondrijdende kar met de kreet; "hup-sakee, hot-sake!" trok, vanwege het winterse buitengebeuren, veel belangstellenden.
Wegens groot succes, Appie was intussen ook door de bocht, werd op deze oversteek naar Mexico, oud en nieuw op dezelfde wijze en onder de zelfde weersomstandigheden gevierd.
Alleen maar mist en regen, met op het hele traject slechts een tegenligger,die blijkbaar de weg kwijt was.
"Aadsje" die op wacht stond kreeg ten minste op kanaal 16 van de v.h.f., de volgende oproep: "Hello ship on my port side, this is Greek motorship, Ann....Popoulos, can you please tell me my position?".
Het antwoord van "Aadsje" die net, na uren zwoegen iets in elkaar had gedraaid wat op een bestek moest lijken, luidde: "You are exactly four miles over my starboard bow…over and out!".
En eindelijk, een dag voor aankomst Mexico...brak de zon door!.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Do Nov 18, 2004 9:49 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
ACAPULCO

Op zaterdagmorgen meerden we af in Acapulco.
Het was het seizoen van de wintercruises, derhalve hadden we even moeten wachten op een vertrekkend passagiersschip.
Daar ik een van de weinigen was die al eens in Acapulco was geweest, diende ik als een soort van vraagbaak, ook voor de "Hollandse" bemanning.
Daarnaast bood ik collega Johan aan, die dag als rapporteur bij hoge uitzondering, de wacht van hem over te nemen, zodat hij en zijn gezinnetje overdag van Acapulco konden gaan genieten.
De nieuwe 3e stm. en zijn Franse echtgenote bleven vanwege het feit dat Theo die middag nog aan dek moest lopen ook aan boord, evenals bediende Guus Dorpmans, die voor de avondmaaltijd zou zorgen en twee scheepsgezellen.
Rond de lunch zagen we met lede ogen, de laatste "shoppers" de wal op gaan.
Tegen vijf uur hadden wij ons, als achterblijvers wederom verzameld in de bar van de bemanning, terwijl de eerste scheepsgezellen weer terugkeerden, naar bleek om de financiële middelen aan te vullen. Laaiend enthousiast waren deze "middagstappers", vooral Kees Verschoor: "Dirk, je hebt geen woord te veel gezegd, het is hier fantastisch en.....mistig van de hoeren!".
Quote:
Kees Bloemkool heet ook Kees Verschoor, zou het DE enige echte Kees Bloemkool geweest zijn?

Wij hadden, onder toeziend oog van echtgenoot Theo op de oversteek veel tijd gestoken in de Nederlandse lessen van Sophie en vanwege de barre weersomstandigheden was ook de Nederlandse versie van het Franse woord "B met datum van vandaag erop. Rouillard" er in gepompt.
Terecht was dus haar vraag: "Dirk..,que est ce que c'est que ca,..mistik fan d'oere..?....un Brouillard?".
Ja hoe leg je dat uit? "Femme Publique" is niet het goede woord
En de correcte benamingen vond ik nogal "cru", dus ik maakte mij er vanaf, met uit te leggen, dat het "une expression typique" was van: "Jean Fromage en Voyage".
Ik had het gevoel dat Sophie het ook snapte zonder mijn uitleg.
Gelukkig kwam Johan, zoals het een goed huisvader betaamt, voor kinderbedtijd met vrouw en kroost weer terug aan boord, zodat ik die avond ook nog even kon gaan kijken.
Stap voor stap liep ik die avond, o.a. in "La Huerta", het hele spul tegen het lijf. De laatste was Hugo, de Hovo.
Hij zat in de "Noorse drankhouding", het hoofd op de bar, het glas daar bovenop, in een zaak met de prachtige naam:"La Quienta de Las Rosas".
Zodra hij me zag veerde hij iets op: "Ha Dirk!!..,pilssie?".
Tegen de barkeeper: "dos cervesas..por favor", hij had intussen een paar woordjes Spaans geleerd!.
Onvoldoende bleek vervolgens, want hij vroeg me aan de barkeeper uit te leggen, dat hij; "zo'n koek!!.."er niet meer bij wilde.
"Wat voor koek Hugo?" vroeg ik hem.
Terwijl hij op het bierviltje wees, maakte Hugo, hoewel het pas 5 Januari was het "Statement of the year": "Ikg hebbun stukg in muh reeth, assun ...ouwuh Switzer" het waren zijn "Famous last Words".
Ik besloot hem en mezelf naar huis te brengen.
We lagen die hele verdere week nog in Acapulco, telkens als er weer een cruiseschip kwam, gingen we van de kant en kwam een "loveboat", vol "Yankees", (Jan Kaas?; Jean Fromage?) tijdelijk op onze plaats liggen
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Ma Nov 22, 2004 3:43 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
TONEELCLUPPIE

De dagen ten anker in de baai van Acapulco werden goed besteed.
Veel werk in de machinekamer en aan dek was het "lapzalven" geblazen, voor de verandering onder leiding van de rapporteur.
Regelmatig verzoekjes om een vrije middag, met het bootje de wal op en je dan lekker laten verwennen op het strand met een enorme "Planters Punch", of een andere exotische cocktail.
Meestal s'avonds weer langs de kant, gevolgd door een enorme stofwolk, veroorzaakt door de echte "stappers".
Kortom "Jean Fromage" had het prima naar zijn zin.
En dat bleef zo gedurende de gehele Zuid-Amerika-kustreis.
Manzanillo, Acajutla, Amapala, Champerico, Guayaquil, Callao, Arica,
Iquique, Antofagasta, Coquimbo, Ilho-Ilho, nergens een wanklank te horen.
"Sint en Piet", ofwel Willem en Jacob, vonden hun "Eldorado" in
Valparaiso, waarschijnlijk omdat Chili wat meer bezadigd is en meer paste bij de gevorderde leeftijd van sinterklaas.
De eerste twee dagen na aankomst, lagen we op de "palen" te wachten tot er een ligplaats vrij kwam.
Het weerhield het tweetal er niet van, meteen na werktijd met het bootje de wal op te gaan.
Het laatste bootje terug haalden ze niet, maar geen nood, voor twintig dollar lieten ze zich als vorsten terugbrengen met een watertaxi.
Dan moet je natuurlijk wel zorgen, dat je aan het einde van de
Avond (nacht?) nog twintig dollar over hebt.
De eerste avond was dat nog wel gelukt, maar de tweede klaarblijkelijk niet.
Brutaal hadden zij toch weer dezelfde watertaxi genomen.
Toen bij het schip aangekomen, echter duidelijk werd, dat de goed Heiligman en zijn knecht over onvoldoende liquide middelen beschikten, maakte de taxi meteen rechtsomkeert en werden de heren er halverwege de terugreis door de potige bemanning uitgezet.
Nu is dat nooit prettig, maar in een waterrijke omgeving kan dat zeer onaangenaam zijn. (gelukkig was de schimmel er niet bij!).
Ik werd die morgen om zes uur wakker, trok een overall aan en besloot "Aadsje" gezelschap te gaan houden op het achterschip.
Alles was in gereedheid om te gaan verstomen naar een ligplaats langs de kant.
Het wachten was nog op de loods en de sleepboten.
"Willem en Jacob zijn nerghuns te vinduh", zei Aadsje.
En vervolgde "De stuurman is om te spetteruh!".
Langzaam won de schemering het van de duisternis.
"Het is net of ik steeds 'hellup' hoor roepuh", ging Aadsje verder.
Ik lette nu ook op en even later hoorde ik het ook duidelijk: "Helluuup!".
Aadsje haalde vlug een verrekijker van de brug en doordat het Inmiddels weer wat lichter was geworden, ontwaarden we de twee verloren zonen, als verzopen katten, hangend aan een dukdalf, zo'n honderd meter achter het schip.
De loodsboot was zo vriendelijk om er even langs te gaan en tien minuten later stond het tweetal, druipend, naast de loods op de gangway.
Gagestraffen werden, zoals gezegd, niet meer gegeven maar Nico vond toch dat hij het tweetal vermanend diende toe te spreken.
Dat gebeurde meteen na het verstomen, ze stonden met schuldige gezichten nog steeds van binnen en van buiten niet geheel opgedroogd, voor het bureau van de gezagvoerder/jurist/psycholoog.
Na de "schrobbering", sloegen ze de armen om elkaars schouders en liepen zingend naar de deur.
Daar aangekomen, draaiden ze zich nog een keer om: "Kapitein mogen we u nog wat vragen?", zei Jacob.
"Ga je gang!", klonk het quasi-nors.
"We wilden graag uw toestemming om een toneelcluppie op te mogen richten!".
Er is nog veel gelachen die dag.
Naar boven  
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage    
Jos Komen
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 21-7-2004
Berichten: 1166
Woonplaats: Haarlem

BerichtGeplaatst: Ma Nov 22, 2004 7:02 pm    Onderwerp:  Reageer met quote
BODYBUILDING

Bertus van Dam, een van de jongere scheepsgezellen, deed aan bodybuilding.
Trouw iedere dag was hij in het sportzaaltje bezig met zijn halters en gewichten.
Hij trainde op uren dat er niet werd getafeltennist of geroeid.
Dus eigenlijk had niemand er last van?
Dat is niet helemaal waar, want daar Bertus van huis uit niet een van de kleinsten was en al een aantal jaren met zijn sport bezig was, begon het resultaat al aardig zichtbaar te worden.
Hij had ook zijn eigen overalls bij zich, want de overalls die door de maatschappij werden verstrekt, pasten hem niet meer rond de schouders.
Bertus demonstreerde dat ook graag, vooral aan het zwembad en dan met zoveel dames aan boord, dat stak sommige mensen.
Dus smeedden Jaap onze 3e wtk en Jacob de voorman een complot.
Jaap was zo mager als een panlat, zodat hij zich volgens Bertus, kon omkleden in een tl-buis.
Maar wat Jaap ook kon, was een trucje wat hij had overgehouden uit de tijd dat hij nog als vijfde wtk havenwacht liep.
Hij kon heel snel, als een soort van "Lucky Luke", een 8 inch bahco uit het zaklampzakje van zijn overall trekken en hem er ook vliegensvlug weer terug insteken.
Jaap werd door Jacob aan Bertus echter gepresenteerd, als een karate expert, die bijvoorbeeld in een klap een flinke hamersteel kon doorslaan.
Bertus nam Jaap voor de zoveelste keer geringschattend op, maar was na een aantal weken toch zover, dat hij wel eens een karatedemonstratie wilde meemaken.
Hij bood zelfs aan, na wat geslijm van Jacob, de hamersteel met zijn twee sterke handen vast te houden, zodat jaap daar tussenin kon meppen.
Het gebeuren vond plaats in de werkplaats, onder het toeziend oog van de nagenoeg de gehele ploeg.
Jacob raadde Bertus aan de ogen dicht te houden, in verband met mogelijk rondvliegende splinters,...jaja!.
Het was maar goed dat Bertus zijn ogen gesloten had, want Jaap haalde uit, mikte niet goed, sloeg Bertus met de bahco op zijn rechtervuist en stak vervolgens het stuk gereedschap met een vloeiende beweging weer in het zijzakje van zijn overall.
Met een brul van pijn, liet Bertus de hamersteel vallen.
Binnen de kortste keren, zwol de vuist op tot de proporties van een voetbal,...een vijfje!.
Vanaf dat moment had Bertus veel respect voor Jaap.
Gelukkig heeft hij nooit de ware toedracht van zijn verwonding geweten, anders was het nog slecht afgelopen met de twee samenzweerders.

In Singapore lagen we achter de oude "Madison" ze was verkocht.
Uit nostalgie en om te kijken of er nog wat nieuw gereedschap te bietsen was ter aanvulling van onze eigen "Gouden Kast", liep ik er heen.
Rinus ging mee want hij kende de tweede wtk, Kees van Zwolle.
"Aardige vent", zei Rinus, "maar alleen geschikt voor het grove werk, als-t'ie in het 'fijne werk' zit, breekt alles onder zijn handen af".
We daalden langs de SB-trap af naar de machinekamer en kwamen zo langs het vriesmachinekamertje van de "Madison".
We ontwaarden er een bebaarde man in een wolk van freon;
"Teringafsluiter!!!!" hoorden we hem zeggen.
"Dat is-t-em" zei Rinus.



Built by Text2Html