Controlepaneel van de gebruiker Registratie is vrijblijvend en gratis! Bekijk de geregistreerde leden Zoek geposte berichten Problemen?
Scheepvaartforum
Scheepvaart: Scheepvaartforum
Reederij Amsterdam + verhaal
Plaats onderwerp Reageer op dit bericht
Auteur Berichten
Han Visser
Member

Geregistreerd:
Feb 2005
Berichten: 3
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken Han Visser Profiel Klik hier om te e-mailen Han Visser Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost zondag 27 februari 2005 @ 12:35

Ben opzoek naar oud-opvarenden van de Reederij Amsterdam, periode 1946 tot 1970. I.v.m. samenstellen van website over de Reederij Amsterdam. Informatie over crewlijsten, reizen en evt. verhalen/anekdotes zijn van harte welkom. Alvast hartelijk dank.

[Gewijzigd door nautiek op woensdag 9 maart 2005 @ 13:49]

ruudvliet
Member

Geregistreerd:
Mar 2005
Berichten: 1
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken ruudvliet Profiel Klik hier om te e-mailen ruudvliet Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost donderdag 3 maart 2005 @ 21:16

Ik heb in 1960 9 maanden op het ss Amsteldiep mogen varen als radio officier.Het was een Liberty uit 1943. De oorspronkelijke naam was Thomas A. Hendricks. In 1947 onder Nederlandse vlag gekomen als Robert Fruin. De reis begon met een leeg schip van Amsterdam naar Houston en vandaar met graan naar Karachi, later gewijzigd in Chittagong. Van Chittagong naar Wallaroo (Austr.)via Singapore. Graan geladen voor Basrah in de PG. Daarna weer leeg naar zuid India. 1 maand op de rede metaalerts geladen uit prauwen met zakjes erts. Het echte handwerk dus. De winches aan dek waren stoommachientjes die een verschrikkelijke herrie maakten. Het Indiase erts had als bestemming Immingham UK. Het schip was eigenlijk al op. Door de slechte conditie van alles geleerd te repareren. Van een elektrische pomp op 1 van de ketels (in Basrah!) tot een defecte radar. Nog een bijzonderheid: zodra er geladen was ging het drinkwater op rantsoen! Na elke wacht een half uur water uit de kraan. Voor de tussenliggende tijd moest je maar een emmertje water of zo tappen. En zo kon er dus een tig ton lading meer mee!
Het radiostation was uitgerust met een Mackay 3U installatie en deze viel in de golf van Biscaye op de thuisreis geheel uit en was niet meer te repareren. Met Aldis lamp heb ik toen een telegram voor Immingham aan een ander Ned. schip doorgegeven!
We gaan waarschijnlijk in het najaar in San Francisco een van de laatste Liberty's bekijken.

[Gewijzigd door ruudvliet op woensdag 9 maart 2005 @ 16:41]

--------------------

roy
Member

Geregistreerd:
Apr 2004
Berichten: 778
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken roy Profiel Klik hier om te e-mailen roy Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost donderdag 3 maart 2005 @ 23:24

Mooie story Ruud !. Zo zie je maar weer, in de loop der jaren ga je toch weer anders tegen de gebeurtenissen van weleer aankijken.
Zelfs als het een oude gammele Liberty betreft !.
m.v.g. Roy
Henk van der Moolen
Member

Geregistreerd:
Jul 2003
Berichten: 64
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken Henk van der Moolen Profiel Klik hier om te e-mailen Henk van der Moolen Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost vrijdag 4 maart 2005 @ 02:29

Dit is de Liberty in San Francisco Ruud.
Ik wilde hem een paar maanden geleden ook bezoeken maar kreeg te horen dat de Machine kamer niet bezocht mocht worden omdat die te gevaarlijk was omdat daar geen aandacht verder aan besteed wordt( te duur).
Dit was zo,n afknapper voor mij dat ik er helemaal niet op geweest ben.Oude wijze wtk's zullen begrijpen waarom je teleurgesteld bent als je geen mooie Triple expansie machine over zijn buik mag aaien maar je tevreden moet stellen met een oud half verrot stuurwiel in een naargeestige ruimte die men de brug noemt.
Ik ben toen een kroeg ingedoken op Fishermans wharf en heb me daar verder uitstekend vermaakt.Dus als je ook een dekhengst bent zoals Komen dan zou ik het schip wel bezoeken maar als je wtk of een andere technische zeeheld bent geweest niet doen.

vr gr Henk

roy
Member

Geregistreerd:
Apr 2004
Berichten: 778
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken roy Profiel Klik hier om te e-mailen roy Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost vrijdag 4 maart 2005 @ 12:54

Dat valt dan zwaar tegen !.
Als je niet in de m.k. kan of mag komen, ben je ook niet op een schip geweest.
Zo simpel is dat.
Ik weet nog niet hoe laat ik naar Frisco ga, maar een bezoek aan deze monumentale Liberty slaan we dan maar even over...............
m.v.g. Roy
janse854
Member

Geregistreerd:
Mar 2005
Berichten: 4
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken janse854 Profiel Klik hier om te e-mailen janse854 Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost zondag 6 maart 2005 @ 12:19

quote:
Origineel geplaatst door Han Visser
Ben opzoek naar oud-opvarenden van de Reederij Amsterdam, periode 1946 tot 1970. I.v.m. samenstellen van website over de Reederij Amsterdam. Informatie over crewlijsten, reizen en evt. verhalen/anekdotes zijn van harte welkom. Alvast hartelijk dank.

--------------------
Marc H.G. Jansen

peterjohan
Member

Geregistreerd:
Feb 2005
Berichten: 3
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken peterjohan Profiel Klik hier om te e-mailen peterjohan Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost zondag 6 maart 2005 @ 18:14

Heb in 1965 bij de Rederij gevaren op de Amstelhof, van januari tot november dat jaar. Per vliegtuig naar Japan om af te lossen, om vervolgens vanuit AustraliŽ graan naar China te brengen en uiteindelijk via Baton Rouge,USA, naar Amsterdam. Als steward gevaren met Kapitein Jan Volkerts. Zal nog een uitgebreider stukje schrijven over bijna een jaar aan boord van dit schip.
Peterjohan
nautiek
Administrator

Geregistreerd:
Jul 2003
Berichten: 1134
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken nautiek Profiel Bezoek nautiek homepage! Klik hier om te e-mailen nautiek Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost dinsdag 8 maart 2005 @ 16:39

Door Peter Janssen:

NV. Reederij Amsterdam. MS. Amstelhof; 1965.

De vlucht met een oud viermotorig chartervliegtuig van de Zwitserse chartermaatschappij Balair ging vooraf aan een ontmoeting van een oud-collega van de KNSM.
Jack en ik hadden samen op verschillende KNSM schepen gevaren. Hij als salonbediende, ik als commis-salon. Ik ben op een gegeven moment bij de KHL gaan varen om ook de andere kant van Zuid-Amerika te gaan bekijken.
De verhalen van Jack, die zoals bleek een reis met de Reederij gemaakt had, over Japan, IndonesiŽ, de Filippijnen, Singapore en nog wat exotische bestemmingen deden mij al gauw besluiten mee te gaan monsteren om zo ook de andere kant van de wereld te kunnen gaan bekijken.
Ik werd aangenomen bij de Reederij en half januari 1965 vlogen wij met een complete aflosbemanning richting Japan.
Het werden een aantal vluchten van plus/minus 8 uur, via Damascus, Bahrein. Bombay,Karachi en Bangkok, via Hong Kong naar Osaka om vandaar met de bus naar Kobe te rijden.
Tijdens de tussenlandingen mochten we als transitpassagiers de luchthavens niet af, dus valt er weinig te vertellen behalve dat het een lange zit geweest is.
Aangekomen in Japan bleek de boot een lichte averij te hebben opgelopen en deze zou ter reparatie naar Moji gesleept worden, in het Zuiden van Japan.
De afwezigheid van de boot had tot gevolg dat wij in het Minato Kaikan hotel werden ondergebracht, een louche hotel met bedden met vochtig klamme laken met sportvlekken en haren waarin wij weigerden te willen gaan slapen. Door de tussenkomst van onze, in een ander hotel ondergebrachte officieren werden de lakens verschoond en bleek het toch een hele ervaring en cultuurschok om in zo’n Japans hotel te logeren.
Er waren enkele ervaren Japangangers die ons attendeerden op het gebruik van het grote gemeenschappelijke bad in het hotel. Eerst kleedden wij ons om, in de door het hotel verstrekte kimono’s om daarna af te dalen naar het in het souterrain gelegen gemeenschappelijke bad.
In deze badruimte werden wij op aandrang van Mamma-san buiten het bad helemaal ingezeept en afgespoeld, en na schoon te zijn bevonden mochten we plaats nemen in het bijna kokende water van het grote bad. Een heel nieuwe ervaring, met al die blote kerels tezamen in bad. Na het bad, weer aangekleed, gezamenlijk aan tafel, om meteen getrakteerd te worden op Sukiyaki. Leren eten met stokjes, waarbij stukjes gestoofd rundvlees door losgeklopt rauw ei werden gehaald en met wat rijst en groenten naar binnen moest worden gewerkt.
Tijdens dit verblijf in Kobe heb ik mogen ervaren hoe het is als je niet welkom blijkt te zijn.
Dit was niets persoonlijks, maar toch. In die tijd speelde een politieke kwestie tussen de VS en Japan om een legerplaats op Okinawa. De Japanners wilden dit bezette gebied terug en de anti Amerikaanse demonstraties maakten dat je als blanke het maar snel duidelijk moest maken dat je geen Amerikaan was.
Tijdens een ommetje in de buurt van het hotel, angstvallig ťťn maal links, ťťn maal rechts afslaand om de weg terug te kunnen vinden, werd ik aangesproken in een voor mij totaal onbegrijpelijke taal. Dat men wilde weten of ik Amerikaan was begreep ik op een gegeven moment wel en mijn ontkennend knikken werd ook begrepen, bleef de vraag wat ik dan wel was. Nu was er niet enkel in Japan een “Yankee go home” stemming, ook in Zuid-Amerika waren anti-Amerikaanse leuzen op loodsen te lezen en bleek de Nederlandse Nationaliteit een garantie voor ongestoord stapplezier
Toen ik hier dus vol trost ten berde gaf Hollander te zijn ontstond er tot mijn verbazing zo’n boosaardige uitdrukking op de gezichten van enkele omstanders en namen zij een dusdanig dreigende houding aan zodat ik niet wist hoe snel ik weer links om, rechts om, terug naar het hotel moest zien te komen.
In januari1965 was het amper een paar maanden geleden dat veel Japanners het als het grootst denkbare gezichtsverlies hebben ondergaan, dat Anton Geesink in het hol van de leeuw Olympisch kampioen Judo wist te worden.
In Kobe was destijds een uitgaanscentrum, de Motomachi. Een concentratie horecagelegenheden en een overdekt winkelcentrum waar, zoals wij patatkramen hadden, men daar noedelkraampjes had, waar je de naar mijn idee 24 uur per dag noedelsoep kon krijgen, Yakisoba.
Als je ’s nachts laat de kroeg uitkwam zag je de mooiste vrouwen, in geisha outfit, bij zo’n kraampje noedels eten. Die dames leken zo uit een prentenboek te zijn weggelopen, prachtige kimono’s, prachtige kapsels, geblankette gezichtjes, kortom, plaatjes. En dat zat daar dan, op hun hurken, luid slurpend die yakisoba naar binnen te werken. Er viel heel veel te gewennen daar aan de andere kant van de wereld.

Toen bekend werd dat wij naar Kyushu moesten, naar Moji, bleek dat per trein te zullen gaan. Een fantastische treinreis door half Japan. Door Hiroshima en Nagasaki.
Plaatsen , wereldbekend door de er destijds gegooide atoombommen.
In Moji werden we weer in een hotel ondergebracht. De inmiddels gearriveerde bemanning kon per trein naar Kobe om met het daar wachtende toestel van Balair onmiddellijk terug te vliegen naar Amsterdam. Wij moesten wachten tot de schroefschade zou zijn hersteld voor we uiteindelijk aan boord zouden mogen.
Een veertien daags verblijf in Japan, weliswaar ondergebracht in hotels op kosten van de maatschappij was een enorme aanslag op de te verdienen gage. Je wilde wat geld in je zak hebben en voorschotten op de gage werden betaald zodat je op voorhand het idee had een jaar te moeten werken om weer quitte te draaien. Gelukkig werd later in 1965 een loonsverhoging van kracht waardoor onze gage ruim verdubbelde ten overstaan van de gage waarvoor we ooit waren aangemonsterd.

Toen we uiteindelijk op de Amstelhof aan boord mochten kwamen we op een amper ťťn jaar oud schip, volledig geairconditionneerd, een ťťnpersoonshut voor iedereen. Kortom de beste accommodatie welke ik in mijn paar jaar zeemansbestaan ooit had gezien.

Wij vertrokken uiteindelijk naar Dairen, een Chinese havenstad waar zoals later zou blijken, de boot gelost zou worden door duizenden chinezen. In een China welk op de drempel stond van de Grote Culturele revolutie onder aanvoer van Mao Tse Toeng.

De Amstelhof was een moderne bulkcarrier welke dertigduizend ton graan vanuit AustraliŽ naar China bracht. Het komende jaar zouden we hoofdzakelijk dit rondje gaan varen.
Laden in AustraliŽ, lossen in China en vervolgens bunkeren in Japan.
Niets geen rondreis door en naar allerlei exotische bestemmingen in het verre Oosten.

De boot werd in AustraliŽ binnen 48 uur geladen, maar vaak lagen we tien dagen in de haven te wachten vůůr er en plaats aan de wheatpier vrijkwam.
In China, waar de boot met de hand gelost werd had men tien dagen nodig om die klus te klaren.
Eerst werden er netten gespannen ter voorkoming dat er ook maar een korreltje graan tussen wal en schip verloren zou raken. In de ruimen werd de graan op rieten gevlochten matten geschept welke met hijskraantjes boven treinwagons werden leeggeschud. Ieder gevallen korreltje werd met stoffer en blik, zowel op het schip als op de kade en uit de verzonken spoorrails verzameld en in de wagons gedeponeerd. Dit was iedere keer een volcontinue klus voor ontelbare mannen en vrouwen die allemaal in een seksloos Maopak over het schip krioelden. Contact met deze mensen was onmogelijk, niet alleen door de taalbarriŤre maar ook politiek ontoelaatbaar. Wij waren barbaren met zeer beperkte privileges betreffende het de wal op mogen. Alwaar slechts weinig te beleven viel.

We konden in China de wal op via een vooraf uitgestippelde route waarvan niet afgeweken mocht worden. Zo konden we of lopend of met een trammetje naar de Seamen’s club, annex friendshipstore waar propagandafilms werden vertoond, je in ieder geval heel lekker kon eten, je naar de kapper kon en waar je tegen sterk gereduceerde prijzen spullen kon kopen waar de lokale bevolking een veelvoud voor zou moeten betalen.
Als bijzonderheid gold het aangeboden krijgen van kopjes heet water, alsof alle theeblaadjes van geheel China op waren.
De restanten van eventueel opgenomen geld moesten voor vertrek weer ingeleverd worden met ter overlegging alle kassabonnetjes ter verantwoording van gemaakte uitgaven.
Later bleken de hoofdzakelijke uitgaven te zijn besteed aan lokale vodka welke als sixpac’s werden aangeboden. Zes flesjes met een touwtje aaneen gebonden.
De normale rantsoenering van twee bier per dag werd op deze boot omgezet in maximaal twee blikken orangejuice, het enige ingrediŽnt om dat bocht enigszins drinkbaar te maken.
China was bij ons niet echt populair.

Van China uiteindelijk naar AustraliŽ waar het inmiddels half februari volop zomer was.
De eerste haven die we aandeden was Geelong waar we dus voorlopig voor anker gingen maar waar we met een van onze sloepen een walverbinding mochten instellen.
Bij de eerste de beste pier waar we dachten te kunnen aanleggen werden we in onvervalst Hollands weggevloekt, welkom in AustraliŽ’

De toen nog daar geldende wetten in Victoria hielden in dat de pubs om zes uur ’s avonds moesten sluiten. Als de fabrieken om half zes dichtgingen rende een menigte gasten naar de pub, bestelden snel een aantal blikken bier, Foster’s Lager, one pint blikken, bijna een halve liter per blik, men zette het dan op een zuipen en even later, klokslag zes uur zeilden ze over straat met het restant van hun voorraadje bier.
Dat voor ons dezelfde wetten golden maakte Geelong niet tot onze favoriete stapplaats.
Tijdens vervolgbezoeken aan Sydney in New South Wales bleek volgens de daar geldende wet de sluitingstijd pas om elf uur ’s avonds in te gaan. Hoera voor Sydney.
Van de bemanning zijn er maar enkele namen die ik me weet te herinneren:

Kapitein Jan Volkerts, bijgenaamd Jan Vullis
De tweede kok, Loek Schultze
Mijn collega Jack Seydel
Ikzelf, Peter Janssen en een Assistent machinist
Piet Jansen
Een olieman, Arie Meier
Een Spaanse machinebankwerker Raoul, Uit Galicia, Seigo-Marin. Zijn Arie Meier en ik bij op visite geweest
Een bakzeun die als achternaam Bolle had, werd ook enkel Bolle genoemd.
Ook was er matroos Henk, die had een gouden kies hetgeen iedereen scheen te moeten weten, als hij lachte trok hij een dusdanig scheve bek zodat die kies zichtbaar werd.

Dat er weinig meer namen in mijn herinnering naar boven komen, komt mede doordat we aan boord een vijfmanschap vormden, De tweede stuurman, de tweede machinist,De kok Loekie, De assistent Piet Janssen en ik. Daar we elkaar aanspraken met meester, stuurman, bakker en assistent weet ik nog wel de naam van Piet Janssen, mede door een noodlottig ongeval wat die Piet is overkomen bij een val van de gangway in Sydney. Ik heb toen een telegram naar huis gestuurd dat de P.Jansen van de Amstelhof niet P.Janssen was ter geruststelling voor mijn ouders als er al in Holland bericht zou worden dat er in Sydney een ongeluk had plaatsgevonden.

Ons vijfmanschap heeft heel wat avonden doorgebracht in de hut van de tweede machinist waar we onder begeleiding op een mondharmonica (bekschuiver) door deze machinist allerlei liederen ten gehore brachten en vele moppen tapten.
Bleek na enkele woorden dat we de mop al kenden dan riepen we in koor: KaÔn sloeg Abel, wel zo Godsmiserabel dat hij de moord stak. Dan hield je verder je mond.
Als liederen was er een liedje favoriet, gezongen op de melodie van het Sinterklaaslies: Oh kom er eens kijken.

Oh kom er eens kijken wat ik in mijn pendek vind
Alles gekregen van dat lieve kind
Een druiper en een Spaanse kraag
Een sjanker want die had ik zo graag
Syfilis in de derde graad
En druppeltjes bloed in mijn zaad
Oh kom er een kijken wat ik in mijn pendek vind
Alles gekregen van dat lieve kind

Een andere populaire meezinger was:

In de Oost ben ik gekomen, kassiaan
Heb ik een blauwe meid genomen, kassiaan
Als dat kind je staat zoenen
Loop ’t water je in je schoenen
In de Oost is ’t niks gedaan oh kassiaan

Heb je de hele dag gezweten, kassiaan
Krijg je rooie rijst te vreten, kassiaan
Meisjes die hun neus optrekken
Als ze een koloniaal ontdekken
In de oost is ’t niks gedaan oh kassiaan.
Nou ja, hier nog een paar toevoegingen over de vreselijkste ziektes en de remedie
Salvarsan en bloem van zwavel lopen tappelings langs je navel of
Salvarsan en permogaan voel je door je leier gaan
In de oost is’t niks gedaan etc, etc.

Natuurlijk ook een hele reeks gewone liedjes, ook hier gold, hoe verder het peil zakte, hoe hoger de stemming steeg.

Een anekdote over de boot was ook dat de kapitein in China een stuk of twaalf kippen kreeg aangeboden.
Er moest een kippenhok worden gebouwd door de baas-timmerman maar bij aankomst in AustraliŽ bleek de boot niet naar binnen te mogen eer de kippen zouden zijn geslacht.
Een gedeelte van de bemanning had in China een parkietje gekocht en vanwege papegaaienziekte mochten ook deze beesten AustraliŽ niet in, maar eerst de kippen.
De kok/hofmeester kreeg de opdracht de kippen te slachten, maar weigerde.
Loekie durfde het wel aan maar kon het niet alleen af. Als iemand anders de kip vasthield en de nek op het hakblok hield dan sloeg Loekie wel toe met zijn bijltje. Op het dek waar de slachtpartij plaats vond werden onder boegeroep van de voltallig toegestroomde bemanning Loekie en de tweede stuurman uitgejouwd. De eerste kip zonder kop werd in een emmer met deksel gestopt maar voor een tweede kip geslacht kon worden vloog het deksel opzij en de kip zonder kop in het rond. Er werd iemand aangewezen om op dat deksel op de emmer te gaan zitten en iedere keer, bij weer een dooie kip, het deksel net genoeg op te lichten om dat beest ook in de emmer te kunnen stoppen. Die iemand was ik. De gehele bemanning heeft dagenlang niet met ons moordenaars willen spreken.

De parkietjes moesten vůůr de loods aan boord kwam, ook weg zijn. Dit deden we door ze over boord weg te smijten, wat nog niet eens een makkelijke opgaaf was. We voeren dan al onder de kust en lukte het, dan zagen we de beestjes wel illegaal naar AustraliŽ vliegen.
Wat het zo moeilijk maakte is het fenomeen dat de boot zich in een soort luchtbel bevond waarbinnen de wetten van de zwaartekracht de effecten van de snelheid van de boot schenen op te heffen. Smeet je niet hard genoeg dan kwam de parkiet weer vrolijk naar het schip vliegen, maar gooide de parkiet buiten dit krachtveld dan probeerde hij eventjes om de boot in te halen, maar je zag dan dat het niet lukte waarna ze koers inzetten naar het vasteland.

nautiek
Administrator

Geregistreerd:
Jul 2003
Berichten: 1134
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken nautiek Profiel Bezoek nautiek homepage! Klik hier om te e-mailen nautiek Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost woensdag 9 maart 2005 @ 13:50

Een leuk verhaal Peter, geeft de sfeer in die tijd goed weer.
nautiek
Administrator

Geregistreerd:
Jul 2003
Berichten: 1134
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken nautiek Profiel Bezoek nautiek homepage! Klik hier om te e-mailen nautiek Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost woensdag 9 maart 2005 @ 17:57

NV. Reederij Amsterdam, MS. Amstelhof, 1965, deel 2.

Of het een initiatief van de kapitein persoonlijk was, of dat het vanuit de Maatschappij werd opgedragen weet ik niet, maar hoe meer graan er naar China kon worden meegenomen, des te profitabeler. Dit leidde er toe dat ook onze drinkwatertank vol graan gegooid werd en wij van onze drinkwatervoorziening afhankelijk werden van de verdamper, waarmee in geval van nood, van zeewater drinkwater kon worden gemaakt.
Dat die verdamper kapot zou gaan, daar had je bij wijze van spreken, vergif op in kunnen nemen. Maar wij werden op ons drinkwater gerantsoeneerd, het grootste deel van de dag ging het water af en stonden de leidingen droog. Kregen we water dan was door de inmiddels ontstane roest in de leidingen het water bruinrood en als je een beetje water in de wasbak liet staan en het schip slingerde niet teveel dan kreeg je een roestneerslag en enigszins helder water.
De bemanning was woest. In de kombuis had men de grootste moeite om enigszins roestvrij te koken en bij aankomst in Sydney ging een delegatie van de bemanning naar de vakbond.
Onmiddellijk werd de boot geboycot, wat opgeheven zou worden na het sauzen van alle leidingen met als resultaat weer normaal helder drinkwater vanuit de drinkwatertank.
Ik moest bij aankomst in Sydney naar de tandarts en ben vůůrafgaand aan die tandartsafspraak met de delegatie mee geweest naar de vakbond, vanwege mijn goede beheersing van de engelse taal.
Na de tandartsbehandeling had ik geen verbinding met de voor anker liggende boot in de baai en ben op advies van mijn tandarts gaan eten bij een Hollands restaurantje, ‘De Tulips’,
in Georgestreet. De daar aanwezige kelner kwam er al snel achter dat ik zeeman was en vroeg of ik niet met hem wilde ruilen wat werk betrof. Hij was zelf achtergevaren en zou wel weer eens naar Nederland terugwillen.
Ik kreeg het idee dat als hij zo graag terugwilde het wel eens geen verstandige ruil zou kunnen zijn en vroeg wat bedenktijd.
Hij vond het wel grappig mij op sleeptouw te nemen in Sydney, om mij te laten zien hoe leuk het daar was.Ik ben toen geÔntroduceerd in de Sydney Jazzclub waarvan ik nog steeds mijn associate members club kaart heb en een bijbehorend speldje van de Club.
Georgestreet was in die dagen het centrum voor jazzminnend Sydney, Woolomoloo was het redlightdistrict en Kingscross was een neutraal uitgaanscentrum.
Die avond na de introductie in de Jazzclub kon ik niet meer naar boord en heb die nacht in een hotelletje geslapen. De volgende dag al vroeg naar het agentschap waar bleek dat de agent om ongeveer tien uur met een bootje naar de Amstelhof zou gaan. Met dat bootje meevarend heb ik de post voor de bemanning bij de kapitein afgeleverd. Hij vertelde mij zeer verontwaardigd over de boycot door de union en onder de omstandigheden leek het mij het verstandigste iets te mompelen in de trant van: hoe halen ze ’t in hun hoofd.
Mijn verslag over mijn avonturen de vorige avond en de onmogelijkheid toen aan boord terug te komen, enigszins aangedikt met een aantal verzonnen vriendinnetjes welke ik had leren kennen in de club, hebben er toen toch toe geleid dat ik permissie kreeg, als het mij uitkwam, aan de wal te blijven terwijl ieder ander bemanningslid weer met het bootje terug moest aan boord, na de verplichte kroegensluiting om elf uur.
In de parallel aan de Georgestreet gelegen Pittstreet was in het Ironworkers building de Sydney Jazzclub gevestigd. Deze club ging pas open na de normale kroegensluittijd en was als besloten club enkel toegankelijk voor leden en hun introducťs.
In dit soort besloten clubs kon je de hele nacht doorfeesten in schril contrast tot de andere inmiddels gesloten horecagelegenheden.
Het jazzgebeuren in die tijd heeft mij doen vermoeden dat het een afspiegeling moet zijn geweest van hetgeen zich in de dertiger jaren van die eeuw in New Orleans afspeelde.
In veel bars en cafťs was live music van spontaan geformeerde dixielandbandjes, en kwam er een banjospeler of wat voor artiest dan ook vragen of hij mee mocht spelen, dan wist men meestal wel waar men om een banjospeler of drummer of wat dan ook verlegen zat.
Kenny Ball and his jazzmen heb ik tijdens hun Australische tournee, spontaan in de Jazzclub horen optreden. Dit na hun optreden in een concerthal voor een betalend publiek.
Behalve de jazzcafťs waren er ook talloze opkomende rockbands die in obscure clubjes optraden en zoals ik in Hamburg de nog niet beroemde Beatles meermalen heb op zien treden, zo heb ik ongetwijfeld ook in Sydney bands op horen treden die later wereldfaam zouden verwerven, de BeeGees’, AC/DC ?
Als ander restaurantje, door Hollanders gerund was het Indonesische restaurant
‘Slamat Makan’, de moeite van het vermelden waard. Ook daar heb ik meerdere malen heel lekker gegeten.
Ons regelmatige tiendaagse verblijf in Sydney, zo eens in de zes weken, roept nog steeds een nostalgisch gevoel op bij elke verwijzing op tv of wat dan ook naar AustraliŽ.

China daarentegen is een land waar ik eigelijk nooit naar terug heb gewild.
Zeker niet naar opgesloten te zijn geweest omdat ik in Dairen van de voorgeschreven weg afweek, door tegen een bergwandje omhoog te klimmen.
Te voet op weg naar de Friendshipstore liep ik op de voorgeschreven route langs een parkje, aan de voet van een heuvel/berg, waar op zo’n ongeveer vijftien a twintig meter hoogte een weg liep, dit te zien aan de op weg rijdende vrachtautootjes.
Ik kreeg het idee een prachtig uitzicht te hebben over de stad, door omhoog te klimmen naar dat verkeersweggetje.Zo gezegd zo gedaan. Dat de vrachtwagentjes legertrucks waren werd acuut duidelijk. Toen ik bij het bereiken van de weg, een wagentje zag stil houden waaruit een groepje militairen uitsprong. Banjonetten op de geweren en suggestief met die geweren zwaaiend, duidelijk maakten dat ik in mocht stappen in hun auto en voor ik het wist verdwenen we om een bocht in de weg om snel in een legerkamp aan te komen waar ik triomfantelijk in een houten barakje werd opgesloten. Een soldaat binnen, een voor het raam buiten en ongetwijfeld een soldaat voor de deur.
Men was niet echt onaardig, er kwam al snel de beroemde thermosfles met heet water en mijn kamergenoot gebaarde constant dat ik maar wat moest drinken wat ik niet durfde te weigeren al kwam het water me bijkans de neus uit.
Dit alles op de vroege ochtend. Ik was voor pikheet al de wal opgegaan om voor ons stapploegje onze vodkavoorraad aan te gaan vullen.
In de haven gingen om tien uur sirenes gevolgd door muziek. Alle chinezen legden dan het werk neer om zo’n kwartiertje collectief aan de gymnastiek te gaan. Later bleken dit Tai chi oefeningen te zijn.
Tijdens mijn vroege wandeling bleek dit niet beperkt te zijn tot de haven. In het parkje waren kleuterklasjes ook aan het oefenen, en bleek dus iedereen van jong tot oud aan deze oefeningen deel te nemen. Door de massaliteit een angstaanjagend gezicht.
Maar goed, ik was opgesloten en na verloop van tijd kwam er een driemanschap het hok binnen. Een hoge ome, een tolk-vertaler en een schrijver en begon een ondervraging waarbij men alles van mij wilde weten. Geboortedata van mijn ouders, van mijn broers en zussen, de duvel en zijn ouwe moer.
Waarom ik op de berg geklommen was. Wat het beroep van mijn vader was (beroepsmilitair), of ik hobby’s had zoals tekenen, en of ik een schetsboekje bij mij had of een fototoestel.
Alles braaf beantwoordend resulteerde dit in een heel verslag in voor mij onleesbare Chinese karakters. Toen men uitgevraagd was zou ik dit verslag moeten tekenen hetgeen ik heb geweigerd.
Ik wilde eerst weten wat er stond. De schrijver moest alles weer oplezen, de tolk dan alles weer vertalen en ik zou dan alsnog moeten tekenen. Alhoewel het opgelezen verhaal niet afweek van hetgeen ik allemaal gezegd had bleef ik weigeren te tekenen. Ik kon het niet zelf lezen en vertrouwen deed ik ze niet. Ik stelde toen voor dat ik wel wilde tekenen, maar aan boord van mijn schip, ten overstaan van de kapitein.
Enfin, gehele gezelschap weg en uren later opnieuw het verzoek aan mij te tekenen. Waarop ik opnieuw weigerde en vasthield aan eis te willen tekenen aan boord van mijn schip.
Na ettelijke liters heet water, bij mijn weten geen eten, werd ik tegen het vallen van de avond opeens gemaand weer in een vrachtwagentje plaats te nemen en bleken we inderdaad, met zwaar militair escort, naar de haven te gaan.
Dit is een van de beangstigenste situaties geweest in mijn gehele, bijna tienjarige zeemansloopbaan. Ik zag mezelf al thermometertjes vullen in een of andere Chinese kwikmijn.
De over de reling hangende bemanning, die mij onder militair escort naar de gangway zagen komen hieven een soort gejuich aan, gelukkig liep alles goed af.
Tegenover de kapitein heb ik, na nogmaals het verslag te hebben laten vertalen, dit getekend en mocht ik gedurende het verblijf in de haven de wal niet meer op. Als ik bij een volgend bezoek aan China wel weer de wal op mocht zou ik niet meer gearresteerd mogen worden, want dan zou ik er niet zo gemakkelijk vanaf komen. Ik ben dus nooit meer gearresteerd tijdens de volgende bezoeken.

Japan bood als bunkerplaats eigenlijk geen gelegenheid om te gaan stappen hetgeen veranderde toen de boot voor onderhoud een veertien dagen het dok in moest in het ons nog bekende Moji.
Dit mede ter voorbereiding voor onze oversteek over de Pacific, op weg naar Baton Rouge, New Orleans voorbij en dan nog een dag stroomopwaarts de Mississippi op.
Maar eerst Moji.
Hier in Moji heb ik een Sony bandrecordertje gekocht, welke nog in werkende staat in mijn bezit is, en een Olympus Pen fototoestelletje. Ook werd hier uitbundig gestapt en had in no time iedereen verkering met een Japanse schone, zo ook ik.
Mijn vriendinnetje, Chiko Yoshida, werkte achter de bar in de Florida-bar. Wij waren zo stapel op elkaar zodat wij nog geruime tijd hebben gecorrespondeerd, wat voor haar een dure hobby was.Zij moest een vertaler/schrijver inschakelen welke haar verbale liefdesuitingen etc, in het Engels vertaalde en keurig typte, en ook de door mij in het Engels geschreven brieven voor haar vertaalde.
Door nooit meer te zijn teruggeweest in Japan ging deze romance ter ziele en hoop ik dat zij heel gelukkig is geworden.

Een oversteek van ongeveer veertig dagen duurt heel lang.
In ballast de Pacific over is te doen, maar bij melding bij het Panamakanaal bleek al dat het herhaald in Communistisch China te zijn geweest, de boot een soort zwarte lijst status had bezorgd. Na het Panamakanaal en het opvaren naar New Orleans werd de boot door de Amerikaanse kustwacht en douanerecherche(zwarte bende) bijna geheel gedemonteerd en pas na twee dagen onderzoek vrijgegeven.
Toen mochten we opvaren naar Baton Rouge, een in die tijd suffig provincieplaatsje met alle nasleep van de net opgeheven apartheid voor de Amerikaanse negers. Nog steeds op de ferry’s gedeeltes ‘for Blacks only’. Ook nog aparte bussen en in kroegen aanduidingen dat negers niet welkom waren.
Wij hadden geen hoge dunk van Amerika. Wie de grootste weekend tas had kon die ter beschikking stellen aan de aangewezen persoon die zoveel mogelijk flessen whisky tegelijk naar boord moest zien te slepen’
Lee spijkerbroeken en jacks waren te koop voor vijf dollar per stuk. Een mooi wit spijkerpak, daar aangeschaft voor tien dollar gaf me in Amsterdam een prima outfit om me tussen de provo’s te begeven.
In Baton Rouge kwamen we in contact met een Franse student. Deze jonge beweerde in de States een studie te hebben gevolgd en vervolgens zijn geld zo te hebben besteed dat er geen geld meer voor een terugreis over was.
Ons verzoek aan de kapitein, die jongen als werkend passagier de gelegenheid te bieden om met ons schip naar Amsterdam te varen werd afgewezen. Dit onder voorbehoud, dat als hij driehonderd dollar kon betalen, hij inderdaad als werkend passagier mee mocht.
De bemanning heeft toen gezamenlijk deze driehonderd dollar opgehoest, waardoor de kapitein zijn populariteit niet echt een sprong voorwaarts zag maken.

Toen we uiteindelijk na bijna een jaar in een ijskoud Nederland aankwamen zou mijn relatie met de Reederij eindigen.
Dit omdat mijn ouders in februari van het komende jaar hun vijfentwintigjarige huwelijk zouden vieren, waar ik bij wilde zijn. Ik ben nog opgeroepen om vlak voor de Kerst, als laatste kans dat jaar, met een aflosploeg mee te gaan. Na bedankt te hebben zou pas eind volgend jaar weer afgelost gaan worden. Ik had toen inmiddels verkering in Nederland en ben gaan varen bij de Holland West Afrika Lijn, op schepen welke door de HSM van bemanning werden voorzien.

De al eerder vermelde kou in Nederland is voor mij en de olieman Arie Meier de aanleiding geweest naar Spanje te willen en gebruik te willen maken van onze bankwerker Raoul. Van als je ooit in buurt bent.
En passent zou ik dan ook bij onze franse vriend het geld op kunnen halen van een door mij voorgeschoten treinticket naar Parijs.
Dat geld heb ik keurig teruggekregen al schrok onze franse vriend zich bijna dood toen Arie en ik bij hem thuis aanbelden.
Hij had zijn moeder, zo bleek, wijsgemaakt dat hij een stewardess van een passagiersschip had versierd welke hem illegaal naar Nederland had gesmokkeld in haar hut.
Zo ver mijn herinneringen aan de Reederij.

gerard nijmeijer
Ongeregistreerd

Geregistreerd:

Berichten:
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken gerard nijmeijer Profiel Klik hier om te e-mailen gerard nijmeijer Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost woensdag 9 maart 2005 @ 19:03

Peter Jansen,
Ik vind het een schitterend verhaal. Heb er van genoten en kan me goed verplaatsen in de situaties, die je hebt meegemaakt. Zelf ben ik de kant van China nooit uitgeweest. Heb het altijd gehouden op zuid-Amerika en noord-Arika. Ga zo door.
vr.
Gerard

--------------------

roy
Member

Geregistreerd:
Apr 2004
Berichten: 778
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken roy Profiel Klik hier om te e-mailen roy Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost woensdag 9 maart 2005 @ 22:44

Deftige stories Peter.
Zo moeten we ze hebben. Je hebt vast in de H.W.A.L.ook nog wel leuke dingen meegemaakt. Dat heb ik zelf ook wel, maar die kunnen niet onder de kerstboom.......
m.v.g. Roy
Han Visser
Member

Geregistreerd:
Feb 2005
Berichten: 3
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken Han Visser Profiel Klik hier om te e-mailen Han Visser Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost vrijdag 11 maart 2005 @ 19:47

Hallo Peter Janssen.
Het heeft even geduurd voor ik kon reageren. Een mooi reisverslag over je ervaringen op de Amstelhof en de reizen op China. Ik heb ook regelmatig reizen naar china gemaakt zo vanaf 1960 dus de sfeer weet ik goed te begrijpen. De Amstelhof ken ik ook zowel vanbinnen als van buiten vandaar dat ik toch even wat kanttekeningen bij je verslag wil doen.Je praat niet direct negatief over het schip want de "luxe"die je aantrof had je nog niet eerder zoals je schrijft meegemaakt.Het schip had noagal wat kinderziekten die in latere jaren parten speelden.
Natuurlijk moest er geld verdiend worden en meer vracht betekende meer opbrengst, maar graan in de drinkwatertanks is onmogelijk.Ten 1e kan je geen graan laden door een vulpijp van pakweg 3 duim en ten 2e was de capaciteit van de 7 ruimen zodanig dat er altijd met 1 slack ruim werd gevaren Water rantsoeneren was wel gebruikelijk en dat bracht mee dat vieze water als de pomp weer bij stond. Ik vind je verhaal leuk om te lezen. Op ieder reis heb je mensen waar je wel en andere waar je niet mee kan opschieten. Je bent met pls/min 30 man aanboord. Maar laat achterwege om namen en bijnamen te noemen op mensen waar je kritiek op hebt.
Tenzij het noodzakelijk is voor het verhaal.Toch wil ik je nog attenderen op een verhaal wat staat in de Blauwe Wimpel van dec 2004. Het betreft de ontsnapping van het ss Wilhelmina uit de Japanse handen bij het uitbreken van de oorlog in 1941 onder gezag van een 32 jarige kapitein die zijn 1e reis maakte als gezagvoerder. Misschien dat je wat milder denkt over Kapt Jan Vullis. Overigens zijn werkelijke naam vwas Jan Vollers.
peterjohan
Member

Geregistreerd:
Feb 2005
Berichten: 3
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken peterjohan Profiel Klik hier om te e-mailen peterjohan Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost zondag 13 maart 2005 @ 13:55

Beste Han Visser,
Ten eerste bedankt voor je reactie en terechte kritiek geen (kwetsende)bijnamen te noemen als het voor het verhaal niet nodig blijkt. Dat er achteruit en bij de civiele dienst andere ideeŽn de ronde deden omtrent de oorzaak van de waterrantsoenering zal te wijten zijn aan het ontbreken van de technische kennis.Dat ik ondanks het noemen van een niet door mij verzonnen bijnaam bij jouw de indruk heb gewekt dat ik kapitein Vollers persoonlijk niet mocht wil ik bij deze rechtzetten. Door de sfeer aan boord te willen omschrijven is na 40 jaar, door mij een situatie verwoord die niet al te persoonlijk moet worden geÔnterpreteerd.
Bedankt voor de verwijzing naar de Blauewe Wimpel, welk verhaal ik nu ga zoeken.
Vriendelijke groet,
Peter Janssen
Han Visser
Member

Geregistreerd:
Feb 2005
Berichten: 3
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken Han Visser Profiel Klik hier om te e-mailen Han Visser Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost dinsdag 15 maart 2005 @ 20:31

Hallo Peter Janssen.

Nogmaals bedankt voor je reactie. Je hebt gelijk ,je hebt alleen de situatie toentertijd weergegevenen die kloppen ook, want er werd soms wel eens te schaars drinkwater geladen omzoveel mogelijk lading mee te nemen. Kwam ook door de competitie onderling wie de meeste lading op zo'n reis kon vervoeren.En daar was dus de bemanning de dupe van. Wat betreft kapt. Vollers. Mocht je dat verhaal niet te pakken krijgen , kan ik het je opsturen mits je over acrobat reader beschikt.
Mocht ik tot publicatie van verhalen over gaan wil ik je verhaal wel gebruiken indien ik het enigzins mag censureren zonder het verhaal afbreuk te doen, want niet iedereen kan onze humor waarderen, als je begrijpt wat ik bedoel.
Tot wederhoren.

H.G. Han Visser

roy
Member

Geregistreerd:
Apr 2004
Berichten: 778
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken roy Profiel Klik hier om te e-mailen roy Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost dinsdag 15 maart 2005 @ 22:52

De galgenhumor die we aan boord van een schip zo gewend waren mis ik nu juist aan de wal zo !!!.
Dus Han, schrijf je boek a.u.b. voor (ex ) zeevarenden !!!.
m.v.g. Roy
Ferry van Eeuwen
Member

Geregistreerd:
Aug 2004
Berichten: 1
IP: Gelogd

Klik hier om te bekijken Ferry van Eeuwen Profiel Bezoek Ferry van Eeuwen homepage! Klik hier om te e-mailen Ferry van Eeuwen Wijzig shorthand naar longhand Bewerk bericht Reageren

Gepost zondag 20 maart 2005 @ 13:59

Hallo Han,

Ik wat wat informatie staan op mijn web site: http://www.xs4all.nl/~eeuwen/marine.htm

Ferry

Plaats onderwerp Reageer op dit bericht Forum:

Verzend deze pagina naar iemand | Aanmelden | Afmelden | Toon een printversie

Administratieve opties
Sluit reactie | Verplaats reactie | Verwijder reactie
E-mail ons | Homepage